De Roque Luna

Elena

Ik hoorde het geluid van takjes die braken steeds luider worden, ze kwamen dichterbij. Zelfs in mijn wolvengedaante begon mijn kracht af te nemen. Ik ben een eenzame wolf.

Als ik iets had geleerd in de afgelopen tien jaar van rennen, is het dat een eenzame wolf een dode wolf is.

Ik dwong mijn poten sneller te bewegen, maar mijn geest werd troebel terwijl ik het gekraak dichterbij hoorde komen. Als ze me vonden, had ik geen schijn van kans tegen hen.

Ik herhaalde de spreuk in mijn hoofd zoals ik altijd deed. 'Ren Elena, ren en kijk nooit achterom.' Ik was zo voorzichtig geweest toen ik een plek vond om even onder te duiken en uit te rusten.

In de loop der jaren was ik goed geworden in het vinden van onderdak. Met de stortregens die we soms in dit gebied ervoeren, was onderdak een noodzaak voor mij.

Ik was altijd zo voorzichtig en zorgde ervoor dat ik uit het zicht bleef. Mijn geur was goed verborgen onder de sterke doordringende geur van de vochtige bosgrond, maar toch vonden ze me op de een of andere manier.

Ik was nooit op mijn gemak omdat gevaar voor mij nooit sliep. Ik had alles goed gedaan, maar toch faalde ik.

Ik rook hun geur toen ze nog vrij ver weg waren, maar ik kon zien dat het er meer dan één waren.

Het geluid van poten die de grond raakten leek alleen maar dichterbij te komen.

Het sloeg nergens op waarom ze me achtervolgden, want ik zorgde ervoor dat ik uit de buurt van elk roedelgebied bleef.

De meeste andere wolven letten nooit op eenzame wolven, vooral niet als ze hun eigen zaken regelden, maar het leek alsof deze wolven echt achter mij aan zaten en ik realiseerde me dat ze me echt aan het volgen waren.

De angst verspreidde zich door mijn aderen als een lopend vuurtje en nestelde zich in mijn borst. Was hij het? Had hij hen gestuurd om mij te vinden? Hoe kon ik dit laten gebeuren? Ik was altijd voorzichtig genoeg geweest om langs de grens te wankelen om gevaar te vermijden. Mijn vermoeidheid had me onvoorzichtig gemaakt en hier ben ik dan.

Ik weefde door het bos van dicht op elkaar groeiende bomen. Mijn wolf was klein, maar ze was behendig, ze bewoog zich met gemak door het struikgewas, maar plotseling veranderde de wind van richting en mijn neus werd geraakt door een geheel nieuwe geur.

Er waren er meer en hun geuren kwamen niet overeen met die van de eerste achtervolgers, maar voor mij waren ze allemaal hetzelfde.

De geur kwam van voren en ik denk dat ze probeerden me te blokkeren. Ik wist niet of ze samenwerkten, maar ik had geen tijd om me daar zorgen over te maken, ik moest gewoon een plan bedenken en snel. Ik veranderde van richting en begon naar het westen te gaan. Ik duwde mijn poten en mijn klauwen schopten de aarde op terwijl ik om de bomen heen manoeuvreerde.

Maar toen ik door een rij bomen brak, werd ik getroffen door de geur van meer wolven voor me.

Deze keer kon ik ze niet alleen ruiken, maar ik zag ze ook. Hemel, ik had een verkeerde afslag genomen. Ik groef mijn poten in de aarde en draaide terug naar waar ik vandaan kwam.

Hun geur omringde me en als ik ze niet kon ontwijken, moest ik in ieder geval proberen door hen heen te weven, want dat was mijn enige hoop.

Ik maakte een scherpe bocht naar links en kwam oog in oog te staan met de wolven die ik eerder probeerde te vermijden. Het waren er tien en ze leken allemaal mannelijk te zijn. Ze kwamen met volle snelheid in mijn richting. Hun ogen waren vernauwd terwijl ze zich op hun doelwit richtten, namelijk mij.

Nu ben ik omringd en gevangen en heb ik geen andere opties meer.

'Ren Elena,' mompelde ik tegen mezelf terwijl ik mijn poten in de aarde groef. Als ik zou sterven, dan zou ik sterven als een dappere.

Toen de leider van de wolven dicht bij me kwam, draaide ik me om en ontweek zijn aanval behendig. Ik duwde mijn poten en schoot door het bos, hoewel ik wist dat er wonden op mijn hielen zaten. Net toen ik dacht dat ik het had gehaald, verscheen er een flits van wit voor me.

Het maanlicht weerkaatste op de tanden van mijn aanvaller terwijl ze probeerden mijn vacht vast te grijpen. Ik ontweek hun bewegingen succesvol, maar de angst in mij liet me verlamd voelen. Ik deinsde terug van mijn aanvallers, maar alleen om tegen een muur van spieren en vacht aan te botsen.

De leidende wolf ontblootte zijn tanden naar me. Hij gromde naar me, waardoor ik van hem wegdeinsde. Ik denk dat hij wilde weten waarom ik op zijn land was. Ik hoefde geen gedachtenlink met hem te delen om te weten wat hij probeerde te zeggen. Zijn gegrom werd krachtiger terwijl hij antwoorden op zijn vragen eiste. Ik voelde een nieuwe golf van uitputting over me heen komen en mijn adrenaline begon af te nemen.

