Webben van Misleiding

Ik had geen honger, maar ik deed mijn best om al mijn eten op te eten. Mijn moeder zegt altijd dat ik moet eten zodat ik groot en sterk kan worden. Groot en sterk worden maakte me echter niet uit. Ik was al lang voor mijn leeftijd.

Vanaf mijn plek aan de eettafel kon ik mijn moeder zien die de afwas deed van de pannen die ze had gebruikt om ons eten te koken. Een glimlach sierde haar gezicht terwijl ze meezong met haar favoriete liedje.

Mijn moeder hield van nostalgische dingen, dingen die haar aan het verleden herinneren. Nostalgie zat achter de platenspeler die ze had en het gebrek aan technologie in ons huis. Het was best ironisch, want technologie was mijn veilige haven. Ik voelde me meer mezelf met mijn laptop op mijn schoot.

Mam liep naar me toe met een lichte wieg in haar heupen op het ritme van de muziek.

"Je eet niet," merkte ze op.

Ik kon alleen maar naar mijn volle bord kijken. "Ik wil niet meer eten, mam."

Mijn moeder pakte mijn bord op terwijl ze haar hoofd teleurgesteld schudde. Mam was niet echt teleurgesteld in mij. Er was een glimlach op haar gezicht en een vrolijke stap in haar pas terwijl ze terug naar de keuken liep met een tevreden blik.

"Je zult later willen eten," zei ze. Later. Vijf letters met twee lettergrepen. Het is een woord dat zo vaak op een directe manier wordt gebruikt, maar toch zo vaag is. Hoe lang is later, mam?

"Kom je morgen naar mijn vioolrecital? Ik heb de solo!" juichte ik blij.

"Dat is goed, lieverd! Ik zal er zijn. Ik ben er altijd," glimlachte mam. Mijn gezicht brak in een glimlach terwijl ik mijn armen om het been van mijn moeder sloeg. Ze hurkte neer om me te ontmoeten met een grijns in haar ogen.

"Ik hou van je, mam."

"Ik hou ook van jou, Reyna," zei ze. Mijn glimlach werd nog groter toen ze me in een omhelzing trok. Haar hand wreef geruststellend over mijn rug vlak voordat ze zich terugtrok.

"Ga naar boven en maak je klaar voor je bad. Je hebt morgen school," beval mam. Ze bracht haar vinger naar de punt van mijn neus, waar ze die speels aanraakte. Ik kon het niet helpen om te giechelen terwijl ik de trap op rende.

—

"Jij bent aan de beurt, Reyna," riep mijn vioollerares. Ik keek naar de menigte mensen terwijl ik zo hard mijn best deed om mijn moeder te zoeken.

Mijn wenkbrauwen trokken samen voordat ik mijn hoofd schudde naar de lerares. "We moeten op mijn moeder wachten. Ze komt altijd, mevrouw Tensley. Ze zou mijn eerste solo niet missen."

Mijn lerares had een verdrietige blik op haar gezicht terwijl ze zachtjes over mijn schouder streelde.

"Ik kan je moeder twee minuten geven, maar we hebben een strak schema, lieverd," zei mevrouw Tensley met een frons. Ik kon alleen maar knikken voordat mijn ogen weer naar de menigte afdwaalden. Waar was mam?

Ik kon niet stoppen met naar de deur te kijken. De tijd liep om me heen, maar ik kon er geen aandacht aan besteden. Het geklets onder de grote groep mensen deed me fronsen. Er waren een paar honderd gezichten, maar geen van hen was mam. Ik kon niet het podium op zonder haar; ze moest er zijn.

"Ik heb geprobeerd haar te bellen, Reyna, maar ze nam niet op. Het spijt me zo, lieverd," zei mevrouw Tensley. Ik keek naar haar met een diepere frons.

"Haar telefoon staat altijd aan... voor werk," fluisterde ik. Zweet begon de haartjes in mijn nek te raken terwijl het langs mijn rug liep. Ik veegde mijn zweterige handpalmen af aan de randen van mijn zwarte broek. De spanning in mijn wenkbrauwen verdubbelde terwijl mijn voeten tegen de vloer tikten.

"Misschien kun je deze uitvoering overslaan-"

"Nee, het is oké. Ik ga wel," hoorde ik mezelf zeggen. Mevrouw Tensley had een droevige blik op haar gezicht. Ze leek alsof ze meer wilde doen.

"We zullen haar vinden als je klaar bent, oké? Ga daarheen en laat ze zien hoe getalenteerd je bent!" Ze deed haar best om me op te vrolijken. Het werkte niet. Ik gaf haar mijn beste geforceerde glimlach. Zelfs zij kon de leegte in mijn ogen zien.

