Geregeld Voor De Alpha

Natalia:

"Mam, je beseft toch wel dat ik met een man trouw vanwege een contract?" vroeg ik terwijl ik naar mijn moeder keek, die me net het papier had overhandigd dat met de advocaat van de man was aangekomen. De idioot had niet eens de moeite genomen om zelf te komen om het samen met mij te ondertekenen. Hij had zijn handtekening gezet en het naar mij gestuurd om te 'lezen' en 'ondertekenen' voordat hij zou komen.

"Natalia, het is niet alsof je überhaupt een bruiloft wilde," wierp mam tegen, terwijl ze probeerde me ervan te overtuigen dat dit oké was.

"Ik kan er niet eens een hebben, mam."

"Dan zie ik het probleem niet, Natalia..."

"Mam, de man is een miljardair, vind je het niet een beetje vreemd dat hij geen extravagante bruiloft wil waar de paparazzi de plek zouden overspoelen?" Ik hief mijn hand in verwarring. Mam haalde haar schouders op en ik zuchtte, terwijl ik de brug van mijn neus kneep. Ik keek naar het papier dat al twintig minuten op mijn kaptafel lag terwijl ik twijfelde of ik het wel of niet moest ondertekenen. Er was nu geen weg meer terug, dat wist ik zeker.

"Natalia, de man is de beste die je zou kunnen vinden. Je hebt zijn foto gezien..."

"Dat is alles wat ik van hem heb gezien; ik weet niets over hem. Wie hij is, hoe hij is, wat voor persoon hij is..." zei ik terwijl ik naar mam keek, die diep ademhaalde om zichzelf te kalmeren. De moeder van de man had mam gebeld en dit hele gedoe georganiseerd, en voor ik het wist, ging ik trouwen, of ik het nu leuk vond of niet.

"Natalia, er is geen weg meer terug..."

"Mam, ik heb dit nooit gewild, jij en ik weten allebei dat ik mijn eigen ambities had..."

"Maar je vader wil je last niet langer dragen," zei mam terwijl ze me recht in de ogen keek, "hij heeft ook je jongere broers en zussen om voor te zorgen, hij kan jou en je uitgaven niet blijven dragen, om nog maar te zwijgen over je kracht."

"Mam, het feit dat ik een elementmanipulator ben, heeft jullie nooit kwaad gedaan. Jij bent degene die me behandelt alsof ik iemand ben die je moet verbergen..."

"Ben je dat niet?" vroeg mam, terwijl ze me onderbrak. "We kunnen geen bijeenkomsten houden met jou in huis uit angst dat een monster je aanwezigheid zou detecteren, om nog maar te zwijgen over het feit dat we moe worden van..."

"Ik zal het verdomde papier ondertekenen," zei ik, terwijl ik mam onderbrak voordat ze nog hardere woorden kon zeggen. Het feit dat ze me de schuld gaven van mijn geboorte zoals ik was, deed me veel meer pijn dan ik kon toegeven. Ik geloof nog steeds dat papa een paar monsters expres op me af heeft gestuurd om van me af te komen, nadat hij me had geslagen als ik de controle over mijn kracht verloor door het te lang vast te houden.

Ik staarde naar het papier op de kaptafel voordat ik het ondertekende zonder de moeite te nemen om het voor de derde keer te lezen, niet dat dat nodig was. Ik ging met de advocaat mee naar welke helhole hij me ook bracht, voor zover ik wist was het waar mijn 'echtgenoot' woonde.

Ik keek naar mam die naar me glimlachte en knikte.

"Nou, laten we je dan maar klaarmaken, goed?"

Het klaarmaken duurde niet lang, aangezien ik gewoon een normale witte knielange jurk en platte schoenen droeg.

Wat een bruid, als je het mij vraagt.

Ja, het was waar dat ik nooit van plan was een bruiloft te houden, aangezien ik er toch geen kon hebben, maar ik had nooit verwacht met een man te trouwen vanwege een papiertje, noch had ik verwacht naar zijn huis te gaan in een normale jurk zonder hem ooit te hebben ontmoet.

Ik betrad het landhuis met de advocaat die voor me uit liep. Ik keek naar een foto van een vrouw, ze was prachtig, een stralende glimlach op haar gezicht, haar ogen glinsterden van geluk.

"Wie is zij?" vroeg ik glimlachend. Mijn nieuwsgierigheid was me voor, maar de vrouw leek lief, en om haar foto zo prominent bij de ingang te hebben hangen, betekende dat ze iemand belangrijks was. De advocaat bevroor even, keek naar het portret voordat zijn ogen verhardden toen hij naar mij keek.

"Onze Luna," was zijn simpele antwoord voordat hij verder het huis in liep en ik volgde hem op de voet om niet te verdwalen. Het leek er niet op dat iemand ons kwam begroeten, dus ik wachtte niet.

"Alpha," hoorde ik de advocaat zeggen voordat hij naar mij knikte. Mijn ogen ontmoetten de mooiste smaragdgroene ogen die ik ooit had gezien. De man droeg geen shirt, de meeste mannen in het huis droegen er geen. Zijn ogen verhardden echter toen ze de mijne ontmoetten en ik spande me aan, bang voor zijn reactie. Zijn charisma was voelbaar in de kamer, iedereen spande zich aan toen zijn ogen de mijne ontmoetten.

Ik kon niet anders dan staren naar zijn gespierde buik en armen. De man was een lust voor het oog, dat moest ik toegeven.

Hij knikte en stuurde de mensen die naast hem stonden weg voordat hij naar mij keek. Zijn ogen die me van top tot teen bekeken, maakten me enigszins ongemakkelijk.

"Welkom, mevrouw Knight."

"Je beseft toch wel dat ik een naam heb," zei ik terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste.

"En als je het nog niet hebt gemerkt, het kan me niet echt schelen."

Hij wachtte tot ik reageerde, maar ik knikte gewoon terwijl ik wachtte tot hij verder ging. "Ik ben Blake, ik geloof dat je Mason al hebt ontmoet."

"Je advocaat," zei ik, hem onderbrekend.

"Hij is mijn beste vriend, niet mijn advocaat. Mijn advocaat zou mijn 'vrouw' niet komen ophalen," zei hij met een oogrol en ik knikte terwijl ik diep ademhaalde. "De dienstmeisjes zullen je naar je kamer brengen, ik geloof niet dat je verwachtte dat wij tweeën een kamer, laat staan een bed, zouden delen."

"Moet ik vragen waarom je me hierheen hebt gebracht? Het lijkt erop dat je niet eens geïnteresseerd bent in trouwen, je had niet eens de moed om me zelf op te halen. Waarom al die moeite?" vroeg ik kalm.

"Geloof het of niet, ik wil je niet als mijn vrouw, maar ons huwelijk knoopt een paar losse eindjes aan elkaar in een paar samenwerkingen die ik met je vader heb..."

"Ons huwelijk is dus niets anders dan een zakelijke deal."

"Min of meer," zei hij, terwijl hij zijn ogen op de mijne hield. Zijn lichaam torende boven het mijne uit toen hij naar me toe kwam en het kostte me alles om niet de wind te gebruiken om hem van me af te duwen. Zijn sterke cologne drong bijna onmiddellijk mijn neusgaten binnen.

"Alpha," zei een man zonder shirt terwijl hij de kamer binnenkwam. Zijn ogen keken naar zijn voeten terwijl hij Blake vermeed aan te kijken.

"Wat is er, Ryan?"

"We hebben een klein probleem."