“หุ่นแม่งสวยว่ะ” และมีเสียงปริศนาที่เธอเหมือนว่าเคยได้ยินมาก่อนที่ไหนแต่ก็จำไม่ได้เอ่ยออกมา
“มึงชอบเหรอ”
และก็มีเสียงเย็นชาตอบกลับมา เธอต้องขมวดคิ้วเพราะเธอนั้นรู้สึกคุ้นหูเหมือนได้ยินเสียงนี้มาจากที่ไหนมาก่อน
“เออ....ทำยังกะมึงไม่ชอบ ผิวนวลเนียนแบบนี้” เสียงเจ้าเล่ห์ติดเล่นตอบกลับและหัวเราะด้วยความชอบใจ
“หึ” และก็มีเสียงหัวเราะในลำคออีกครั้ง เธอรู้ได้ทันทีว่าเสียงหัวเราะในลำคอคือเสียงเดียวกับเสียงเย็นชาที่พูดมาก่อนหน้า
“มึงจะเล่นอีกนานไหมไอ้ใหญ่”
ใหญ่ เธอเริ่มเอะใจอีกครั้งเพราะจำได้ว่าเมื่อวานก็มีคนชื่อใหญ่มาที่ร้าน เธอเริ่มปะติดปะต่ออีกครั้ง ทั้งเสียงและเสียงพูดของผู้ชายสองคนนี้มันเหมือนผู้ชายสองคนเมื่อวานเลยไม่มีผิด
เจแดนมองเรือนร่างสวยที่มันเตะตาของเขาอย่างจัง แต่เขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะกินเหยื่อตอนนี้ ยังคงใจเย็นคีบซูชิแต่ละชิ้นเข้าปาก เหมือนกับว่าอาหารที่เขากินนั้นคือร่างสาวน้อยที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า
“กูไม่ไหวแล้วนะไอ้ใหญ่”
เสียงพูดสองแง่สองง่ามทำให้คนตัวเล็กเริ่มขมวดคิ้วและเริ่มระแวงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“อีกนิดกูยังไม่อิ่ม”
“กูว่าอิ่มได้แล้วมั้งไอ้ใหญ่”
คิ้วโก่งหนาคมเข้มขมวดคิ้วอย่างเด็กน้อยที่โดนขัดใจ มองฝาแฝดคนน้องที่นั่งเท้าค้างมองเขาและยักคิ้วอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่างมาให้
