Gepaard door Contract aan de Alpha

Rebecca's POV

Ik kon mijn opwinding niet bedwingen terwijl ik ronddraaide voor de grote spiegel van Sofia. Zelfs in mijn joggingbroek en oversized t-shirt voelde ik me mooi. Morgen zou ik mijn trouwjurk dragen, op weg naar William, om ons leven samen te beginnen.

"Morgen ben ik mevrouw William Moretti," zei ik, mijn stem hoog van opwinding. Mijn hart bonkte tegen mijn ribben. Na vijf jaar samen zou ik eindelijk lid worden van de Silver Moon Pack door te trouwen met een van hun toekomstige Delta's. De gedachte maakte me bijna duizelig van geluk.

Sofia stond in de deuropening, wijnglas in de hand, haar korte zwarte krullen rommelig om haar gezicht. Haar donkeromrande ogen keken naar me met een uitdrukking die ik niet helemaal kon plaatsen.

"Je moet wat slaap krijgen, Rebecca," zei ze, terwijl ze een slok nam. "Grote dag morgen."

"Ik ben te opgewonden om te slapen," zei ik, terwijl de vreugde in me opborrelde. "En het is zo stom dat ik William vanavond niet kan zien. Wie volgt die traditie tegenwoordig nog?" Ik voelde een vleugje irritatie vermengd met verlangen. Ik wilde gewoon bij hem zijn.

Sofia maakte een afwijzend geluid. "Je trouwt met de Silver Moon. Ze volgen tradities die voor mensen zoals wij totaal geen zin hebben."

Ik raakte de op maat gemaakte trouwjurk aan en voelde de gladheid van de zijde met mijn vingertoppen. William had me toegang gegeven tot een wereld waarvan ik nooit had durven dromen dat ik die zou bereiken. Zelfs Sofia's huis, waar ik alleen vannacht verbleef, was in een buurt die ik nooit had kunnen betalen met mijn oude salaris als onderwijsassistent.

"Ik kan nog steeds niet geloven dat dit gebeurt," zei ik zachtjes, terwijl dankbaarheid over me heen spoelde. "Vijf jaar geleden verzoop ik in studieleningen, woonde ik in dat vreselijke studio-appartement..."

"En nu trouw je omhoog," maakte Sofia af. Er was iets scherps in haar toon waardoor mijn geluk even wankelde.

Ik draaide me om naar haar, terwijl ik de fronslijnen tussen haar wenkbrauwen opmerkte. "Je mag hem niet, hè?" Mijn maag trok samen van angst.

Sofia zuchtte en ging op de rand van het bed zitten. "Het is niet dat ik hem niet mag. Het is gewoon... hij is een weerwolf, en jij bent mens. De Silver Moon Pack is niet bepaald vriendelijk tegen buitenstaanders."

"Ik ben zijn voorbestemde partner," zei ik defensief, terwijl ik naast haar ging zitten. Ik voelde me beschermend over onze relatie, over de toekomst die we hadden gepland. "En ze respecteren de partnerband—het is heilig voor hen." Ik wilde dat ze begreep hoe speciaal dit was.

Sofia's uitdrukking verzachtte. "Ik weet het. Het is gewoon hun hiërarchie... de Alphas, Betas, Deltas... het is allemaal zo rigide. Ik wil niet dat je gekwetst wordt." Oprechte bezorgdheid vulde haar ogen.

"William zou me nooit pijn doen," zei ik met absolute overtuiging. "En dit huwelijk betekent dat ik mijn vader kan helpen met zijn medische rekeningen." Mijn stem kraakte lichtjes. "Niet meer kiezen tussen behandelingen en eten."

Sofia knikte langzaam en hief haar glas. "Dan proost op jou, de mooiste bruid van morgen."

Ze raakte mijn wang zachtjes aan. Ik glimlachte naar haar, en richtte me toen op mijn trouwchecklist in plaats van de onrust die haar bezorgdheid had opgeroepen.

"Verdorie, verdorie, verdorie," mompelde ik, terwijl ik voor de derde keer de inhoud van mijn weekendtas op het bed gooide. Mijn parelketting was er niet. Mijn maag kromp ineen toen ik mijn trouwchecklist-app controleerde—ik had het in ons appartement laten liggen na het ophalen voor de laatste maat.

Ik checkte William's sociale media. Hij had dertig minuten geleden een selfie in de sportschool gepost met het onderschrift "Laatste workout als vrij man." Het groene stipje naast zijn profielfoto liet zien dat hij nog online was. Hij was duidelijk nog in de sportschool.

