Gemakkelijke Scheiding, Moeilijke Hertrouw

"Dringende mededeling! Dringende mededeling! Een vredeshandhaver is ernstig gewond aan het front. We hebben hulp nodig, snel!" Olivia Smith trok snel haar gevechtsuitrusting aan, pakte een EHBO-kit en ging op pad met haar team.

Ze manoeuvreerden door het met rook gevulde slagveld en ontweken zorgvuldig het vijandelijke vuur. Toen ze dichter bij de positie van Michael Johnson kwamen, bleef de beschieting doorgaan, wat de situatie uiterst gevaarlijk maakte.

Olivia zag Michael vlak voor zich, maar kon niet dichterbij komen vanwege het aanhoudende vuur. Ze haalde diep adem, deed de medische rugzak om en kroop naar voren.

Eindelijk bereikte ze Michael's zijde. Zijn been was een puinhoop, bloed stroomde eruit. Olivia haalde nog eens diep adem, maakte de wond schoon, stopte het bloeden en verbond het zo goed als ze kon.

"Michael, Michael, blijf wakker! Niet flauwvallen!" Olivia's stem sneed door de chaos en bereikte Michael.

Door de pijn en de rook voelde Michael een vreemd gevoel van kalmte. Olivia's stem leek zijn pijn een beetje te verlichten. Hij probeerde haar gezicht duidelijk te zien, maar zijn zicht was te wazig door het bloed. Michael voelde dat hij werd verplaatst, en toen werd alles zwart.

"Meneer Johnson, meneer Johnson, word wakker." Een scherpe, beslissende mannenstem brak door, gevolgd door meer schudden. Michael overmeesterde instinctief de man naast hem en drukte hem tegen het bureau.

"Meneer Johnson, ik ben het." Michael's secretaresse, David Jones, stopte na een moment met verzetten. Michael was een vredeshandhaver op het slagveld geweest, altijd op zijn hoede. David kende hem goed genoeg om zich gewoon te laten vastpakken; een vreemde had misschien minder geluk gehad.

"Wat is er?" Michael liet David los, keek uit het raam van vloer tot plafond en schudde zijn hoofd.

Terug in de drukke stad kon Michael niet anders dan aan die dagen op het slagveld denken. 'Leeft die vrouwelijke medicus nog?' vroeg hij zich af.

Michael draaide zich naar David. "Heb je geregeld wat ik vroeg?"

"Het is gedaan." David gaf hem een map. Door de doorzichtige omslag kon Michael de scheidingspapieren zien.

"Volgens uw instructies krijgt mevrouw Johnson een villa en 20 miljoen dollar. Onderteken hier, en u kunt het scheidingsproces starten." David pauzeerde, en voegde toen toe: "Meneer Johnson, eerlijk gezegd, mevrouw Johnson geeft echt om u. Dat zien we allemaal."

"Genoeg!" Michael snauwde, pakte de scheidingspapieren en liep weg. David moest rennen om hem bij te houden.

De lichten van de stad fonkelden in de nacht, met af en toe een claxon die de stilte doorbrak. Michael liep door de vertrouwde deur.

Het licht in de woonkamer wierp een zachte gloed, die de gezellige bank benadrukte. Michael's ogen werden getrokken naar de figuur die erop lag. Olivia sliep, haar gezicht vredig, haar zachte ademhaling het enige geluid in de stille nacht.

Michael kon niet anders dan denken aan de stem van de vrouwelijke medicus. Het leek vreemd genoeg op die van Olivia. Hij lachte in zichzelf. Olivia was gewoon een eenvoudig meisje van het platteland. Als zijn grootvader Robert Johnson niet zo dol op haar was geweest, zouden hun paden nooit gekruist zijn. Dus dacht hij niet dat zij de beslissende medicus op het slagveld was.

De tafel was gedekt met een scala aan heerlijke gerechten, stoom steeg op en vermengde zich met een vage geur, een bewijs van Olivia's gevoelens.

Michael voelde een vreemd gevoel in zijn hart. Hij had een hekel aan Olivia, maar vanwege Robert moest hij met haar trouwen. Nu de periode van drie jaar voorbij was, had hij zijn belofte aan Robert vervuld en kon hij van haar scheiden om met Grace Hernandez te trouwen.

