Herboren om Vrij te Breken

"Noodhulp! Er is een vreselijk auto-ongeluk gebeurd op Meteorstraat, en de slachtoffers zijn er slecht aan toe!"

"Mevrouw! Houd vol, de ambulance en politie zijn onderweg!"

De lucht stonk naar brandstof, de auto was een verwrongen wrak, en overal lag glas.

Cecilia Medici proefde bloed in haar mond, de metalen smaak maakte haar misselijk.

Ze had nog nooit zoiets afschuwelijks gezien.

Haar gedachten tolden. 'Hoe laat is het? Waarom zijn de hulpdiensten er nog niet? Was dit opzettelijk?'

De jonge bestuurder zweette peentjes, terwijl hij probeerde Cecilia bij bewustzijn te houden, zijn handen bedekt met bloed.

"Julian," fluisterde Cecilia, haar gezicht bleek, lippen droog, ogen dof.

De bestuurder verstijfde. Julian Russell, de machtigste man van Skyview City!

Dit was slecht! De handen van de bestuurder trilden terwijl hij naar Julians nummer zocht, paniekerig bellend totdat hij verbinding kreeg.

Toen de verbinding tot stand kwam, riep de bestuurder uit: "Meneer Russell! Uw vrouw heeft een auto-ongeluk gehad, de hulpdiensten zijn te traag, ze houdt het niet lang meer vol, kom alstublieft haar redden!"

"Is dat zo? Ze is taaier dan ik dacht. Maar ik ben druk, bel me als ze dood is." Julians stem was koud, druipend van minachting.

Voordat de bestuurder kon reageren, hing Julian op.

Cecilia's laatste sprankje hoop verdween. 'Julian, wil je echt dat ik sterf? Laat je me hier sterven zonder enige zorg?'

Het bloed bleef stromen, en haar zicht vervaagde tot zwart. Uiteindelijk stopte ze met ademen.

Cecilia voelde haar ziel wegdrijven van haar lichaam. Op vijfentwintigjarige leeftijd stierf ze op de vluchtstrook van Meteorstraat.

Ze was de enige dochter van de Medici-familie, hun schat, geliefd en gekoesterd, maar ze viel voor Julian en stond erop met hem te trouwen.

Uiteindelijk viel de Medici-familie uiteen, en stierf ze ellendig langs de weg.

Terwijl haar ziel wegdreef, sloot ze haar ogen. Als ze opnieuw kon leven, zou ze trots op zichzelf zijn.

Plotseling brak een stem door. "Mevrouw Russell, welke jurk wilt u dragen voor meneer Russells privéfeest vanavond?"

Bij het horen van de vertrouwde stem schoten Cecilia's ogen open, gevuld met verwarring.

Wat was er aan de hand? Was ze niet dood? Waarom was ze in haar en Julians slaapkamer?

Een scherpe pijn schoot door haar hoofd, en ze kromp ineen, haar hoofd vasthoudend van de pijn.

Het kwam allemaal terug. Het banket. Vier jaar geleden. Julian had niet gepland haar mee te nemen, maar ze waren pasgetrouwd, en het zou er niet goed uitzien in het openbaar.

"Mevrouw Russell! Mevrouw Russell, gaat het wel?" Cleo Smiths bezorgde stem bereikte haar.

Cecilia kwam weer tot zichzelf, keek naar Cleo en realiseerde zich alles.

Ze was herboren! Terug naar vier jaar geleden!

Met die gedachte kalmeerde Cecilia. "Het gaat prima." Ze liep naar de kledingkast, wees naar een luxueuze gouden avondjurk, en glimlachte naar Cleo. "Ik draag deze."

Cleo keek verrast, keek tussen de jurk en Cecilia, en zei aarzelend: "Mevrouw Russell, is deze jurk niet te opzichtig? Meneer Russell vindt het misschien niet leuk."

Cecilia schudde haar hoofd en zei vastberaden: "Ik vind het mooi. Dat is het enige dat telt."

In haar vorige leven had ze zichzelf verkleind, haar persoonlijkheid en zelfs haar stijl aangepast om Julian te behagen.

Ze wist dat er een meisje genaamd Tamsin Brooks altijd rond Julian hing.

Tamsin was een studente, altijd super eenvoudig gekleed, helemaal in het wit. Dus begon Cecilia zich op dezelfde manier te kleden, hopend Julians aandacht te trekken.

