Omega Gebonden

Omega Gebonden

Ayla

Ik ben in de war. Mijn hoofd bonkt, en ik kan mijn ogen nauwelijks achter mijn oogleden bewegen omdat het zo verdomd veel pijn doet. De geur van schimmel en pis herinnert me er al snel aan dat ik nog steeds gevangen zit in mijn ondergrondse kooi van vijf bij vijf. Mijn pisemmer is waarschijnlijk weer omgegooid. Kreunend draai ik me op mijn zij en begin ik mijn ogen te openen.

Duisternis begroet me.

Geen licht vanavond betekent dat ik gestraft word. Door de afranseling die ik heb gekregen, voelt het alsof ik door een vrachtwagen ben aangereden en van een berg ben gesleurd. Hij doet de lichten uit als ik niet voor hem huil. Het enige wat de cipier groot plezier brengt, is het zien van mijn tranen terwijl hij van me neemt wat hij wil, wanneer hij dat wil. Mijn pijn is schijnbaar het enige wat hem vreugde brengt.

De duisternis stoorde me nooit als wolf-shifter, maar toen mijn wolf, Aramana, me in de steek liet, verloor ik mijn nachtzicht. Nu herbergt de ooit zo onschuldige duisternis al mijn angsten, zonder waarschuwing dat ze naderen.

Ik kan me niet uitrekken tenzij ik word vastgebonden, en zonder mijn wolf kan ik mijn volledige genezende gaven als shifter niet gebruiken. Als ik niet word verkracht, mishandeld en gemarteld, dagdroom ik over alle prachtige manieren waarop ik een einde aan mijn lijden kan maken. Sommigen zouden mijn verlangen naar de dood suïcidale gedachten noemen. Ik noem het vrijheid. Verlossing. Het einde van al mijn constante pijn.

Jaren geleden ontvoerd op veertienjarige leeftijd, word ik al lang genoeg gevangen gehouden om volwassen te worden als vrouw en omega-shifter. Ik weet niet hoe lang ik al opgesloten zit, maar ik weet dat elke dag hier een dag te lang is.

"Wakker worden," fluistert de cipier van ergens uit de duisternis.

Hoe lang is hij hier al, zich verstoppend, toekijkend?

Ik spring onmiddellijk achteruit de hoek van mijn kooi in wanneer ik een zwakke adem in mijn nek voel.

"Het is jammer dat je de gevaren die in de nacht op de loer liggen niet kunt zien, sneeuw." Doodsbang rol ik me op tot een balletje in het midden van mijn cel. Zijn adem stinkt naar sigaretten en drank.

"Je hebt niet voor me gehuild. Je bent gestopt met schreeuwen, en nu neem je mijn tranen af? Ben je echt zo gebroken, kleine sneeuw?" Zijn spottende lach echoot door de ondergrondse faciliteit waar ik word vastgehouden. "Ik vertelde je dat ik je stem terug zou krijgen. Nu zullen we je tranen aan de lijst toevoegen," snauwt hij, en ik hoor hoe de deur van mijn kooi van het slot wordt gehaald.

Hij reikt onmiddellijk naar binnen en grijpt me bij mijn haar, trekt me naakt uit mijn kooi en sleept mijn geschaafde knieën over de betonnen vloer, waardoor ze weer opengaan en beginnen te bloeden. Ik vecht niet. Ik heb het levens geleden al opgegeven. Ik knars op mijn tanden en weiger geluid te maken. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst heb gesproken.

Mijn laatste woorden waren, stop me daar alsjeblieft niet in.

Hij stopte me toch naakt in de inloopvriezer.

Ik word van de vloer getild en onmiddellijk tegen een muur geduwd. Koud en gebroken, net als ik. Misschien zal hij me deze keer wurgen en te ver gaan, en zo een einde maken aan mijn lijden. Misschien zal hij later in mijn rantsoen pissen en me dwingen het op te eten. Hij is behoorlijk creatief wanneer hem zijn plezier wordt ontzegd.

"Huil voor me, kleine slet," gromt hij, en ik weet zeker dat hij zijn hoektanden ontbloot terwijl hij zijn hand om mijn nek legt, de lucht uit me perst en ervoor zorgt dat ik langs mijn been plas, wat hem aan het lachen maakt.

"Smeek om lucht, en ik zal zachtzinnig met je zijn. Geef me je tranen, en ik zal je vanavond een warme maaltijd geven. Hou ze in, en je verhongert," herinnert hij me.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst iets warms te eten had. Mijn eten is altijd koud en ergens mee vermengd wanneer ik überhaupt mag eten. Vermengd met wat... dat weet ik niet zeker, maar ik denk dat het een reden zou kunnen zijn dat ik Aramana ben kwijtgeraakt. Misschien hebben ze er deze keer te veel in gedaan? Ik zou er heel graag achter komen, maar ik weiger een van deze klootzakken mijn tranen of woorden te geven.

