Zijn Voorbestemde Luna

Ze staarde naar haar dochter die in haar armen lag te slapen, knipperde snel een paar keer met haar ogen in een poging de tranen tegen te houden voordat ze een kus op het kwetsbare voorhoofd van het kind plaatste.

“Ik heb nieuws over uw dochter, mevrouw Hershel.” Hij liep naar haar toe terwijl hij de handschoenen van zijn vingers trok.

“Een groep artsen in dit ziekenhuis en een partnerziekenhuis hebben talloze tests op uw dochter uitgevoerd en we kunnen nog steeds niet achterhalen wat er mis is met haar gezondheid.” Zei de dokter.

“Is er geen andere manier om erachter te komen wat er mis is?” Riep ze huilend.

Hij schudde zijn hoofd terwijl hij zuchtte. “Nee, ik ben bang dat u haar moet laten gaan. Er is geen enkele kans meer om haar te redden. Ze heeft nog maar een paar dagen te leven, en dat is ook nog met een beetje geluk.”

Haar hart voelde alsof het eruit was gerukt en herhaaldelijk vertrapt, en hoe meer ze probeerde de tranen in te houden, hoe meer haar ogen brandden, vol tranen.

“Mijn kind laten gaan?” Dacht ze.

De dokter glipte stilletjes weg en verliet de kamer.

“Mijn eerste kind laten gaan? En slechts een paar dagen?” Bleef ze denken terwijl haar hart twee keer zo snel klopte.

Ze drukte haar enige dochter stevig tegen zich aan, in de geborgenheid van haar armen, en kuste haar voorhoofd terwijl de tranen over haar gezicht rolden.

De deur van de ziekenhuiskamer kraakte open. Ze keek op en het duurde een paar seconden voordat ze duidelijk zag dat het de beroemde kinderarts, Eugene Crispin, was die voor haar stond.

Dokter Crispin naderde haar stilletjes.

“Dokter Crispin." Fluisterde ze terwijl ze zijn arm vastpakte. "Dokter Crispin! Help me alstublieft!” Ze legde de baby in zijn bekwame armen.

“Zij moet het zijn.” Dacht dokter Crispin bij zichzelf.

“Help me alstublieft... alsjeblieft. Ik zal alles doen, ik zal alles doen! Ik kan u al mijn geld geven. Ik kan u mijn huis geven. Ik kan alles doen, help mijn dochter alstublieft! Ik heb er geen probleem mee om u iets schuldig te zijn, maar help me alstublieft.” Smeekte ze herhaaldelijk.

“Ik zal je vertellen wat we doen, we nemen haar mee, informeren het ziekenhuis over de overdracht naar het mijne en laten we aan de slag gaan en ik zal kijken wat ik hieraan kan doen, want ik denk dat ik weet wat het probleem is.” Zei dokter Crispin kalm en haar ogen werden groot van de nieuw gevonden hoop terwijl ze heftig knikte.

"Vergeet niet uw gegevens bij de verpleegkundige aan de balie achter te laten onder mijn naam." Instrueerde hij.

“Ik zal het meteen doen.” Ze haastte zich terwijl hij het kind aan haar overhandigde.

“Goed.” Hij wiegde de baby in zijn armen klaar voor het onderzoek.

De tranen begonnen weer te stromen terwijl ze zich dankbaar voelde. "Wat kan ik voor u doen in ruil?" Vroeg ze.

Hij dacht er even over na voordat hij naar haar toe leunde en in haar oor fluisterde.

Ze stemde snel toe, want op dat moment gaf ze alleen om het redden van haar dochter. Haar enige dochter.

Er is geen andere manier om haar te redden. Hij was de beste dokter en haar leven betekende alles voor mij.

Ze had haar dochter overhandigd en hij hield haar voorzichtig in zijn armen. Hij verliet de kamer voordat ze nog iets kon zeggen.

"Liefje, alles komt goed," fluisterde haar man terwijl hij de kamer binnenliep. Hij stond voor haar zwakke gestalte en trok haar in een troostende omhelzing. Ze knikte terwijl de tranen begonnen te stromen.

Het duurde een paar uur voordat dokter Crispin terugkeerde in de kamer met Domino in zijn armen. Hij liep naar binnen en sloot de deur achter zich.

"Oké, ik heb de resultaten en ik denk dat ik weet wat het probleem is, maar ik kan het je niet vertellen," fluisterde dokter Crispin en keek snel over zijn schouder.

"Ben jij de biologische moeder van de baby?" vroeg hij aan Kyra.

"Nee, ik ben niet haar biologische moeder."

"Ze is geadopteerd?"

"Zoiets, maar ik ben haar moeder. Haar biologische moeder overleed bijna direct na de bevalling. Ik ben hoe dan ook haar moeder."

"Wat ik je kan vertellen is dat je een speciaal kind hebt gebaard... Ze is anders dan iedereen. Ze is nog niet stabiel-"

"Wat bedoel je met 'nog niet stabiel'?" vroeg haar man, Alan, met verwarring op zijn gezicht.

"Ze heeft krachten die niet iedereen in de wereld heeft. Vanaf vandaag is ze anders, ze bezit grote krachten. Ze zal tijd nodig hebben om haar kracht te beheersen. Op dit moment is ze niet stabiel omdat haar kracht haar beheerst," zei hij, waardoor Alan nog meer in de war raakte.

"Om ervoor te zorgen dat dit in de toekomst niet opnieuw gebeurt, moet ze dit innemen." Hij gaf Kyra een klein flesje dat ze zorgvuldig bestudeerde.

"W-"

"Vertrouw me, het zal helpen," verzekerde dokter Crispin en onderbrak de arme Alan.

"Wat bedoel je met kracht? Dit slaat nergens op!" Alan begon gefrustreerd te raken.

"Dit hoeft voor jou geen zin te hebben, maar onthoud de afspraak," zei Eugene en Kyra keek hem ongelovig aan.

"Had ik deze dokter moeten vertrouwen? Is hij echt de beste kinderarts die er is?" dacht ze.

"Dien de inhoud van het flesje aan haar toe en ik kom over een uur terug voor een vervolgafspraak. Ga niet weg," instrueerde hij.

"Ik moet gaan. Ik heb een andere patiënt die op me wacht. En zoals ik eerder zei, ik kan er niet veel over zeggen," zei dokter Crispin voordat hij de kamer verliet, hen achterlatend met het flesje.

Ze keek naar Domino die een beetje onrustig in haar armen bewoog.

"Begrijp jij iets van wat hij zei?" Alan keek zijn vrouw aan.

"Ik denk het..."

"Vertel het me dan."

"Toen Laila haar aan me overhandigde, zei ze iets over dat ze buitengewoon was en dat ik ervoor moest zorgen dat ze beschermd werd tegen de verkeerde groep of zoiets..."

"Ik ga niet eens liegen, schat, ik ben nog meer in de war door de uitleg. Nog één en mijn hoofd explodeert," zuchtte Alan verslagen.

"Het komt goed, lieverd," zuchtte ze voordat ze een lichte kus op zijn voorhoofd drukte. Ze nam een diepe ademhaling terwijl ze het flesje opende en het aarzelend naar Domino's lippen hield.

"We nemen de beste beslissing," verzekerde hij zijn vrouw, die diep ademhaalde voordat ze een handbeweging maakte en de paarse vloeistof in haar licht geopende mond liet druppelen.