De nieuwe meid van de slechte jongens

Farrah

Ik zat in mijn auto, voor wat mijn nieuwe school zal worden. Ik haalde een paar keer diep adem en was zo nerveus. Dit zou mijn laatste jaar op de middelbare school zijn. Ik vond het verschrikkelijk dat we moesten verhuizen, maar mijn vader had een baan aangeboden gekregen die hij niet kon weigeren. Ik was nog steeds een beetje boos op hen. Ik vond het vreselijk dat ik mijn twee beste vrienden moest achterlaten.

Aan de andere kant was ik blij dat ik weg was van al die eikels! Op mijn oude school werd ik gepest, waarom weet ik niet, maar het gebeurde. Ik kan alleen maar hopen dat het hier anders zal zijn. Gisteren was ik al binnen geweest voor mijn introductie. Ik zag ertegenop, maar ik heb geen keuze. Ik haalde nog een keer diep adem, pakte mijn tas en stapte uit de auto.

Ik zuchtte en hield mijn hoofd naar beneden terwijl ik naar binnen liep. Ik ging op zoek naar mijn kluisje. Dat had ik gisteren al gezien. Mijn eerste les van de dag was Wiskunde. Ik haat wiskunde. Het is niet dat ik het niet kan, het boeit me gewoon niet. Ik kwam bij mijn kluisje, voerde mijn code in en legde de spullen weg die ik op dat moment niet nodig had.

Ik negeerde de ogen die ik op me voelde branden. Iedereen vroeg zich af wie het nieuwe meisje was. Ik ben er zeker van dat ze er snel genoeg overheen zullen komen. Ik hield mijn hoofd langer in mijn kluisje dan nodig was. Ik keek op de klok en zag dat de bel elk moment zou gaan. Ik trok me terug, sloot mijn kluisje. Ik draaide me om om mijn eerste les te vinden, maar een jongen blokkeerde mijn pad.

"Wie ben jij?" hoorde ik een jongen vragen.

Ik keek op en op dat moment vergat ik even te ademen. Hij was prachtig; ik had nog nooit iemand zoals hij gezien. Zijn donkere haar was een beetje rommelig, maar het stond hem goed. Zijn ogen waren donkerbruin met een vleugje groen. Hij had een piercing in zijn lip en een tatoeage op zijn nek. Hij was gekleed in zwart, met alleen een wit T-shirt onder zijn leren jas.

"Hebben ze je nooit verteld dat het onbeleefd is om te staren?" zei hij.

"Eh, sorry," zei ik, terwijl ik naar de grond keek.

Ik was zo beschaamd en ik voelde de warmte op mijn wangen.

"Dus, wie ben jij?" vroeg hij opnieuw.

"Farrah," zei ik nauwelijks hoorbaar.

"Je moet iemand aankijken als je met ze praat," lachte hij.

Langzaam hief ik mijn hoofd om oogcontact met hem te maken. Hij had een grijns op zijn lippen toen ik dat deed. Ik kauwde nerveus op mijn wang en schoof mijn haar achter mijn oren, twee van mijn gewoontes als ik nerveus was.

"Sorry," stotterde ik.

De vreemdeling stapte naar me toe en plaatste zijn hand op de kluisjes achter me. Ik slikte moeizaam, de geur van zijn aftershave bereikte me. Hij rook net zo goed als hij eruitzag. Dit was niets voor mij. Ik ben niet het soort meisje dat aan daten doet. Ik was te verlegen voor al dat gedoe, en bovendien waren er op mijn oude school geen jongens die in mij geïnteresseerd waren.

"Ben je altijd zo verlegen?" lachte hij.

Ik knikte en keek weg van hem. Ik vond het moeilijk om helder na te denken met hem zo dicht bij me. Hij bewoog zijn hand en duwde een verdwaalde haarlok uit mijn ogen, en tot mijn grote schaamte ontsnapte er een klein kreetje uit mijn mond. Kon ik mezelf nog meer voor schut zetten?

"Hoe dan ook, tot ziens, nieuw meisje," knipoogde hij en liep weg.

Ik bleef staan, proberend te begrijpen wat er zojuist was gebeurd. Ik keek hem na terwijl hij naar een paar jongens liep, die ik vermoed zijn vrienden zijn. Ik had hem mijn naam verteld, maar hij had de zijne niet verteld. Ik schudde mezelf even wakker en ging op zoek naar mijn klas, en gelukkig vond ik die zonder problemen. Er waren al een paar mensen in de klas, en alle ogen waren op mij gericht toen ik binnenkwam. Ik keek rond, op zoek naar een stoel. Ik zag er een, vooraan. Ik haastte me ernaartoe, ging zitten en negeerde de ogen die nu in mijn rug brandden.

