De Verleiding van de Miljardair Tweeling (Mijn Miljardair Baas en Ik serie)

Lisa’s POV

“Verdorie! Ik ben er geweest!”, riep ik uit toen ik naar de tijd keek.

Het was al half negen en ik had een sollicitatiegesprek om half tien. Ik had nog maar een uur.

Ik nam snel een douche en trok het eerste aan dat ik in mijn kast kon vinden. Daarna haastte ik me mijn kamer uit met mijn cv in mijn hand.

“Hé Lisa, waarom ben je zo aan het haasten alsof je wordt achtervolgd door een demon uit je droom?”. Vroeg Clara, mijn huisgenoot.

“Hoi Clara. Ik heb een sollicitatiegesprek om negen uur en ik ben bijna te laat! Tot later. Wens me succes!”. Zei ik haastig en rende het huis uit. Ik had geluk dat ik meteen een taxi vond toen ik naar buiten ging.

“Waarheen mevrouw?”. Vroeg de taxichauffeur.

“Naar het hoofdkantoor van A en A. Alsjeblieft, rijd snel. Dank je wel!.” Zei ik terwijl ik begon te bidden dat ik op tijd zou aankomen.

Ik heb deze baan echt nodig. Ik ben al ongeveer vijf maanden werkloos. Gelukkig had ik mijn spaargeld anders had ik nu op straat gestaan. Mijn laatste baas ontsloeg me omdat zijn verloofde dat wilde.

Stom reden, ik weet het. De baan was geweldig, inclusief het salaris. Ik was blij dat mijn leven eindelijk op de juiste koers was. Ik was zelfs van plan om tegen het einde van het jaar naar een nieuw appartement te verhuizen. Maar toen werd ik plotseling zonder reden ontslagen.

Ik heb altijd mijn best gedaan om een goede assistente te zijn voor mijn voormalige baas. Dus toen hij me ontsloeg en ik om een verklaring vroeg, kreeg ik alleen te horen dat zijn verloofde me uit de weg wilde hebben. Volgens haar was ik te aantrekkelijk om een persoonlijke assistente te zijn.

Ik was stomverbaasd toen ik de reden hoorde. Ik weet dat ik niet lelijk ben, maar ik ben niet zo knap dat ik als een afleiding beschouwd kan worden. Uiteindelijk concludeerden Clara en ik dat de verloofde van mijn baas gewoon haar territorium wilde beschermen en iedereen die ze als een mogelijke bedreiging voor haar relatie beschouwde, uit de weg wilde ruimen.

“Mevrouw, we zijn er!”. De taxichauffeur kondigde aan en haalde me uit mijn gedachten.

“Dank je wel!.” Zei ik terwijl ik hem betaalde en uit de taxi stapte.

Ik keek op mijn horloge en controleerde de tijd. Het is kwart over negen. Dat betekent dat ik nog vijftien minuten heb voordat het sollicitatiegesprek begint.

Ik stond even stil en staarde naar het geweldige gebouw van A en A. Het gebouw was gebouwd in de vorm van de letter A. Het is een tien verdiepingen tellend gebouw van glas. Het jaar dat het gebouw werd voltooid, werd het bekroond als een van de unieke gebouwen ter wereld.

Na een paar minuten vol ontzag naar het gebouw te hebben gestaard, herinnerde ik me dat ik hier was voor een sollicitatiegesprek. Ik liep naar de ingang. De vriendelijke beveiliger bij de deur begroette me toen ik het gebouw binnenging.

Ik haalde diep adem terwijl ik naar het interieur van het gebouw staarde. Eerlijk gezegd lijkt het meer op een vijfsterrenhotel dan op een kantoorgebouw. Het gebouw van het voormalige bedrijf waar ik werkte, ziet er saai en verouderd uit vergeleken met dit.

"Ik weet dat je nog nooit zo'n prachtig gebouw hebt gezien in je hele leven, maar je kunt nu je mond wel dicht doen!" zei iemand naast me.

Ik keek op en merkte voor het eerst de dame bij de receptie op. Ik was zo verblind door het gebouw toen ik binnenkwam dat ik haar niet had opgemerkt. De receptioniste ziet eruit als het type persoon dat je hier zou verwachten. Keurig en netjes. Ze is mooi met lang blond haar dat in een paardenstaart is gebonden. Ze draagt een roze blazer met "Kylie" erop, wat ik gok haar naam is. Ze draagt ook make-up die haar gezicht complimenteert.

"Kun je iets anders doen dan staren?" vroeg Kylie de receptioniste me met een verveelde blik op haar gezicht.

"Het spijt me. Ik ben gewoon gefascineerd door het gebouw!" zei ik eerlijk met een glimlach op mijn gezicht.

"Natuurlijk ben je dat. Het is niet elke dag dat je zulke gebouwen ziet, iets wat jullie in de achterbuurten zeker niet hebben!" spotte Kylie met een walgelijke blik op haar gezicht.

Ik keek haar aan met een strakke glimlach op mijn gezicht. Ik wil niets doen of zeggen dat mijn kans op een baan hier in gevaar zou brengen.

"Op welke verdieping vindt het sollicitatiegesprek plaats?" vroeg ik haar beleefd, nog steeds glimlachend.

"Wij zijn momenteel niet op zoek naar schoonmakers." antwoordde Kylie. Ik weet niet zeker of ze mijn vraag had gehoord of niet.

"Ik ben hier niet voor een schoonmakersbaan. Ik ben hier om te solliciteren naar de functie van persoonlijke assistent van de CEO." legde ik aan Kylie uit.

Kylie staarde me een minuut aan voordat ze in lachen uitbarstte. "Jij? Geen schijn van kans dat je die baan krijgt." zei Kylie voordat ze verder lachte.

"Kun je me alsjeblieft de verdieping vertellen?" vroeg ik ongeduldig. Ik wil echt verder van haar of ik zal gedwongen worden iets te zeggen dat me in grote problemen zal brengen.

"Rustig aan, tijger. Het is op de achtste verdieping. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!" mompelde Kylie.

"Bedankt voor de waarschuwing, maar ik denk niet dat ik die nodig heb!" zei ik en met opgeheven hoofd liep ik naar de lift. Gelukkig voor mij was de lift leeg, zodat ik mezelf kon herpakken voordat ik de achtste verdieping bereikte.

Eenmaal uit de lift was ik in de war welke richting ik op moest. De verdieping was leeg en er was geen bord om te volgen.

Maar toen had ik geluk een man te ontmoeten die hier bij het bedrijf werkt. Hij wees me niet alleen de richting van de interviewlocatie, maar bracht me er zelf heen.

"Hier zijn we!" zei de man toen hij voor een dubbele deur stopte.

"Bedankt voor je hulp!" waardeerde ik het.

"Geen dank. Ik ben blij dat ik een dame in nood kon helpen!" knipoogde de man naar me, waardoor ik bloosde.

"Nogmaals bedankt. Ik ga nu naar binnen." zei ik.

"Natuurlijk. Veel succes! Je zult het nodig hebben." zei de man en vertrok.

Ik haalde diep adem en duwde de dubbele deur open.

Toen de deur openging, realiseerde ik me waarom Kylie eerder had gelachen en waarom ze ook aannam dat ik hier was voor de schoonmakersbaan.