Wat Olivia betreft, hij liet haar niet met lege handen achter. Een villa en 20 miljoen dollar waren meer dan genoeg voor haar om comfortabel te leven. Aangezien hij had besloten te scheiden, zouden er geen verdere complicaties moeten zijn.

Michael wilde Olivia niet storen, dus liet hij haar op de bank slapen. Toen hij de slaapkamerdeur opende, werd Olivia wakker van het geluid. Ze wreef in haar ogen en keek op. Toen ze Michael zag, flitste er een spoor van verrassing in haar ogen. "Je bent terug. Ik dacht dat je weer laat zou werken vanavond."

"Je hoeft niet op me te wachten," zei Michael kil.

"Het is oké," antwoordde Olivia zacht maar vastberaden. Ze ging rechtop zitten en onthulde een warme glimlach. "Ik wacht graag op je."

"Olivia, onze driejarige overeenkomst is voorbij." Michael draaide er niet omheen. "Laten we scheiden."

Olivia was verbijsterd, haar hart zonk. "Weet opa dat je van me wilt scheiden?"

"Wat maakt het uit als hij het niet weet?"

Olivia voelde alsof haar hart uit elkaar werd gerukt, tranen welden op in haar ogen. Ze kon niet geloven dat dit gebeurde, alsof ze in een slechte droom zat waaruit ze niet kon ontwaken.

"Michael, wil je echt van me scheiden?" Olivia's stem trilde, ondanks haar pogingen om kalm te blijven. Ze kon niet geloven dat ze na drie jaar proberen nog steeds Michael's hart niet had kunnen winnen.

"Ik ben klaar, Olivia." Michael wuifde haar weg, zonder zelfs maar te luisteren. "Trouwen met jou was vanaf het begin een vergissing. Je wist dat ik tegen opa in opstand kwam, en je wist dat ik iemand anders liefhad. Nu de drie jaar voorbij zijn en Grace terug is uit Celestria, ga ik met haar trouwen. Dus, ik wil een scheiding."

"Grace." De naam was als een dolk in Olivia's hart. "Ja, Grace, die met jou is opgegroeid. Vergeleken met haar ben ik niets."

"Zolang je dat maar begrijpt." Michael's stem was koud en vastberaden, zonder aarzeling.

"Ik wil geen scheiding, Michael! Zijn onze afgelopen drie jaar zo gemakkelijk weg te gooien?" Olivia sprong naar voren, blokkeerde hem, tranen stroomden over haar gezicht. Ze smeekte, "Ik hou van je, Michael. Ik wil nog steeds je vrouw zijn, zelfs als je geen gevoelens voor me hebt."

"Een huwelijk zonder liefde is niet wat ik wil." Michael's stem droeg een vleugje vermoeidheid. Hij legde de scheidingspapieren op tafel. "Ik heb het ondertekend. Jij zou dat ook zo snel mogelijk moeten doen. Voordat Grace terugkomt, wil ik dat alle juridische procedures afgerond zijn."

Daarmee draaide Michael zich om en liep naar de slaapkamer. "Als compensatie geef ik je 20 miljoen dollar en een villa in Crystal Haven. Uiteindelijk, als je geen bezittingen hebt, kan ik dat niet aan opa uitleggen."

Die zin, als een scherpe mes, sneed de band tussen Michael en Olivia volledig door. Olivia was volkomen gebroken, tranen stroomden oncontroleerbaar. Ze draaide zich om, niet in staat om hem langer aan te kijken, haar hart gevuld met hulpeloosheid en wanhoop.

Toen de deur volledig dichtging, kon Olivia's fragiele lichaam nauwelijks blijven staan. Ze klampte zich vast aan de rand van de tafel, fluisterend door haar tranen, "Michael, kunnen we niet scheiden?" Olivia's gemompel werd overstemd door het rinkelen van een telefoon in het huis, door niemand gehoord. De nacht ging in stilte voorbij.

Het ochtendzonlicht filterde door de gordijnen, werpend een gouden gloed over alles. Maar toen Michael uit de slaapkamer kwam, werd hij begroet door een leeg huis. Olivia's vertrouwde aanwezigheid was verdwenen, samen met het warme aroma van het ontbijt. Alleen een paar koude gerechten en een lege ontbijtschaal op de tafel bleven achter, een schrijnende herinnering dat het huis zijn vroegere warmte had verloren.