Mijn wolf werd met de seconde zwakker. De wereld om me heen begon langzaam te vervagen. De wolven voor me werden waziger, hun lichamen vervaagden. Ik voelde mijn lichaam slap worden en voordat ik het kon stoppen, viel ik in een grote, harige hoop op de grond.

Alles werd daarna mistig en ik voelde handen om mijn wolvengedaante komen en ik werd opgetild. Ik vocht tegen mijn oogleden, probeerde te zien wat er om me heen gebeurde en ik zag de vage silhouetten van mensen en hoorde gedempte stemmen. Ik vocht om mijn ogen open te houden, maar uiteindelijk won de vermoeidheid en viel ik eindelijk in slaap.

Ik kwam eindelijk weer bij bewustzijn.

Mijn neus werd geraakt door de geur van de ziekenhuisomgeving. Er waren geuren die ik me herinnerde uit mijn jeugd, maar het waren niet de geuren die ik gewend was. Ik merkte dat ik nog steeds in mijn wolvengedaante was, want ik voelde een stekende sensatie in mijn voorpoot.

Er was iets mis, de paniek gierde door mijn lichaam en ik probeerde tegen het gewicht van mijn ogen in te gaan, maar ik was te zwak. Veranderen in een mens zou het voor mij gemakkelijker maken, omdat communicatie dan makkelijker zou zijn, maar ik kon dat niet doen.

De kamer waarin ik was, was een moment stil en het enige geluid dat te horen was, was het zachte piepen op de achtergrond en toen hoorde ik een stem.

"Waar hebben jullie haar gevonden?" De stem drong mijn oren binnen en ik was er meteen op afgestemd. De woorden van de man eisten respect en aandacht. Hoewel ik zijn stem niet herkende, wist ik aan zijn toon dat hij iemand belangrijks was.

"Aan de noordwestelijke grens van ons territorium." Ik hoorde een andere stem antwoorden en zijn stem was niet zo autoritair als de eerste.

"Ze was net ons land overgestoken." De stem antwoordde weer.

"Wat was ze aan het doen?" Vroeg de autoritaire stem.

"Rennen, we denken dat ze werd gevolgd." De stem antwoordde.

Ik vocht tegen mijn oogleden, probeerde ze wanhopig open te krijgen en ik slaagde erin ze half open te krijgen. Ik zag dat de wolf die sprak lang en gespierd was met bruin haar.

"Door wie?" Vroeg hij.

Ik probeerde mijn hoofd te draaien, maar dat vereiste energie die ik niet had. Ik moest dit beter bekijken, maar mijn lichaam reageerde niet. Het was een drang die ik niet kon beschrijven.

"We weten het niet en wie het ook was, trok zich terug toen ze ons roken." Dezelfde stem antwoordde.

"Ze ziet er nogal ziekelijk uit en ik denk niet dat ze een grote bedreiging voor ons is, maar toch moet ze te allen tijde in de gaten worden gehouden. Laat me weten wanneer ze wakker wordt, ik wil met haar spreken." Zei de autoritaire stem.

Ik wist dat ik een beetje mager was voor een wolf, maar ik had nooit gedacht dat ik er ziekelijk uitzag, maar ik denk van wel, aangezien ik nauwelijks at en al mijn tijd rennend doorbracht.

"Ja, Alpha." De stem antwoordde.

Het was nu logisch dat de autoritaire stem de Alpha was, maar waarom zou een Alpha naar mij komen kijken? Dat is vreemd, want Alphas bemoeien zich nooit met dit soort zaken, tenzij ik een bedreiging voor hen was. Ik denk dat ik iets heb gedaan dat zijn aanwezigheid rechtvaardigde, geweldig. Ik had niet alleen hun grenspatrouille gealarmeerd, maar ik stond nu ook op de radar van hun Alpha.

Ik hoorde de voetstappen van de andere spreker vervagen terwijl ze wegliepen van waar ik was en de Alpha volgde ook. Een gevoel van verlangen vulde mijn borst en het verwarde me. Ik had blij moeten zijn dat de man die me mogelijk ter dood kon veroordelen wegging, maar ik vond mezelf verlangend naar zijn stem.

Om de een of andere reden verlangde ik naar zijn stem. Ik begreep het niet en ik had het gezicht van deze man nog niet eens gezien, maar ik zwijmelde al over hem als een tienermeisje.

Mijn oogleden wonnen uiteindelijk hun voortdurende strijd en voordat ik het wist, viel ik weer in slaap. Toen raakte de meest onweerstaanbare geur die ik ooit in mijn leven had geroken me. Mijn ogen openden zich een beetje terwijl mijn neus op zoek ging naar de bron van de geur.

Mijn zicht werd helder en ik kwam oog in oog te staan met de knapste man die ik ooit had gezien. Zijn felgroene ogen deden me denken aan de fluisterende pijnbomen in het bos en zijn karamelblonde haar was kort geknipt, wat bijdroeg aan de schoonheid van zijn gebeeldhouwde gezicht. Hoe kon hij zo knap zijn?

Zijn geur was overal om me heen en zijn gezicht was slechts een paar centimeter van het mijne verwijderd.