De Vrouwelijke Alpha

Rhys’s P.O.V.

"Nou, Rhys," Alpha Salim Ali uit Saoedi-Arabië vouwde zijn armen onder zijn kin en schonk me een van zijn niet-zo-onschuldige glimlachen. "Ik hoorde dat je je metgezel nog steeds niet hebt gevonden."

"En dat is relevant voor ons gesprek omdat...?" Ik trok mijn wenkbrauwen op naar de negenentwintigjarige man die onlangs zijn metgezel had gevonden en nu een feest viert ter ere van zijn Luna.

"Oh, kom op! We weten allemaal dat jij als de Alpha van de sterkste en grootste roedel in Azië nu meer dan wie dan ook een metgezel nodig hebt," wees Salim erop. "Je roedel is uitgegroeid tot vierhonderd wolven en een Alpha kan niet alles alleen beheren. De Luna is het hart van de roedel. Mensen komen naar haar toe met problemen die ze te bang zijn om aan hun Alpha te vertellen."

"Ik weet heel goed wat het doel van een Luna is," snauwde ik naar Salim. "Ik zal een metgezel nemen wanneer de tijd rijp is. Bedankt dat je me hebt uitgenodigd voor je Paringsceremonie, Salim, maar ik ben bang dat ik niet kan komen. Gefeliciteerd nogmaals, ik heb je al een cadeau gestuurd. En ik zie je tijdens de volgende Top."

"Goed dan, tot ziens." Daarmee beëindigde ik de videoverbinding op mijn telefoon.

Ik weet dat ik onbeleefd was, maar als de Alpha van de grootste en sterkste roedel in Azië kon ik me geen zwakheden veroorloven. Het was waar dat mijn roedel behoorlijk was gegroeid en dat er een groeiend gevoel van onrust diep van binnen was, een onrust die alleen een Luna kan oplossen, maar ik kan het me gewoon niet veroorloven om zomaar iemand als mijn metgezel te kiezen. Mijn Luna moest sterk genoeg zijn om mijn roedel bij elkaar te houden en elke opstand binnen of buiten de roedel te onderdrukken, zelfs tijdens mijn afwezigheid. En in werkelijkheid heb ik nog geen van mijn potentiële metgezellen gevonden.

Wolven hebben veel potentiële metgezellen. Het is de wolf die beslist of iemand 'geschikt' is om bij ons te zijn of niet. Het is heel goed mogelijk dat een vrouwelijke wolf zich aangetrokken voelt tot een dominante mannelijke wolf, maar dat de mannelijke wolf haar niet eens erkent. Beide wolven moeten elkaar 'goedkeuren' om ware metgezellen te worden. Wolven worden bijna altijd gekoppeld aan wolven, en die theorie is van toepassing op alle soorten shifters. De natuur lijkt ons raszuiver te willen houden. Maar de enige uitzonderingen zijn mensen. Shifters zijn al meerdere keren gekoppeld aan mensen, maar de koppeling is niet erg gebruikelijk. Meestal is het geen shifter-koppeling, aangezien mensen veel zwakker zijn vergeleken met ons.

De wolven op dit continent waren kleiner dan normaal en als afstammelingen van die afkomst waren onze wolven ook klein, vergeleken met de weerwolfgrootte in het westen. Maar wat we in grootte misten, maakten we goed met onze felle kracht en snelheid. Ik zorg er vooral voor dat elk lid van mijn roedel zowel fysiek als mentaal goed getraind is. Als woestijnwolven waren we van nature woest en dominant, maar dat gaf niemand een reden om te verslappen in hun training. Iedereen die dat deed, zou zichzelf alleen in de eindeloze Wahiba Sands terugvinden.

Mijn roedel bevond zich in Saoedi-Arabië, ten zuiden van Nizwa, aan de rand van de Wahiba Sands. De plek heet 'Jever', wat in het Hindi juwelen betekent. Mijn roedel staat bekend als de WildRain.

"Wat is er deze keer gebeurd?" klonk de stem van mijn Tweede, mijn Beta, Zyane Hudson.

Ik keek op van het papierwerk op mijn bureau toen hij mijn kantoor binnenkwam en zich op een stoel recht voor me nestelde.

