Het 10e Jaar van Onbeantwoorde Liefde

[Bea, het is vijf jaar geleden. Hoe gaat het met je? Ik wil je zien.]

De afzender was Lucius Jones, de eerste liefde van Beatrice Jennings.

De vingertoppen van Beatrice zweefden boven het scherm, een volle dertig seconden bevroren terwijl een verstikkende beklemming in haar borst opwelde. Vijf jaar kon veel dingen veranderen, zoals het feit dat ze nu getrouwd was.

Ze typte [Ik ben getrouwd] maar kon het niet over haar hart verkrijgen om het te versturen. Na lang aarzelen wiste ze die zin en antwoordde simpelweg: [Oké.]

Haar huwelijk was een familieregeling geweest, vanaf het begin liefdeloos, en dat was zo gebleven.

Ze herinnerde zich dat ze nog steeds veel cadeaus van Lucius had die ze nooit had teruggegeven—de Cartier-armband, het handgemaakte model en zelfs hun liefdesbrieven, allemaal opgeborgen in haar afstudeerdoos.

Alles was zo snel gegaan, net als vijf jaar geleden toen hij de cheque van tien miljoen dollar van de familie Stuart had aangenomen en haar had achtergelaten zonder achterom te kijken, waarmee hij al hun beloften aan elkaar verbrak. Het gebeurde zo snel dat ze nooit de tijd had gehad om zich van deze cadeaus te ontdoen. Die lieve gesprekken stonden nog steeds op haar telefoon.

Terwijl Beatrice wegdwaalde in haar herinneringen, sloegen plotseling sterke armen zich om haar middel en drukte een warme borstkas zich tegen haar rug. De frisse cedergeur van haar man omringde haar.

Beatrice schrok op, schakelde snel haar scherm uit en klemde haar telefoon stevig vast.

"Was je niet op zakenreis?" vroeg ze met een nerveuze stem. "Wanneer ben je teruggekomen?"

Hoe lang was hij al thuis? Had hij haar berichten gezien?

De man achter haar antwoordde niet meteen. In plaats daarvan liet hij zijn kin in haar nekholte rusten, waarbij zijn gloeiend hete adem langs haar huid streek en rillingen over haar rug deed lopen.

"Wat houdt je zo geboeid?" mompelde hij.

Beatrice's hart sloeg een slag over. "N-niets. Ik ben gewoon wat werkmails aan het afhandelen."

Ze durfde zich niet om te draaien, bang dat hij iets in haar gezichtsuitdrukking zou kunnen lezen.

Deze man was haar echtgenoot, Frederick Stuart. Dezelfde man die tien miljoen dollar had betaald om haar relatie met Lucius te beëindigen.

Frederick's armen klemden zich strakker om haar heen, zijn brandende kussen trokken een spoor achter haar oor, waardoor haar lichaam week werd. Zijn lippen gleden naar beneden, ongewoon veeleisend.

Hij was veel hartstochtelijker dan normaal, zo erg dat ze het nauwelijks aankon.

Het stijve lichaam van Beatrice ging over van smelten naar ongemak toen er plotseling een besef tot haar doordrong. Als ze de dagen telde, was vandaag haar ovulatieperiode.

Dus dat verklaarde het. Geen wonder dat hij zijn zakenreis had ingekort en naar huis was gehaast. Geen wonder dat hij haar vandaag zo intens begeerde.

Het was tijd dat ze hem een kind gaf, dacht Beatrice gelaten.

Vijf jaar geleden, toen het familiebedrijf van de Jennings failliet ging en haar adoptieouders haar voor financieel gewin probeerden uit te huwelijken aan een kalende CEO in de vijftig, was Frederick tussengekomen om haar te redden.

Hij had in de menigte gestaan, waardig en afstandelijk, en simpelweg verklaard: "Ik zal met haar trouwen."

Tijdens de registratie van hun huwelijk had ze de moed verzameld om te vragen: "Waarom ik?"

Frederick had een sigaret opgestoken, waarbij de rook zijn knappe gelaatstrekken vervaagde. "Mijn grootmoeder wordt oud en wil kleinkinderen," had hij gezegd. "We kennen elkaar lang genoeg. Je bent geschikt om mijn vrouw en de moeder te zijn."

Vanaf het begin had hij alleen maar een kind gewild. En zij, Beatrice, was slechts een duur, geschikt vat dat hij had gekocht om zijn kinderen te dragen. Zijn "passie" voor haar was slechts bedoeld om de wens van zijn grootmoeder voor kleinkinderen te vervullen.

...

