De Afgewezen Partner van de Lycan

Anaiahs POV

Mijn naam is Anaiah Ross. Ik ben de meest gehate wolf in de roedel omdat ik, toen ik voor het eerst in mijn wolf veranderde, Tomas Rivers, de broer van onze Alpha, heb gedood toen hij probeerde me te verkrachten.

Tomas Rivers was een pedofiel die me op de meest ongepaste manieren aanraakte wanneer niemand keek. Daarom heb ik er geen spijt van dat ik hem heb gedood.

Sinds die dag wordt ik door de roedel mishandeld en gepest. Ze slaan me, laten me verhongeren en laten me het roedelhuis dag in dag uit schoonmaken. Ik probeerde hen te vertellen dat het zelfverdediging was, maar ze geloofden me niet. Tomas' vrouw, Leah, ontkende alle beschuldigingen en zei dat haar man de perfecte man was, maar ik weet dat ze de waarheid kent.

Zelfs mijn ouders hebben me de rug toegekeerd omdat ze na de moord werden gedegradeerd van hun Gamma-status naar Omegas. Omegas worden beschouwd als de zwakste schakel van de roedel, anderen zijn sterk, maar de meesten van hen zijn gewoon schoonmakers en helpen rond in de roedel. Ze hebben geen belangrijke rol te spelen, zoals vechten in oorlogen of enige belangrijke politieke zaken van de roedel.

"Waar is die trut!" sneert Leah. Ik rol met mijn ogen omdat zij van iedereen hier mijn leven tot een hel maakt. Ik zou verbannen worden nadat ik Tomas had gedood, maar mijn ouders smeekten en vroegen namens mij, zeggende dat het mijn eerste transformatie was en ik gewoon de controle verloor.

Ik kom uit mijn kleine kamertje, het is heel klein en lijkt bijna op een oude inloopkast, naast de opslagruimte op de tweede verdieping. Er ligt een matras en een oude gebroken spiegel. Ik heb maar een paar kleren, schoenen en een verzameling van mijn favoriete boeken.

Ik kom uit de kamer en bereid me mentaal voor op alle beledigingen en slagen die ik ga ontvangen. Ik kreun. Eenmaal in de hoofdruimte zie ik Leah elegant staan in een lange jurk en hakken, een hand op haar heup terwijl ze ongeduldig met haar voet op de vloer tikt, de andere hand houdt een gele stof vast die ze in mijn gezicht gooit zodra ik binnen handbereik ben. Ik haal het van mijn gezicht en gooi het op de grond, geïrriteerd.

"Um..." Ik wijs naar de jurk op de vloer. Leah kijkt nu woedend en ik verwachtte niet dat ze me zou slaan, nee, dat deed ik wel. Ze slaat me hard in mijn gezicht en bloed spat uit mijn neus terwijl ik door de impact van haar klap op de grond val. Ze trapt me nog een keer in mijn buik en ik kreun.

"Ik zei toch dat je het met de hand moest wassen!" schreeuwt ze. Ik bedek mijn gezicht met mijn armen terwijl ik slag na slag incasseer. Het is zo sinds haar man stierf en ik ben hier om al haar haat op te vangen.

Ik krabbel overeind nadat Leah klaar was met me te slaan. Ik ga naar de Omega-badkamer om mijn lichaam schoon te maken, het koude water raakt mijn lichaam en ik ril. Langzaam maak ik mijn lichaam schoon en verlaat de badkamer, gebruik de lotion die ik daar had achtergelaten en trek de kleren aan die ik eerder droeg. Ik ga beginnen aan het ontbijt. Het roedelhuis heeft meer dan 100 mensen die hier verblijven, ze wonen in luxe suites met hun families, terwijl anderen die geen partner of familie hebben, in designer kamers verblijven.

Met slechts een paar andere Omega's om me te helpen, maakte ik het ontbijt klaar. Er zijn saucijzen, spek, toast, eieren en bonen, ze eten elke ochtend een volledig Engels ontbijt. Ik begin te serveren wanneer ik hem zie, Amos, hij is onze toekomstige Alpha en een van de sterkste wolven die er zijn, hij is een grote speler en een Cassanova. Maar ik heb nog steeds een kleine crush op hem.

Sleutelwoord: Klein.

Hij irriteert me meestal en pest me zoals anderen. De laatste keer dat ik koffie op zijn vriendin Eunice morste, sloeg hij me. Mijn wolf wilde terugslaan, maar ik wist dat hij ons leven in een oogwenk kon beëindigen.

Amos' ogen ontmoetten de mijne en hij verstijfde zichtbaar en zijn ogen werden groot. Ik negeer zijn vreemde gedrag en ga door met het serveren van het ontbijt. Ik negeer alle snedige opmerkingen die ze naar me gooien. Ik kijk naar mijn ouders, maar ze kijken me alleen aan met walging en haat in hun blik. Ik slik en adem in, terwijl ik verdrietig wegloop. Tranen stonden in mijn ogen, maar ik huilde niet. Ik kan niet zwak zijn. Ik moet deze plek verlaten zodra ik achttien ben en een nieuw leven voor mezelf beginnen, dus beloofde ik mezelf sterk te zijn. Ik zal overleven, ik zal alle klappen incasseren.

'Maak je geen zorgen, onze partner zal van ons houden,' straalt mijn wolf, Chalo.

Een partner is een soulmate die het leven van een wolf compleet maakt. Zodra de een pijn heeft, wordt het door de ander gevoeld en mijn wolf wil er al een sinds we leerden wat partners zijn, en ze gelooft dat hij ons zal redden van alle pijn en marteling. Hij zal voor altijd van ons houden en we zullen een mooie familie hebben die ik nooit had.

Ik zie een paar leerlingen naar school gaan en ik glimlach. Ik mis school, ook al haalden ze alleen maar grappen met me uit, maar mijn leraren waren goed voor me omdat ik een uitstekende leerling was en de meeste wedstrijden zou winnen. De Alpha en Luna stopten mijn opleiding in mijn tweede jaar omdat ze zeiden dat ze hun middelen niet aan mij konden verspillen als ik alleen maar goed was in schoonmaken en koken, plus, laten we eerlijk zijn, ik zou toch niet naar een goede universiteit gaan.

Nadat ik klaar was met mijn klusjes, besloot ik wat vitamine D buiten op te doen omdat mijn huid te bleek was door binnen te zijn. Ik glimlach wanneer de zon mijn huid raakt en mijn wolf spint. Ik verstopte me in de tribunes terwijl ik de krijgers van de roedel zag trainen. Ik hou ervan om ze te observeren terwijl ze trainen zodat ik wat basiskennis kan opdoen over zelfverdediging.

De Dawnrise is niet de sterkste die er is en heeft tot nu toe overleefd door een goede relatie te onderhouden met andere sterke roedels zoals de Lycans die royalty voor ons zijn. De grootste angst van Dawnrise is het boos maken van een sterkere roedel. Daarom houden ze elk jaar een ceremonie om hun verdragen te vernieuwen, waar ze feestvieren en de allianties vieren die vele jaren geleden zijn gesloten.

Ik voel een hand ruw mijn haar van achteren grijpen en ik val op mijn rug met mijn gezicht naar de lucht. Eunice staat boven me, haar armen over haar borst gekruist met een triomfantelijke glimlach op haar gezicht. Ik kijk boos en probeer op te staan, maar een trap in mijn maag stopt me. Zij en haar twee trutten slaan me meerdere keren en ze snauwt.

"Kijk niet meer zo naar mijn vriend!"