Michael fronste, een golf van onbehagen steeg in zijn borst. Hij liep instinctief naar de keuken, hopend iets te vinden dat Olivia had achtergelaten. Maar de koelkast bevatte alleen een paar vruchten en groenten, en het weelderige ontbijt dat Olivia gewoonlijk voor hem bereidde, was opvallend afwezig. Hij voelde een steek van leegte, beseffend dat wat hij had verloren niet alleen het heerlijke eten was, maar de Olivia die onvermoeibaar voor hem had gezorgd.

"Goedemorgen, meneer Johnson." David's stem trok hem uit zijn gedachten. David had een professionele glimlach op zijn gezicht, maar op dat moment veroorzaakte het alleen een steek van ongemak bij Michael.

"Goedemorgen," antwoordde Michael kortaf, zijn complexe emoties lieten hem geen ruimte om zich op andere zaken te concentreren. Op dat moment raakten David's woorden hem als een donderslag bij heldere hemel.

"Mevrouw Johnson is al vertrokken," zei David zachtjes.

Michael's uitdrukking verduisterde, herinneringen aan zijn tijd met Olivia overspoelden zijn geest. De Olivia die altijd stilletjes voor hem zorgde, nooit klaagde, was weg.

"Zo gretig om te vertrekken?" Michael voelde een verstikkend gevoel, denkend dat hij zich opgelucht zou moeten voelen, maar in plaats daarvan kon hij zijn spijt niet verbergen. Hij herinnerde zich Olivia's met tranen gevulde ogen, haar wanhoop.

Plotseling realiseerde Michael zich dat hij de hele nacht niets uit de slaapkamer had gehoord. Hij dacht, 'Is Olivia vertrokken zonder haar spullen in te pakken? Denkt ze echt dat ze later kan terugkomen?'

David leek Michael's verwarring te voelen en legde uit, "Mevrouw Johnson heeft niets meegenomen. Ze liet me een klein notitieboekje achter en werd opgehaald door een zwarte sedan."

Michael scande de woonkamer en zag het ondertekende scheidingsdocument op de tafel, bevlekt met tranen. Hij had niet verwacht dat Olivia, die gisteravond nog in tranen was, zo gretig zou vertrekken deze ochtend!

Michael voelde zich verraden en vroeg geïrriteerd aan David, "David, zoek uit van wie die auto was!"

"Ja, meneer Johnson." Vijf minuten later zei David, "Meneer Johnson, ik heb het uitgezocht. Het was de auto van Samuel Harris, CEO van Stellar Innovations Group!"

'Olivia, een meisje van het platteland zonder geld of achtergrond, heeft in de afgelopen drie jaar geen sociale connecties opgebouwd, en toch weet ze de erfgenaam van de familie Harris aan de haak te slaan?' dacht Michael bij zichzelf, 'Heeft ze al zo snel een nieuwe date gevonden?'

"Meneer Johnson, heeft u mevrouw Johnson echt vandaag een scheiding voorgesteld?" vroeg David voorzichtig.

"Wat is er aan de hand? Waarom zou ik vandaag niet van Olivia kunnen scheiden?" Michael's stem was strak van woede, zich totaal verraden voelend.

David antwoordde, "Meneer Johnson, vandaag is de verjaardag van mevrouw Johnson."

Michael pauzeerde een seconde, en lachte toen spottend, "En wat dan nog? Beschouw het als een verjaardagscadeau! Laten we naar het vliegveld gaan en Grace ophalen!"

Ondertussen, in de strakke zwarte auto waarin Olivia zat, hield Samuel haar hand zachtjes vast, zijn ogen vol bezorgdheid. Hij bleef naar de eeltplekken op haar vingers en haar eenvoudige kleding kijken, zijn hart deed pijn voor haar.

Toen staarde Samuel naar de oplichtende lucht, een diepe pijn voelend voor zijn zus Olivia. Sinds hij hoorde dat haar huwelijk met Michael voorbij was, voelde het alsof een zware last zijn borst verpletterde. Hij kon niet begrijpen hoe Michael zo harteloos kon zijn, Olivia zoveel laten lijden.