Het resultaat? Julian had Tamsin meegebracht naar het banket. Ze droegen allebei vergelijkbare, eenvoudige jurken – de een wit, de ander gebroken wit. Tamsin was de ster van de avond. Cecilia, de schandpaal.

De herinnering deed pijn. Hoe ontzettend zielig was ze geweest. Blind en dwaas. Julian verafschuwde haar, en ze had jaren verspild om zijn genegenheid te verdienen.

Cleo's ogen werden groot van verbazing, maar ze begreep snel Cecilia's gevoelens.

Eindelijk verbrak Cecilia de stilte. "Doe deze kleren later weg, ik wil ze niet meer dragen."

Cleo aarzelde even, maar glimlachte toen liefjes. "Begrepen. Mevrouw Russell, geniet van uw avond."

Daarmee draaide Cleo zich om en vertrok, terwijl ze de deur zachtjes sloot.

Cecilia staarde naar zichzelf in de spiegel. Ze straalde nog steeds, maar wie had kunnen vermoeden dat ze later zo gekweld zou worden door Julians marteling?

Bij die gedachte schudde Cecilia haar hoofd, haar blik vastberaden. Ze zou die tragedie niet opnieuw laten gebeuren.

Om acht uur 's avonds arriveerde Cecilia vroeg op het banket.

Ze droeg een adembenemende gouden jurk met blote schouders, de glinsterende stof omsloot haar rondingen. Haar gezicht was onberispelijk, haar huid glad en delicaat, haar lange haar viel als een gouden waterval. Haar diepe, heldere ogen waren als de blauwe hemel, en de traanmoedervlek in de hoek van haar oog voegde een vleugje mysterie en aantrekkingskracht toe.

Van een afstand leek Cecilia op een levend schilderij, stralend en betoverend.

Cecilia merkte verschillende paar ogen op haar gericht, velen gevuld met nieuwsgierigheid, spot en kwaadaardigheid.

"Kijk eens wie er besloten heeft op te komen dagen," sneerde Qiana Morris, in een donkerblauwe avondjurk en zware make-up.

"Nou, ze is mevrouw Russell. Het zou niet goed zijn om haar direct na de bruiloft thuis te laten, toch?" spotte Elowen Ross, "Maar ze heeft wel een mooi gezicht."

"Wat heb je aan schoonheid? Meneer Russell geeft nog steeds niks om haar." Qiana, enigszins ontevreden, verhief haar stem.

Elowen giechelde, haar delicate oorbellen wiebelden, "Precies. Toen ik aankwam, was meneer Russell nog gezellig met zijn geliefde buiten. Er komt straks een goed schouwspel."

Bij het horen van haar woorden lachte Qiana ook. Cecilia hoorde hun gesprek en vond het gewoon amusant.

Ze schraapte haar keel, keek rond, en toen haar blik over hen gleed, was die gevuld met onverbloemde minachting en verachting, alsof ze naar twee mieren keek.

Cecilia's lippen hielden een vage glimlach. Na het bekijken van de mensen die naar haar staarden, draaide ze zich elegant om.

Haar bewegingen waren gracieus en nobel. Ze zei geen woord, maar straalde een behoorlijk imposante uitstraling uit.

"Interessant," zei een man in een zwart jasje en donkere jeans terwijl hij naar Cecilia's prachtige rug keek, met een hese stem terwijl hij een glas rode wijn vasthield.

Kian Coleman was nog steeds verloren in Cecilia's schoonheid, en kwam pas bij zinnen toen hij Alaric Percy's stem hoorde.

Kian sperde zijn ogen wijd open en zei tegen Alaric, "Wat? Ben je in haar geïnteresseerd?"

Alaric nam een slok wijn. "Houd dit vast."

Daarmee plaatste hij het glas in Kian's hand en draaide zich om om te vertrekken, Kian verbijsterd achterlatend.

In de feestzaal hield Tamsin verlegen Julians hand vast, gekleed in een eenvoudige witte jurk, haar gezicht vol zenuwen. "Het lijkt alsof iedereen naar ons kijkt, ik ben het niet gewend."

Julian stelde haar gerust, "Het is oké, ik ben hier. Bezoek een paar van deze banketten, dan raak je eraan gewend."

Tamsin knikte verlegen.

Terwijl ze verder liepen, zagen ze een vrouw die als de zon straalde in de menigte.