Het is alles wat ik nog over heb.

Ik ben vrijwillig stom en zal dat ook blijven. Als ik niet met mijn wolf kan praten, wil ik helemaal niet praten. Ze hebben me alles afgenomen. Dit is alles wat ik weet. Mijn vermogen om tranen te produceren is weg, en het komt niet meer terug. Ik ben gebroken, alleen, hulpeloos—een plant die wegrott in een kooi.

Er is niets anders.

Ik ben verdoofd.

Happend naar lucht als een vis, slap tegen de muur, begint mijn zicht zwart te worden. Ik zie sterren in de duisternis, en het is vreemd geruststellend. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst echte heb gezien. Ik word op de grond gegooid als een slappe noedel en onmiddellijk in mijn rechter ribbenkast geschopt. De lucht verlaat me, en een gruwelijke pijn treedt in.

Yep. Ze zijn weer gebroken.

Constante pijn tijdens het ademen is een van zijn favoriete vormen van marteling—en de makkelijkste om toe te brengen.

Ik val op mijn linkerzij op het koude, meedogenloze beton. Ik durf niet weg te kruipen. Dat leidt altijd tot meer klappen. Ik verloor ooit mijn vingernagels toen ik bij mijn enkels werd gepakt en getrokken terwijl ik probeerde weg te kruipen, klauwend over de vloer. Ik hoop dat als ik ooit weer transformeer, ik klauwen heb, want mijn nagels zijn nog steeds aan het teruggroeien.

Hij likt langs de zijkant van mijn gezicht, en de drang om maagzuur over te geven is onmiddellijk.

"Oh, je smaakt zo zoet, kleine omega. Je smaakt naar angst, en het is verrukkelijk," sist hij in mijn oor, waardoor ik ineenkrimp. "Jouw ongehoorzaamheid maakt me hard, maar je angst zorgt ervoor dat ik je wil bespringen. Je hoeft vanavond nergens anders te zijn. Je bent helemaal van mij, en ik heb toestemming om je de hele nacht te gebruiken, zolang je 's ochtends maar klaar bent voor de genezer. Je hebt een grote dag voor de boeg, met een goedbetalende alfa die op zoek is naar een omega in de hitte, dus we hebben je toonbaar nodig—en die sneeuwwitte huid klaar voor nieuwe blauwe plekken."

Hij lacht om dat laatste alsof hij net een geweldige grap heeft gehoord.

Ze doseren me met een of andere straatdrug die is gemaakt om een omega in een valse hitte te brengen. De krampende pijn is ondraaglijk, en de opvliegers geven je het gevoel alsof je levend wordt verbrand. Het is maar voor een dag of twee, maar dat is te lang. Ik heb geen besef of vermogen om te functioneren na het krijgen van de hitte-injectie.

Meestal vastgebonden, verraadt mijn lichaam me—altijd vochtig en klaar voor een alfaknoop, niet verzadigd en te gedrogeerd om helder te blijven. Natuurlijk zijn er momenten van bewustzijn waarop ik besef dat ik gevuld ben met alfaknopen en vreemde voorwerpen, met verse wonden en de geur van bloed in de lucht, maar dat gaat snel voorbij.

Tenminste, dat denk ik.

Hij trekt me van de grond en gooit me met mijn buik naar voren over mijn kooi. De koude tralies snijden in mijn dunne, ondervoede buik. Hij schopt mijn hielen uit elkaar met zijn laarzen met stalen neuzen, trekt mijn haar naar achteren, waarbij hij wat uitscheurt, en ramt zonder waarschuwing bij me naar binnen. Geen geluiden van een ritselende riem of rits.

Hij was hier klaar voor terwijl ik bewusteloos in mijn kooi lag.

Op de loer in het donker met zijn verdomde lul eruit.

Monster.

Mijn kooi valt bijna helemaal om door de kracht van zijn stoot. Hard. Pijnlijk. Hij trekt zich terug, en voordat hij weer kan stoten, wordt de kamer hevig geschud door een schijnbare explosie.

Ik word door de klap van de kooi gegooid en beland op de harde betonnen vloer. De bewaker landt naast me, kreunend, zijn ledematen over mijn lichaam gegooid. Hij moet klaar zijn om te transformeren, want ik kan zijn stalen wolvenogen in het donker zien.

Ik kom overeind, houd mijn ribben vast, en tast rond naar de ingang van mijn kooi. Mijn oren suizen, en ik ruik bloed, terwijl iets mijn linkeroog vult, ongeacht hoeveel pogingen ik doe om het schoon te vegen. Het druppelt op mijn lip.

Ik zie een zwak licht in een stofwolk aan de andere kant van de kamer, met een schimmige figuur die door het stof en het betongruis beweegt dat door de ruimte vliegt.

Wat was dat in vredesnaam?