Perfecte timing. Ik kon snel terug naar ons appartement glippen, de ketting pakken en terugkeren voordat Sofia doorhad dat ik weg was. William had erop gestaan dat ik vanavond bij Sofia bleef - een of andere weerwolventraditie om de spanning op te bouwen - maar wat hij niet wist, kon hem geen kwaad doen.

Ik liet een snel briefje achter voor Sofia, die na haar derde glas wijn in slaap was gevallen, en belde een ritje. Twintig minuten later stond ik voor onze luxe woontoren, de warme zomernachtlucht op mijn huid voelend.

De portier knikte terwijl ik naar binnen ging. Dit was nu mijn leven - toegangspassen, privé-liften, mensen die me herkenden. Vijf jaar geleden gaf ik zomerschool om de huur te kunnen betalen. Nu stond ik op het punt om in dit luxe gebouw te gaan wonen. Soms kon ik het nog steeds niet geloven.

Het appartement was stil toen ik binnenkwam. Williams obsessieve netheid betekende dat alles precies op zijn plaats was - vlekkeloze aanrechtbladen, perfect gerangschikte sierkussens op onze leren bank. Ik ging rechtstreeks naar onze slaapkamer om mijn kaptafel te controleren, waar ik het ringdoosje voor het laatst had gezien.

Het was er niet. Mijn hart klopte sneller terwijl ik de kast doorzocht, lades controleerde en zelfs onder het bed keek. Niets. Waar kon het anders zijn?

Misschien in Williams studeerkamer? Ik aarzelde bij de deur. William vond het niet fijn als ik daar zonder toestemming binnenkwam. Het was zijn "heiligdom", zei hij altijd, waar hij zakelijke telefoontjes afhandelde en Pack-vergaderingen hield.

Maar dit was een noodgeval. Ik duwde de deur open en deed het licht aan.

De studeerkamer zag eruit zoals altijd - leren gebonden boeken die hij nooit las, duur notenhouten bureau, hoge directiestoel die meer kostte dan mijn eerste auto. Ik begon de kasten te doorzoeken waar we soms belangrijke spullen bewaarden.

Terwijl ik langs zijn bureau liep, stootte ik er per ongeluk tegenaan. Zijn laptopscherm lichtte op - hij had het niet volledig afgesloten. Ik stond op het punt om weg te draaien toen een bericht mijn oog ving.

[Lieve...]

Ik verstijfde. William had me nog nooit "lieve" genoemd. Hij noemde me "schat" of soms "liefje" als hij iets wilde, maar nooit "lieve". Ik wist dat ik niet moest kijken. Dit was privé. Maar mijn ogen lazen het bericht al.

Het was een versleutelde berichtenapp die ik nog nooit eerder had gezien. De contactpersoon was gewoon gelabeld als "O". De berichten waren duidelijk intiem. Het meest recente, een uur geleden verzonden: [Ontmoet me op onze gebruikelijke plek na de sportschool. Kan niet wachten om je te kussen.]

Mijn maag draaide pijnlijk om. Mijn handen trilden terwijl ik door meer berichten scrolde. Elk bericht voelde als een klap.

[Maak je geen zorgen over James' privékostschoolgeld. Het is geregeld. Alles gaat door zoals normaal na de bruiloft. Ze zal het nooit weten.]

Mijn knieën knikten. Ik scrolde verder, elk bericht een messteek in mijn borst. James? Mijn gedachten tolden. Wie was James? Het enige wat ik wist, was dat mijn bruidsmeisje Olivia een neefje had genaamd James. "O", Olivia. Dat was het. Maar waarom betaalde William voor het schoolgeld van haar neefje?

Met trillende handen opende ik de bureaula. Een map gemarkeerd met "Persoonlijk" bevatte tientallen foto's - William, Olivia en een jongen die te veel op hen beiden leek, James, een leven leidend dat ik nooit had gekend. Lachend op stranden, plezier makend in skigebieden, knus in bijpassende pyjama's op kerstochtend. Elk beeld was een scherf glas in mijn hart, snijdend door de toekomst die ik in mijn gedachten had opgebouwd.

Onderaan, een enkel rapport, scherp en officieel, droeg de naam van de jongen. Tranen vervaagden mijn zicht, en ik sprak de naam met een trillende stem uit, "James Moretti..."