Zyane was ongeveer 1,85 meter, relatief kort in vergelijking met mijn 1,90 meter, met zwart haar en donkerbruine ogen. Zijn haar was langer dan mijn militaire snit en hij had ook een lichte snor waar hij, eerlijk gezegd, verdomd trots op was.

"Salim is gebeurd," gromde ik laag in mijn keel, het geluid meer dierlijk dan menselijk.

"Ah!" zei hij met een veelbetekenende grijns, "Arme baas kreeg weer de hele Luna-preek?"

Ik gromde opnieuw. Ja, dat was precies mijn probleem. De afgelopen paar jaar leek iedereen me advies te geven over het vinden van een verdomde Luna! Ik was pas tweeëndertig en dat was nauwelijks alsof ik een tiener was in weerwolftermen. Ik ging nergens heen en al dat gepraat over het krijgen van een Luna voedde alleen maar de interesse onder de vrouwelijke wolven, die nu dachten dat het prima was om meer te verwachten van een simpele onenightstand en me onder druk zetten voor een ring. Verdomme!

Ik had geen vrouwen nodig die me probeerden te verleiden alleen maar zodat ze de volgende Luna konden worden. Ik had geen vrouwen nodig die met hun wimpers naar me knipperden en alles deden wat ik zei met gebogen hoofd. Ik had iemand nodig die voor de roedel zou zorgen, mijn wolven zou verzorgen en koesteren, maar het allerbelangrijkste, ik had iemand nodig met een vonk, een vuur dat uitdagend was. Ja, uitdaging. Dat was precies wat ik nodig had. Iemand die me zou laten 'verdienen' wat ik kreeg, niet zo gewillig zou toegeven. Helaas zijn dominante vrouwen erg zeldzaam in onze hiërarchie. En de groupies waren net marionetten, die mijn aandacht probeerden te trekken zodat ik met hen kon doen wat ik wilde.

"Nog nieuws? Waar is Jakia? En is Mehul al terug van de bouwplaats?" vroeg ik hem over de roedelleden die onder Zyanes bevel stonden als soldaten. Ik moest mijn gedachten afleiden van het drama. "Nog ander nieuws dat ik moet weten?"

"Jakia patrouilleert 's nachts langs de buitenste perimeters zodat ze geen onnodige bruine kleur krijgt," een snuif en toen, "Vrouw is een lastpak maar ze is ook een verdomd goede soldaat. Mehul is met Eric op pad om de bouwdeal met de MegaMart-CEO te finaliseren over het eindelijk verkopen van de dadels in onze eigen winkels. En ja... er is... wat nieuws."

"Waarom die lange stiltes?" vroeg ik aan Zyane, die al sinds onze kindertijd mijn vriend is. Zijn vader was Beta toen mijn vader de Alpha was, en we zijn samen opgegroeid, onafscheidelijk als boezemvrienden. Niets kon ons uit elkaar drijven en omdat we elkaar al zo lang kennen, weten we vaak wat de ander denkt zonder verbaal of telepathisch via de pack mind link te communiceren. Daarom wist ik dat er iets aan de hand was.

"Alpha Devon Solomon en Alpha Aiden Morgan hebben gebeld. Ze willen een videogesprek met je," antwoordde hij simpelweg, maar zijn schouders waren gespannen, want het kwam niet vaak voor dat twee van de meest beruchte packs een videogesprek wilden, laat staan samen. Begrijp me niet verkeerd, ze waren als boezemvrienden, maar ook hebzuchtige en machtsbeluste klootzakken, altijd op zoek naar een kans voordat de ander er lucht van kreeg.

"Verbind," zei ik, terwijl mijn schouders zich aanspanden. Dit kon geen goed nieuws zijn.

Zyane startte de laptop op die op mijn bureau stond en verbond deze met het grote plasmascherm aan de overkant van de kamer, zodat ik direct naar het scherm keek. Nadat hij de webcam en geluidsapparatuur had ingesteld, begon hij het gesprek. Enkele seconden later werd het scherm in tweeën gedeeld en verschenen de gezichten van de twee Alphas.

