Onschuldige Bruid van de Mafia Koning

Sophie's POV

"Waarom denkt u dat wij u zouden aannemen als parttime docent hier aan onze universiteit?" vroeg een van de interviewers aan mij.

Met trillende handen haalde ik diep adem en keek haar zelfverzekerd aan, tenminste dat is mijn definitie van zelfvertrouwen. Toen opende ik mijn mond, "Ik ben eigenlijk... eh... ik ben een modelstudent vanaf de kleuterschool tot nu toe. En ik strijd momenteel voor de hoogste positie in onze klas. Ik hou echt van kinderen en ik hou van lesgeven..."

Je kunt het, Sophie. Geen reden om nerveus te zijn, je kunt het, meid.

De vrouw en de man naast haar keken elkaar aan en knikten, "Dus, Laurens is uw achternaam? Heeft u een relatie met meneer Albert Laurens?"

"Ja, hij is mijn vader."

Hun ogen werden groot toen ze hoorden wat ik net had gezegd. Ze stonden snel op en bogen hun hoofd naar mij, "G-Goeiemorgen, juffrouw Laurens."

"N-Nee, u hoeft niet zo beleefd tegen mij te zijn. Ik ben hier slechts een sollicitant, en ik wil gewoon weten of ik ben aangenomen?" vroeg ik hen met gekruiste vingers en mijn hart dat zo luid bonkte dat het nu uit mijn borst zou kunnen springen.

"Natuurlijk, juffrouw Laurens! U bent aangenomen! U kunt nu lesgeven aan onze school wanneer u maar wilt beginnen!"

"Echt?! Oh, heel erg bedankt, u weet niet hoeveel dit voor mij betekent, heel erg bedankt!"

"G-Graag gedaan, juffrouw Laurens, het is ook een eer voor ons om u hier in onze instelling te hebben."

Ik sprong enthousiast zodra ik die kamer uit stapte. Lesgeven aan kinderen is mijn droom sinds ik een kind was, het was ook de droom van mijn moeder voor mij, voordat ze stierf. En nu is het al uitgekomen! Ik weet zeker dat ze heel blij voor me is. Hoewel ik denk dat de enige reden waarom ik ben aangenomen, mijn achternaam Laurens is. Mijn vader, Albert Laurens, staat bekend als een van de rijkste mannen hier in Amsterdam. Maar dat betekent niet dat ik ook rijk ben. Alles wat hij heeft, behoort niet echt aan mij toe. Ik ben gewoon zijn dochter met een van hun dienstmeisjes met wie hij een onenightstand had, hoewel hij al een vrouw had.

Bang dat de ouders van mijn vader boos zouden worden en hem uit de familie zouden zetten, besloot mijn moeder het huis te verlaten en te vluchten om mij voor hen te verbergen. Ze woonde op een plek waarvan ze dacht dat niemand haar zou kunnen vinden, maar ze had het mis, want mijn grootouders zijn zo rijk dat ze iedereen kunnen inhuren om haar op te sporen. Ze namen me weg bij mijn moeder, ik ontsnapte uit hun huis toen ik tien jaar oud was en ging terug naar mijn moeder, maar ze namen me weer terug. Moeder vertelde me ook om gewoon in het huis van mijn vader te blijven. Toen kreeg ze op een dag een hartaanval en stierf, ik ging alleen naar haar begrafenis.

Tot die tijd woonde ik in het huis van mijn vader. Hun enorme landhuis waar eigenlijk wel honderd gezinnen in zouden kunnen wonen. Als je denkt dat ik een rijk en gelukkig leven leid omdat ik een Laurens ben, heb je het helemaal mis. Ze behandelen me toch niet als een van hen. Ik doe alle dingen die de dienstmeiden doen, ik bedien hen, was hun kleren, breng hun kleren, draag hun tassen, geef de planten water, maak de ramen schoon, de vloeren, alles. Dat is het gevolg van in hun huis wonen. "Hé Sophie, waar ben je nu weer geweest?" vroeg Samantha me zodra ik het landhuis binnenstapte.

"Ik heb gesolliciteerd voor een baan," antwoordde ik simpelweg.

Samantha is de oudste dochter van mijn vader en zijn vrouw, zijn eerste en wettige vrouw. Ze hebben in totaal twee dochters en een zoon die natuurlijk veel ouder zijn dan ik. "Een baan? Waarom? Heb je nog steeds geld nodig terwijl papa je al een maandelijkse toelage geeft?"

"Het gaat niet om het geld, ik wil al sinds mijn jeugd kinderen lesgeven."

Ze rolde alleen maar met haar ogen, "Oh wat dan ook, doe wat je wilt, maar vergeet niet mijn huiswerk te maken. Morgen is de deadline van alles."

"Oke."

"Hé Sophie!" daar komt Sera, de tweede oudste dochter van mijn vader. "Koop al deze spullen, oke? Ik heb ze morgen nodig op school, en vergeet niet naar het huis van Harold te gaan en hem te vertellen dat ik het uitmaak."

Mijn ogen werden groot van verbazing toen ik haar verward aankeek, "Waarom maak je het niet gewoon persoonlijk uit?"

"Hou je mond! Vertel het hem gewoon! Ik wil mijn tijd niet verspillen aan zijn drama!"

Sera heeft de gewoonte om met verschillende jongens op haar school te daten en het dan na een week uit te maken, maar het ergste is dat ik degene ben die met haar vriendjes moet praten en hen moet vertellen dat ze het uit wil maken. Ik moet altijd verhalen verzinnen en mogelijke redenen vinden waarom ze het uit wil maken. Ik onderdrukte een zucht en was op het punt naar mijn kamer te gaan om me om te kleden toen ik plotseling Sebastian naar me toe zag lopen met een glimlach op zijn gezicht. "Seb!"

"Sophie! Je moet dit nieuwe lied horen dat ik heb gecomponeerd!" zei hij enthousiast. Seb is twee jaar ouder dan ik en houdt echt van muziek. Van alle broers en zussen die ik heb, ben ik het meest close met hem. "Goed, ik ga me even omkleden en dan luisteren we er later naar, oke?"

"Oke! Ik wacht op je in mijn studio."

"Oke!" en toen opende ik eindelijk de deur van mijn kamer en ging ik naar binnen met een glimlach op mijn gezicht.