Omega Gebonden

Omega Gebonden

Ayla

Ik ben in de war. Mijn hoofd bonkt en ik kan mijn ogen nauwelijks bewegen achter mijn oogleden omdat het te verdomd veel pijn doet. De geur van schimmel en urine herinnert me er snel aan dat ik nog steeds gevangen zit in mijn 5x5 kooi onder de grond. Mijn emmer met urine is waarschijnlijk weer omgevallen. Kreunend draai ik me op mijn zij en begin mijn ogen te openen. Duisternis begroet me. Geen licht vanavond betekent dat ik gestraft word. De klappen die ik heb gekregen, laten me voelen alsof ik door een vrachtwagen ben geraakt en van een berg ben gesleept. Hij zet de lichten uit als ik niet voor hem huil. Het enige dat de cipier groot genoegen schenkt, is het zien van mijn tranen terwijl hij neemt wat hij wil van mij, wanneer hij het wil. Mijn pijn is blijkbaar het enige dat hem vreugde brengt. De duisternis heeft me nooit gestoord als wolfshifter, maar toen mijn wolf Aramana me verliet, verloor ik mijn nachtzicht en nu houdt de eens onschuldige duisternis al mijn angsten vast zonder waarschuwing van hun komst.

Ik kan me niet uitrekken tenzij ik vastgebonden ben en ik kan mijn volledige shifter genezende krachten niet gebruiken zonder mijn wolf. Als ik niet verkracht, mishandeld en gemarteld word, dagdroom ik over alle mooie manieren waarop ik mijn lijden kan beëindigen. Sommigen zouden mijn verlangen naar de dood suïcidale gedachten noemen. Ik noem het vrijheid. Verlossing. Het einde van al mijn constante pijn. Ontvoerd jaren geleden, op 14-jarige leeftijd, ben ik lang genoeg gevangen gehouden om volwassen te worden als vrouw en omega-shifter. Ik weet niet hoe lang ik al opgesloten zit, maar ik weet dat elke dag hier een dag te lang is.

"Wakker worden." Fluistert de cipier ergens in het donker.

Hoe lang is hij hier al aan het verstoppen, aan het kijken? Ik spring onmiddellijk terug in de hoek van mijn cel wanneer ik een vage ademhaling op mijn nek voel.

"Het is jammer dat je de hobbels die in de nacht op de loer liggen niet kunt zien, sneeuw." Doodsbang krul ik me op tot een bal in het midden van mijn cel. Zijn adem stinkt naar sigaretten en drank.

"Je huilde niet voor me. Je stopte met schreeuwen en nu neem je mijn tranen weg? Ben je echt zo gebroken, kleine sneeuw?" Zijn spottende lach echoot in de ondergrondse faciliteit waar ik vastgehouden word. "Ik zei je dat ik je stem zou terugkrijgen. Nu voegen we je tranen toe aan de lijst," snauwt hij, en ik hoor het ontgrendelen van mijn celdeur. Hij grijpt meteen naar binnen en pakt me bij mijn haar, trekt me naakt uit mijn kooi en sleept mijn geschilde knieën over de betonnen vloer, waardoor ze weer open gaan en beginnen te bloeden. Ik vecht niet. Ik heb levens geleden opgegeven. Ik knars mijn tanden en weiger een geluid te maken. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst sprak. Mijn laatste woorden waren "Alsjeblieft, zet me daar niet in." Hij zette me toch naakt in de koelcel.

Ik word van de vloer getild en onmiddellijk tegen een muur geduwd. Koud en gebroken zoals ik. Misschien zal hij me deze keer wurgen en te ver gaan, mijn lijden beëindigen. Misschien zal hij later in mijn rantsoenen pissen en me dwingen het op te eten. Hij is behoorlijk creatief als hij zijn genoegen wordt ontzegd.

"Huil voor me, trut." Gromt hij, ik weet zeker dat hij zijn hoektanden laat zien en zijn hand om mijn nek plaatst, de lucht uit me knijpend en ervoor zorgt dat ik langs mijn been urineer, wat hem doet lachen.

"Smeek om lucht en ik zal het je gemakkelijk maken. Geef me je tranen en ik geef je een warme maaltijd vanavond. Weiger ze en je verhongert," herinnert hij me.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst iets warms heb gegeten. Mijn eten is altijd koud en vervuild als ik überhaupt mag eten. Vervuild met wat... ik weet het niet zeker, maar ik denk dat het de hoofdreden is dat ik Aramana verloor. Misschien hebben ze deze keer te veel erin gedaan? Ik zou het graag willen weten, maar ik weiger een van deze klootzakken mijn tranen of woorden te geven. Het is alles wat ik nog heb. Ik ben vrijwillig stom en zal dat blijven. Als ik niet met mijn wolf kan praten, wil ik helemaal niet praten. Ze hebben alles van me afgenomen. Dit is alles wat ik ken. Mijn vermogen om tranen te produceren is verdwenen en komt niet terug. Ik ben gebroken, alleen, hulpeloos en een groente die wegrot in een kooi. Er is niets anders. Ik ben gevoelloos.