Achteraf was Beatrice doordrenkt van het zweet, alsof ze uit het water was getrokken. Ze glipte stilletjes uit bed, pakte haar nachtjapon van de vloer en maakte zich klaar om naar de logeerkamer te gaan.

Dit was hun onuitgesproken regel. In hun huwelijksnacht was hij niet thuisgekomen. Ze had van zonsondergang tot zonsopgang alleen in hun enorme bruidskamer gewacht.

Ze dacht dat dit overhaaste huwelijk misschien nog te geforceerd voor hem was.

Om zijn ongemak te vermijden en het weinige aan waardigheid dat ze nog over had te behouden, vertrok ze sindsdien, behalve wanneer ze in het Stuart-landhuis verbleven, na de seks naar de aangrenzende kamer.

Frederick had haar vriendelijkheid getoond door haar de positie van zijn vrouw aan te bieden toen ze op haar dieptepunt was, en haar te redden van de verkoop als koopwaar. Ze was dankbaar en wilde het hem natuurlijk niet moeilijk maken.

Maar na slechts twee stappen gaven haar knieën plotseling mee, en ze viel ongecontroleerd naar voren.

De verwachte pijn kwam nooit. Fredericks krachtige armen grepen haar taille net op tijd en tilden haar op. Beatrice werd terug op het zachte bed gegooid.

Fredericks lange gestalte bedekte haar en sloot haar stevig onder hem in. "Beatrice," zijn stem was koud en zwaar, "ben je zo wanhopig om te voorkomen dat je een bed met me deelt?"

In de duisternis zoemde Beatrice's rechteroor met een oorverdovende stilte.

Dit was haar eeuwige geheim. Als kind had haar adoptievader haar geslagen terwijl hij dronken was, waardoor haar rechteroor permanent beschadigd raakte.

Ze had Fredericks boze vraag niet duidelijk gehoord en voelde zijn ongenoegen alleen door zijn ijzige houding.

Was hij boos? Was haar prestatie ontoereikend geweest, waardoor hij ontevreden was? Of dacht hij dat ze had gedaan alsof ze struikelde, omdat ze wilde blijven?

In een oogwenk overweldigden angst en ongemak haar. Ze was de vrouw voor wie hij had betaald, bedoeld om hem in alles te behagen, maar toch maakte ze hem voortdurend boos.

Beatrice kantelde haar hoofd omhoog en gebruikte het zwakke maanlicht van het raam om de schimmige figuur boven haar te onderscheiden.

Ze stak haar hand uit, raakte voorzichtig zijn arm aan, haar stem zacht en verzoenend. "Ben je boos?"

Fredericks lichaam verstijfde zichtbaar.

Denkend dat haar verzoenende aanpak werkte, verzachtte ze haar stem verder. "Het spijt me. Wees alsjeblieft niet boos."

Ze besefte niet dat wat zij dacht dat verzoening was, eigenlijk olie op Fredericks vuur gooide. Wat hij wilde waren nooit haar excuses en onderwerping geweest.

Fredericks vingers balden zich plotseling samen toen hij voorover boog, zijn hete adem streek over haar gezicht, maar hij bleef zwijgen.

Na wat een eeuwigheid leek, net toen Beatrice dacht dat ze misschien zo in slaap zouden vallen, rolde Frederick van haar af en ging in plaats daarvan naast haar liggen.

Hij keerde haar de rug toe en toonde slechts een koud, star silhouet. "Ga slapen."

De korte woorden, zwaar en ijskoud, bevatten geen spoor van warmte.

Beatrice's hart zonk haar in de schoenen. Hij was echt woedend. Ze voelde de kilte die hij uitstraalde, wat haar ertoe aanzette zich op te krullen aan haar kant van het bed en een aanzienlijke afstand tussen hen te bewaren.

Nadat ze in een onrustige slaap was gevallen, lichtte haar telefoon op met een adres.

Beatrice zag het adres pas de volgende ochtend. Ze liep verstrooid naar beneden en ontdekte dat Frederick al aan de eettafel zat. Hij droeg een onberispelijk maatpak, las de financiële krant, en zijn emoties waren onleesbaar achter zijn bril met gouden montuur.

Alsof de onbeheerste, boze Frederick van gisteravond slechts een droom was geweest.

Ze aten zoals gewoonlijk in stilte. Frederick nam een telefoontje aan en vertrok zonder dat Beatrice vroeg waar hij heen ging of wanneer hij terug zou komen.

Zich niet bemoeien met zijn privéleven was een andere voorwaarde van hun gearrangeerde huwelijk. Jarenlang had ze zich als zijn vrouw strikt aan de regels gehouden.

Maar dit keer zou ze de voorwaarden van hun contract niet kunnen nakomen.