Na mijn introductie aan het publiek pakte ik mijn viool en liep naar voren. Er stond een stoel op me te wachten in het midden van het podium. Mijn bladmuziek stond op een standaard om me te begeleiden. Het was er om me de regels te tonen zodat ik het spel van muziek kon spelen.

Op het moment dat mijn onderkant de koele plastic stoel raakte, voelde alles verkeerd aan. Normaal gesproken zou mijn blik die van mijn moeder vangen, maar ik vond niets anders dan lege gezichten.

Mijn hart bonkte in mijn borst. Ik moest zo vaak aftellen van tien om mijn gedachten te kalmeren. Ik keek nogmaals rond naar mijn moeder, maar ik kon haar niet vinden. Waar ben je, mam?

De schijnwerper scheen op mijn lichaam. Het verlichtte mij en liet iedereen anders verdwijnen. Ik ontspande de spanning in mijn wenkbrauwen voordat ik nog een keer probeerde mijn moeder te zoeken. Het was nu moeilijker te zien met de duisternis die elke ziel opslokte.

De duisternis maakte het makkelijker om te doen alsof. Ik kon doen alsof ze er was... naar me keek. Ze had die grote glimlach op haar gezicht met een trotse blik in haar ogen. Mam zat recht voor me met een cliché duim omhoog. Mam kon me zien, en ik kon haar zien.

Met een glimlach plaatste ik mijn kin op de kinsteun van mijn viool. Mijn strijkstok raakte de snaren. Geleidelijk begon de muziek de stilte in de zaal te vullen zoals water een droge mond bevochtigt. Het verzadigde de trommelvliezen van leegte en vulde ze met iets moois dat muziek heet.

Mijn ogen sloten zich terwijl ik me concentreerde op de wrijving van mijn strijkstok en de bewegingen van mijn vingers. Mijn lichaam wiegde mee met het rustgevende geluid terwijl elke hemelse streek mijn lichaam vulde met kleurrijke vibraties.

Ik keek nog een keer naar mijn moeder om te zien dat ze er helemaal niet was. Mijn hand stopte onmiddellijk terwijl ik staarde naar de plek waar mijn moeder zou hebben gezeten. Iedereen begon te klappen alsof ik het lied had afgemaakt, maar ik was nog niet eens halverwege. Ik kon niet verder.

Ik stond haastig op van de stoel en rende naar achteren. Mevrouw Tensley omhelsde me terwijl de tranen uit mijn ogen stroomden.

"Kom op. Laten we je moeder gaan zoeken," zei ze. Ik knikte, mijn best doend om mijn tranen te stoppen, maar het lukte niet. Mam had nog nooit een optreden van mij gemist. Als het moest, zou ze van een andere provincie lopen om me te zien spelen. Het was niet logisch waarom ze mijn eerste solo zou missen.

"Er is iets mis, mevrouw Tensley. Ik weet het gewoon!" riep ik uit.

De tijd ging zo snel. We waren naar het beveiligingskantoor van mijn basisschool gelopen. Ze namen mijn naam en de naam van mijn moeder op. Later werden de beveiligingsbeambten vervangen door politieagenten. De agenten vertelden me niet veel. Ik deed mijn best om te horen wat er gebeurde toen ze privé met mevrouw Tensley spraken. Ze keek me aan met een gekwelde blik op haar gezicht. Het was toen dat mijn tranen begonnen te vallen en nooit meer stopten.

Minuten werden uren. Het was donker buiten en ik zat nog steeds vast op school met mevrouw Tensley en veel politieagenten.

"Ze kunnen haar niet vinden, hè?" vroeg ik.

"Re-"

"Als je me de waarheid niet gaat vertellen, wil ik het niet horen. Het enige wat ik wil weten is waar mijn mama is en waarom ze mijn vioolsolo heeft gemist," huilde ik. Mevrouw Tensley probeerde me in haar armen te trekken, maar ik duwde haar weg.

"Reyna, de politie doet alles wat ze kan om je moeder op te sporen, oké? Je moet geduld hebben," vroeg mevrouw Tensley. "Heb je honger?"

"Nee."

Ik eet later. Later. Mam beloofde me later, en nu is ze nergens te vinden. Later zou nooit beloofd moeten worden. Het is een mythe. Er is geen later, en er zal waarschijnlijk nooit zijn.

Zelfs als mevrouw Tensley het niet zei, kon ik het in haar ogen zien—mam was weg. Mam was weg, en ik ben van plan alles te doen wat ik kan om haar te vinden. Wat er ook gebeurt.