Ik speelde met mijn duimen, probeerde mezelf bezig te houden totdat de leraar en de rest van de studenten binnenkwamen. Ik had ervoor gezorgd dat de directeur wist dat ik niet voor de klas wilde worden gehaald en aan iedereen voorgesteld wilde worden toen ik hem gisteren ontmoette. Mijn angst kon dat niet aan. Gelukkig begreep hij dat en was hij akkoord.

"Goedemorgen klas," zei een vrouwelijke stem terwijl ze binnenkwam.

Ik keek op. Ik vermoedde dat dit mijn lerares mevrouw Chambers was. De andere leerlingen mompelden een goedemorgen, waarop mevrouw Chambers lachte. Ze kwam naar me toe.

"Jij moet Farrah zijn," glimlachte ze. "Ik ben mevrouw Chambers, ik zal je wiskundelerares zijn dit jaar," voegde ze eraan toe.

"Ja, dat ben ik," zei ik zachtjes, terwijl ik terug glimlachte.

"Ik weet dat het veel is, maar het komt wel goed," glimlachte ze.

"Ik hoop het, dank u," zei ik.

De bel ging, en de rest van de leerlingen stroomde de klas in en nam hun plaatsen in. De meesten kwamen binnen met een ander persoon of twee, maar toen kwam er een meisje alleen binnen. Ze keek rond en kwam naast me zitten.

"Is het oké als ik hier zit?" vroeg ze nerveus.

"Natuurlijk," glimlachte ik.

Ze bedankte me en ging naast me zitten. Ik had het gevoel dat ze op mij leek, een soort buitenstaander.

"Ik ben Violet," zei ze zachtjes.

"Farrah," glimlachte ik, "Leuk je te ontmoeten," voegde ik eraan toe.

"Jij ook," zei ze met een lieve glimlach.

We stopten met praten omdat mevrouw Chambers de les begon. Ze ging de namenlijst langs om te controleren of iedereen aanwezig was die er moest zijn.

"Asher Martin?" riep ze, terwijl ze rondkeek. "Heeft iemand Asher gezien?" voegde ze zuchtend toe.

Niemand antwoordde haar, dus schudde ze gewoon haar hoofd en ging verder met de les. Ik had het gevoel dat wie Asher ook was, het een gewoonte voor hem was om niet op te dagen voor lessen.

Iedereen was bezig met het werk; de les was al halverwege. Plotseling zwaaide de deur open.

"Sorry dat ik te laat ben, juf," hoorde ik een bekende stem zeggen.

Ik keek op en zag dat het de jongen van vanochtend was die binnenkwam. Zit hij in deze klas? Ik probeerde me te concentreren op mijn werk en niet naar hem te kijken.

"Te laat? De les is al halverwege, Asher," zei mevrouw Chambers.

"Ik verloor de tijd uit het oog, sorry," zei hij, terwijl hij met zijn ogen rolde.

"Ga zitten en stoor de rest van de klas niet," zei mevrouw Chambers.

Ik ging verder met mijn werk en probeerde niet naar Asher te kijken. Tenminste, nu wist ik zijn naam. Ik hoopte dat hij me niet zou opmerken.

"Hé nieuw meisje," hoorde ik, terwijl de stoel naast me werd uitgetrokken.

Ik hief mijn hoofd op, keek naar rechts, en daar zat hij, direct naast me.

"Ehm, hallo, nogmaals," zei ik zachtjes.

Ik glimlachte naar hem en ging toen weer aan het werk. Ik heb geen afleiding nodig op mijn eerste dag.

"Je zegt niet veel, hè?" sprak hij.

"Ik probeer mijn werk te doen," fluisterde ik.

"Wat is daar nou leuk aan?" sprak hij.

"Asher, wil je stil zijn en Farrah haar werk laten doen," zei mevrouw Chambers.

Asher mompelde iets onder zijn adem. Hij leunde achterover in de stoel, pakte zijn telefoon en begon ermee te spelen. Ik keek vanuit mijn ooghoek naar hem, zonder het te laten merken.

"Asher, leg dat weg, anders krijg je nablijven na school," zei mevrouw Chambers.

"Gewoon een normale dag voor mij," haalde hij zijn schouders op, zonder van zijn telefoon op te kijken.

"Nablijven na school, Asher," zei ze streng.

"Wat dan ook, ik ga nu, ik verveel me," zei hij.

Mevrouw Chambers kreeg geen kans om iets te zeggen voordat Asher opstond en rechtstreeks naar de deur liep. Hij stopte even en richtte zijn aandacht op mij.

"Wil je meedoen, nieuw meisje?" grijnsde hij.

Ik zakte onderuit in mijn stoel en schudde mijn hoofd. Hij lachte luid, liep naar buiten en sloot de deur achter zich. Ik voelde de ogen van iedereen weer op mij gericht. Ik koos ervoor om ze te negeren.

Ik weet niet wat zijn spel is, maar ik blijf uit zijn buurt. Hij had problemen over zich geschreven.