Samuel's vuisten balden zich, zijn woede brandde van binnen. Hij stelde zich Michael's koude gezicht voor, een mix van hulpeloosheid en woede voelend. Hij wenste dat hij Michael al de pijn kon laten voelen die Olivia doormaakte, maar hij wist dat hij dat niet kon. Hij kon haar niet nog meer leed laten ondergaan, vooral niet van Michael.

"Isabella," noemde Samuel haar zachtjes bij haar echte naam, zijn stem vol warmte. Hij hield haar hand steviger vast, haar een geruststellende glimlach gevend. "Wees niet verdrietig. Ik ben er voor je. Wat er ook gebeurt, ik sta achter je."

"Ik ben niet verdrietig. Ik ben niet langer Olivia." Isabella sloot haar ogen, tranen stroomden over haar gezicht. Toen ze ze weer opende, was er geen spoor van verlangen naar Michael, alleen vastberadenheid.

Isabella zei vastberaden, "Ik heb deze hel overleefd. Als ik ergens spijt van heb, verdien ik het om te sterven. Ik ben terug, en dit keer als Isabella Harris!"

Nu terug als de dochter van de familie Harris, leunde Isabella op Samuel's schouder. Ondanks het hartzeer was ze dankbaar dat ze nog steeds haar familie had.

Ze gooide achteloos de telefoon weg waar ze zich vroeger aan vastklampte, niet langer geïnteresseerd in berichten van Michael. Ze merkte niet eens het spottende bericht van Grace in haar inbox.

Grace: [Ik zei het je, je nam mijn plaats in, en vroeg of laat zal ik het terugnemen. Michael is van mij, stop met dromen!]

Isabella dacht bij zichzelf, 'Laat die twee klootzakken elkaar maar hebben!'

"Daniel hoorde dat je terug was en heeft een vuurwerkshow ter waarde van miljoenen opgezet voor vanavond," zei Samuel zachtjes. Isabella glimlachte alleen maar.

Terug in het Harris Manor, vestigde Isabella zich terwijl Michael Grace al van het vliegveld had opgehaald en haar naar huis had gebracht. Bij het welkomstdiner voor Grace, die de nicht van Michael's moeder Zoey Johnson was, leek iedereen in de Johnson-familie in hoge stemming. Behalve Michael, die alleen zat, fronsend, zonder eetlust. Michael dacht nog steeds aan Isabella die met Samuel vertrok, zonder iets mee te nemen—niet eens de twintig miljoen dollar of de villa.

"Waar is Olivia? Waarom is ze niet met je meegekomen?" kon Michael's vader, Ryan Johnson, niet nalaten te vragen.

Michael antwoordde, "We zijn gescheiden. Ze komt niet terug."

"Hoe durf je?" Ryan's stem bulderde, zijn ogen vlamden van woede. Hij wees een vinger naar Michael, zijn gezicht een mix van woede en teleurstelling. "Weet je niet dat je grootvader's gezondheid fragiel is? Wat je hebt gedaan zal zijn hart alleen maar meer breken!"

Michael voelde een scherpe pijn in zijn borst, Ryan's woorden sneden diep. Hij wist dat deze beslissing de reputatie van de familie zou schaden, maar hij kon niet langer in een liefdeloos huwelijk blijven. "Ik moet mijn eigen keuzes maken," zei hij, proberend zijn emoties in bedwang te houden, maar zijn stem trilde.

Ondertussen leek Zoey ongewoon kalm. Ze glimlachte lichtjes, haar ogen glinsterden van voldoening. "Ryan, ik heb je eerder gezegd, Michael en Olivia waren nooit een goede match. Hun huwelijk werd door Robert geforceerd. Olivia heeft drie jaar volgehouden, en nu ze bereid is om los te laten en van Michael te scheiden, is dat eigenlijk goed voor hen beiden. Je weet dat Michael altijd van Grace heeft gehouden."

Michael fronste, geïrriteerd, en onderbrak Zoey. "Pap, we hebben de scheidingspapieren getekend, en Olivia is al vertrokken, zonder iets mee te nemen."

"Olivia heeft wat trots," sneerde Ryan's dochter Lily Johnson. "Speelt ze het slachtoffer? Ze moet niet rondgaan en zeggen dat de familie Johnson haar slecht heeft behandeld."