Happend naar lucht als een vis. Slap tegen de muur, mijn zicht begint zwart te worden. Ik zie sterren in de duisternis en het is vreemd genoeg geruststellend. Ik kan me niet herinneren wanneer ik de laatste keer echte heb gezien. Ik word als een slappe noedel op de grond gegooid en meteen in mijn rechterribben getrapt. De lucht verlaat me en ondraaglijke pijn zet in. Ja, ze zijn weer gebroken. Constante pijn bij het ademen is een van zijn favoriete vormen van marteling en het gemakkelijkst toe te brengen.

Ik val op mijn linkerzij op het koude, meedogenloze beton. Ik durf niet weg te kruipen. Dat leidt altijd tot meer slaag. Ik verloor ooit mijn vingernagels toen ik werd gegrepen en aan mijn enkels werd getrokken terwijl ik probeerde weg te kruipen, krabbend aan de vloer. Ik hoop dat ik ooit weer klauwen heb als ik verander, want mijn nagels groeien nog steeds terug. Hij likt langs mijn gezicht en de drang om maagzuur te braken is onmiddellijk.

"Oh, je smaakt zo zoet kleine Omega. Je smaakt naar angst, en het is heerlijk." Sist hij vlak bij mijn oor, waardoor ik ineenkrimp. "Je ongehoorzaamheid maakt me geil, maar je angst maakt dat ik je wil nemen. Je hebt vanavond nergens anders te zijn, je bent helemaal van mij en ik heb toestemming om je de hele nacht te gebruiken zolang je morgenochtend klaar bent voor de genezer. Je hebt een grote dag voor de boeg met een goed betalende alpha die op zoek is naar een Omega in hitte, dus we moeten je er goed uit laten zien en die sneeuwwitte huid klaar maken voor nieuwe blauwe plekken." Hij lacht het laatste deel alsof hij net een geweldige grap heeft gehoord.

Ze drogeren me met een straatdrug die een omega in een valse hitte brengt. De krampende pijn is ondraaglijk, en de opvliegers laten je voelen alsof je levend verbrandt. Het is maar voor een dag of twee, maar dat is te lang. Ik heb geen gevoel of vermogen om te functioneren na het ontvangen van de hitte-injectie. Meestal vastgebonden, verraadt mijn lichaam me, altijd klaar met vocht voor een alpha knoop, niet verzadigd en te gedrogeerd om coherent te blijven. Natuurlijk zijn er momenten van bewustzijn wanneer ik besef dat ik gevuld ben met alpha knopen en vreemde voorwerpen met verse wonden en de geur van bloed in de lucht, maar het gaat snel voorbij. Tenminste, dat denk ik.

Hij trekt me van de grond en gooit me met mijn buik over mijn kooi. De koude staven bijten in mijn dunne, ondervoede buik. Hij schopt mijn hielen uit elkaar met zijn stalen neuzen, trekt mijn haar terug en scheurt er wat uit, en dringt zonder waarschuwing binnen. Geen geluiden van een riem of rits die ritselt. Hij was hierop voorbereid terwijl ik bewusteloos in mijn kooi lag. Lurkend in het donker met zijn verdomde lul uit. Monster. Mijn kooi kantelt bijna volledig door de kracht van zijn stoten. Hard en pijnlijk. Hij trekt zich terug en voordat hij weer kan stoten, wordt de kamer hevig geschud door een duidelijke explosie.

Ik word door de explosie van de kooi gegooid en op de harde betonnen vloer. De bewaker landt naast me kreunend met zijn ledematen over mijn lichaam gegooid. Hij moet klaar zijn om te veranderen want ik kan zijn stalen wolvenogen zien in het donker. Ik richt me op, houd mijn ribben vast en voel rond naar de ingang van mijn kooi. Mijn oren suizen en ik ruik bloed met iets dat mijn linkeroog vult, hoe vaak ik ook probeer het weg te vegen, en het druppelt op mijn lip. Ik zie vaag licht in een wolk van stof aan de andere kant van de kamer met een schaduwfiguur die door het stof en betonnen puin beweegt dat rond de ruimte vliegt. Wat was dat in vredesnaam?