Devon had een lichte huid met wat we graag "pretty boy" uiterlijk noemen, compleet met blond haar en blauwe ogen; terwijl Aiden een mokkakleurige huid had, zwart haar en donkere bruine ogen. Maar beiden waren even machtige, dominante mannelijke wolven en ze waren ook de enige twee packs die in China aanwezig waren. Afzonderlijk kwamen hun packs niet in de buurt van mijn kracht, maar als ze ooit hun krachten zouden bundelen, zouden ze het sterkste pack op de planeet worden met bijna zeshonderd wolven onder hun bevel. Gelukkig waren ze te egoïstisch om voor elkaar te buigen, dus die twee die binnenkort zouden verenigen was uitgesloten.

"Jullie wilden een conferentie?" vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen, wachtend om dit zo snel mogelijk af te ronden. Behalve dat ze machtsbelust en sluw waren, hielden deze twee er ook van om te kibbelen als een getrouwd stel, en het was het meest onaangename wat ik ooit met genoegen had aanschouwd.

Deze keer twijfelde ik er niet aan dat er een vrouw in het spel was. Beiden waren ook enorme rokkenjagers en de competitie tussen hen was eindeloos. Maar meestal klaagden ze afzonderlijk bij mij; nooit samen zoals ze nu doen.

"We... nou... we hebben wat nieuws om te delen..." zei Devon aarzelend.

Ik fronste. Dit zou zeker niet goed zijn. "Ga verder."

"Weet je dat we spionnen aan de Chinese grens hebben, om ervoor te zorgen dat er geen schurken zich op ongebruikelijke plekken verstoppen?" vroeg Aiden me.

"Ja," zei ik, "ik heb dat aan jou overgelaten. Vertel me niet dat je gefaald hebt in je missie?" Mijn woede steeg bij de gedachte. We hebben al genoeg problemen hier; we hebben er geen nodig die via China uit India komen.

"Nee," aarzelde hij, dus nam Devon het van hem over, "We kregen meldingen van een paar wolvenspottingen in de Midden-Himalaya... dus volgden we ze."

"Wolven in de Midden-Himalaya? Maar wolven worden meestal in de zuidelijke of Lagere Himalaya gevonden, niet in de Pir Panjal," zei ik verward.

"Daarom hebben we onze beste spionnen erop afgestuurd. We hielden zelfs een mentale link zodat we zouden weten wat ze vonden, maar..." zei Aiden en toen, "...maar van de acht wolven die we stuurden...keerde er geen terug. We verloren het contact met hen een paar minuten geleden." Devon maakte zijn zin af.

Een gevoel van onheil nestelde zich in mijn maag. Spionnen zijn speciaal getraind om elke vorm van ontbering te doorstaan. Tyfoons, tornado's of lawines... ze waren getraind om ze allemaal te overleven. Het feit dat acht van hen tegelijkertijd vermist waren zonder enige hint van een natuurramp was geen grap.

"Maar," zei Devon, "Het laatste beeld dat we via de mentale link kregen... voordat ze... God, ik weet niet eens of ze nog leven... de link is compleet stil!" Hij stikte. Ik begreep wat hij doormaakte; spionnen waren uitstekende vechters, maar meer dan dat, het verlies van verschillende roedelgenoten deed het meest pijn. De roedel was familie. De roedel stond boven alles.

"Wat hebben ze gezien?" drong ik aan; dit ging niet alleen om nieuwsgierigheid, het ging om het opsporen van nieuwe bedreigingen.

Het was Aiden die die zin afmaakte. "Het laatste wat onze spionnen zagen voordat de band werd verbroken... was een witte wolf."

Witte wolf:

Rood.

Onder zijn poten. Op de grond.

Vloeibaar rood.

Hitte verschroeide de sneeuw, hoewel het niet genoeg was om te smelten, vertroebelde het toch de puurheid van de grond waarop de wolf stond.

De menselijke kant zou de indringers hebben willen ondervragen, maar de wolf begreep geen reden, het geloofde in de strengste vorm van oordeel. Het kende slechts doden. Om zijn eigen te beschermen.

Dood.

Voordat ze zelfs maar konden begrijpen wat er gebeurde, lagen ze alle acht op de grond, verdrinkend in hun eigen bloed.

De temperatuur daalde. Sneeuw begon weer te vallen, zwaar.

Binnen een paar uur zal er geen spoor zijn van het bloed en de gruwel, of de lichamen.

Alles wat overblijft is heldere, onbezoedelde sneeuw.

En een wolf, net zo wit als de grond waarop hij stond.

De witte wolf, de meest gevreesde wolf ter wereld.