Ryan knikte, "Lily heeft gelijk. Je moet de reputatie van de familie onthouden! Deze scheiding kan ons problemen bezorgen!"

Ryan's gezicht was een mengeling van woede en verwarring. Een huwelijk van drie jaar eindigde zomaar, en als dit bekend zou worden, zou Michael's reputatie aan diggelen liggen.

Aan de andere kant was Grace opgetogen. Ze had op dit moment gewacht, hopend snel met Michael te trouwen. Ze hield van hem met een vurige intensiteit, en nu had ze eindelijk haar kans. Maar ze moest haar opwinding in toom houden.

"Ryan, geef Michael niet de schuld. Als iemand schuldig is, ben ik het. Ik had niet terug moeten komen in zijn leven. Ik ga morgenochtend vroeg terug naar Celestria. Michael, je moet proberen het goed te maken met Olivia. Ik wil niet de reden zijn dat jullie uit elkaar gaan," zei Grace, tranen in haar ogen.

"Grace, het is niet jouw schuld," zei Michael, zijn ogen donkerder terwijl hij haar slanke hand vastpakte. "Het is volledig voorbij tussen Olivia en mij. Je hebt drie jaar op me gewacht; ik zal je niet langer laten lijden."

Het diner eindigde op een zure noot, maar Grace en Michael waren eindelijk herenigd. Grace kon haar ogen niet van de knappe Michael afhouden. Vanaf nu was hij van haar, en zij zou zijn vrouw worden.

Grace haakte zachtjes haar arm in die van Michael, zich dicht tegen hem aandrukkend. Om de een of andere reden voelde Michael een lichte ongemak in plaats van vreugde door dit intieme contact.

"Michael, ik hoorde dat er vanavond een vuurwerkshow is bij de Willowbrook Rivier. Laten we gaan kijken," zei Grace, haar ogen glinsterend van opwinding. Michael glimlachte naar haar, zijn hart vol genegenheid.

"Goed, wat je maar wilt," zei Michael zonder aarzeling, zijn ogen vol tederheid. Grace's gezicht lichtte op met een stralende glimlach, haar hart gevuld met zoete gelukzaligheid.

De zwarte luxeauto reed langzaam naar de oever van de Willowbrook Rivier.

Toen de nacht viel, was de rivier al druk met mensen, en het vuurwerk stond op het punt te beginnen. Grace trok opgewonden Michael's hand, rennend naar de beste plek om de show te bekijken. Haar hart was vol verwachting, zich de spectaculaire vertoning voorstellend.

Toen het vuurwerk in de nachtelijke hemel barstte, lichtten Grace's ogen onmiddellijk op. Het schitterende vuurwerk bloeide boven hen, alsof het speciaal voor hun hereniging was voorbereid. Ze kon niet anders dan juichen, en Michael voelde een warmte in zijn hart. Hij hield van Grace's opgewekte persoonlijkheid, zo anders dan Olivia's saaie houding. In zijn ogen had Olivia, behalve gehoorzaam en volgzaam zijn, niets te bieden.

Michael wist echt niet welke magie Olivia had om de altijd rechtvaardige Samuel voor haar te laten vallen. Het leek erop dat Michael Olivia had onderschat.

Plotseling explodeerden vier vuurwerken tegelijkertijd, vormend de woorden "Gelukkige Verjaardag" in de lucht!

"Het is dus iemands verjaardag. Ik vraag me af wie zo gelukkig is om zo'n cadeau te krijgen." zuchtte Grace jaloers. "Kun je ook verjaardagsvuurwerk voor mij regelen?"

Michael reageerde niet op Grace's opwinding. Zijn lippen waren strak op elkaar geperst. Hij dacht bij zichzelf, 'Vandaag is ook Olivia's verjaardag. Is deze vuurwerkshow een cadeau van Samuel aan Olivia, of gewoon toeval?'

Een doffe pijn nestelde zich in Michael's hart. Zijn blik gleed over de menigte, en plotseling spande zijn hart zich samen. Hij zag Olivia en Samuel niet ver weg staan, heel dicht bij elkaar, er behoorlijk intiem uitziend. Een golf van woede steeg in Michael's borst, bijna oncontroleerbaar.