Napakakaakit ng Asawa ng Bilyonaryo

Si Tang Xin ay nakasandal sa malaking bintana habang malalim na nag-iisip, nakatingin sa hawak niyang imbitasyon. Sa malaking screen sa gitna ng lungsod, paulit-ulit na pinapalabas ang eksena ng kanyang kasintahan na nagpropose sa kanya. Isang lapis na tila hindi na kayang suportahan ang bigat ng kanyang maluwag na nakapusod na buhok, kaya't ang ilang hibla nito ay bumagsak sa tabi ng kanyang tainga. Ang patak ng ulan sa labas ay nagdadala ng kaunting kaguluhan, ngunit wala siyang pakialam dito. Sa mga bakas ng ulan sa salamin ay may mga nakatagong lihim, at sa mga luha niya, baka nga wala nang natira.

Lumabas si Qin Ke mula sa silid-aklatan at napansin niyang umuulan na. Nakita niya ang malungkot na likod ni Tang Xin at malalim na bumuntong-hininga bago lumapit sa kanya. Tiningnan niya ang mahigpit na hawak ni Tang Xin na imbitasyon at maingat na nagsalita, "Ate Xin." Nang marinig ito, lumingon si Tang Xin kay Qin Ke, ngumiti ng payapa pero parang hirap na hirap, "Tingnan mo, umuulan na. Ang ulan sa tag-init, palaging mabilis dumating at umalis, hirap mahalin, hirap din kamuhian."

Napatahimik si Qin Ke, at sinubukang kunin ang imbitasyon mula sa kamay ni Tang Xin. Nang makita niyang wala itong reaksyon, basta niya itong itinapon. "Mabuti nga na umuulan, para hindi ko na makita yung mga walanghiya sa screen na naglalambingan. Araw-araw na lang sa malaking screen sa gitna ng lungsod, ano bang meron dun? Tataas ba ang stock market dahil dun? Xin Xin, hindi ka dapat nalulungkot para sa mga ganyang tao!"

Galit na galit si Qin Ke habang nagsasalita. Ngumiti si Tang Xin at nagsalita ng may bahagyang panunuya, "Huwag mong sabihin, talaga namang tataas ang stock market!" Lumakad siya papunta kay Qin Ke, dahan-dahang yumuko at pinulot ang imbitasyong itinapon. Kahit walang alikabok sa carpet, pinunasan pa rin niya ito. "Qin Xiao Ke, huwag kang ganyan. Ang kasal ay sagrado, itinapon mo ang imbitasyon, kawawa naman."

Napailing si Qin Ke, "Ikaw lang ang nag-aalala sa imbitasyong yan." Nakita ni Tang Xin ang pagiging bata ni Qin Ke na nagtatanggol sa kanya, kaya siya'y napatawa, "Siguro nga, ang tadhana ay magtagpo at maghiwalay. Hindi ko lang kayang tanggalin ang sarili ko." Bumuntong-hininga si Qin Ke at tumingin sa malaking screen sa labas, "Sa tingin ko, hindi naman talaga hindi ka mahal ni Shen Mo. Siguro yung kapatid mo..."

Hindi pa natatapos magsalita si Qin Ke nang putulin siya ni Tang Xin, "Qin Xiao Ke, kapatid ko siya!" Mahina ang boses ni Tang Xin. Kapatid niya si Tang Ying, ano pa ba ang magagawa niya? "Ikaw talaga, masyadong mabait." Napangiti si Tang Xin ng may pagod, "Qin Xiao Ke, nagkakamali ka. Hindi ako mabait. Kapag kailangan kong umalis, hindi na ako babalik. Kahit hindi kami lumaki ni Tang Ying, alam kong hindi siya masama. Nahulog lang siya sa pag-ibig."

"Bakit ikaw ang umalis? Bakit yung kabit pa ang maganda ang buhay?" "Qin Xiao Ke, walang umalis, walang nagbigay-daan. Ang mga ito ay masyadong pormal. Ang pag-ibig ay parang pelikula ng dalawang tao. Kung sino man ang maging pangatlo, kung sino man ang umalis, ay tadhana. At kung may lamat na, bakit ko pa pipilitin?"

"Sige na, sige na, hindi ko na siya mumurahin. Naiinggit ako kay Tang Ying, may kapatid siyang katulad mo. Bakit wala akong ganun?" "Kung meron ka, wala ka nang oras na magselos dito. Baka nga ginulo mo na ang buong bahay mo." Naalala ni Qin Ke ang kanyang ina at umiling kay Tang Xin, "Hindi, hindi. Sa bahay namin, hindi ako ang gagawa ng mga ganung bagay. Ako lang ang taga-linis ng gulo." Nag-isip siya sandali at nagbiro, "Baka nga maglilinis pa ng bangkay!"

Tumawa si Qin Ke, nilagay ang kamay sa balikat ni Tang Xin, "Sige na, ngumiti ka na. Ate Xin, tapos na yun. Tingnan natin ang hinaharap, ang taong magmamahal sa'yo ay papunta na." Ngumiti si Tang Xin, "Salamat, Qin Xiao Ke. Salamat sa palaging pagdamay." "Ngayon mo lang nalaman na ganito ako ka-loyal?" "Hindi, seryoso." "Ano?" "Hindi ka bagay magbigay ng inspirational quotes!"