6 Book(s) Related to i've dug two graves for us my dear

Na drie jaar van een lauwe huwelijk en een doodvonnis van drie maanden van de dokter, besloot Nora Foster om te vertrekken en vond een mannelijke escort om haar laatste dagen mee door te brengen.

Drie maanden later scheurde de mannelijke escort zijn menselijke masker af, onthullend het evenbeeld van Isaac Porter, Nora's ex.

Hun liefdes-haat relatie was met geen woorden te beschrijven. Nora, klaar met het drama, fakete haar dood en ging er vandoor.

Wat ze niet wist, was dat de ooit trotse en kille man van de ene op de andere dag grijs werd na haar vermeende overlijden.

Toen ze weer opdook, was hij dolblij en smeekte om een nieuwe kans. "Hey daar, laten we opnieuw trouwen, mevrouw Nora."

Drie schattige kleintjes stormden naar buiten, vuisten vliegend, "Hey, engerd, handen af van onze mama!"

-WAARSCHUWING- Dit verhaal kan inhoud bevatten die sommigen verontrustend vinden.

"Als je me niet met je mond kunt bevredigen, dan zul je me op een andere manier moeten bevredigen."

Hij scheurde haar dunne kleding van haar lichaam en gooide de gescheurde stof opzij. Visenya raakte in paniek toen ze precies begreep wat hij bedoelde.

"Laat me het nog een keer proberen... met mijn mond. Ik denk dat ik..."

"Stil!" Zijn stem weerkaatste tegen de muren van zijn slaapkamer en bracht haar meteen tot zwijgen.

Dit was niet hoe ze zich haar eerste keer had voorgesteld. Ze had gedacht aan gepassioneerde kussen en tedere strelingen van een man die van haar hield en haar koesterde. Lucian zou niet liefdevol zijn, en hij koesterde haar zeker niet. Ze was vervloekt met een partner die uit was op wraak en niets liever wilde dan haar zien lijden.


Tien jaar waren verstreken sinds de Draken over de wereld heersten... sinds Visenya haar plaats innam als Lycan Koningin. Vampieren werden gedwongen zich in de schaduwen terug te trekken nu het jagen op en tot slaaf maken van mensen met de dood werd bestraft. De wereld was eindelijk in vrede... totdat Drakenheer Lucian ontwaakte uit zijn kunstmatige slaap en ontdekte dat zijn hele ras was uitgemoord door Visenya's vader. Visenya werd van haar koninkrijk beroofd en gedwongen de rest van haar dagen als Lucians slaaf door te brengen. De wreedste grap van allemaal is dat Visenya ontdekt dat de partner waar ze al die jaren zo trouw op heeft gewacht, niemand minder is dan de wraakzuchtige Drakenheer zelf.

Verblind door hun haat voor elkaar, is het genoeg om de intense band tussen hen te bestrijden? Zal Lucian Visenya tot haar absolute limiet drijven, om er uiteindelijk spijt van te krijgen?

Een maand voor mijn bruiloft verbrandde ik de jurk die ik een jaar lang met mijn eigen handen had gemaakt.
Mijn verloofde stond daar met zijn zwangere minnares in zijn armen gesloten en sneerde naar me. "Zonder mij ben je niets."
Ik draaide me om en klopte op de deur van de rijkste man van de stad. "Meneer Locke, geïnteresseerd in een huwelijksalliantie? Ik bied een belang van honderd miljard dollar aan—plus een toekomstig zakenimperium, helemaal gratis."

"Alsjeblieft, eet me niet op," smeekte ze. Haar stem klonk als die van engelen. Miniatuur en zacht, stil als een van de wispelturige windjes die graag met mijn gevlochten haar spelen. Mijn hart stond bijna stil toen ik haar huilen hoorde.

Ik riep Tazak terug naar de voet van de boomstam, vuile vingers raakten de buitenkant van de rottende boom. De helft van een porseleinen gezicht piepte naar buiten. De zoutigheid die ik rook, was die van haar opgedroogde tranen die aan haar gezicht kleefden. Het vuil was weggespoeld in kleine sporen waar haar tranen hun weg hadden gevonden. Een amethistkleurig oog bekeek me van top tot teen, ongetwijfeld verstoord door mijn verschijning.

Creed: Een verbannen draak, bekend om zijn meedogenloze gevechten en verontrustende uiterlijk. De drakenoudsten beschouwden hem als onwaardig voor een partner; de Maangodin zou er nooit een schenken die verwekt was door verkrachting.

Odessa: Een eenzame vrouw die haar vader verloor aan kanker. Haar vervreemde moeder vindt haar uren na de dood van haar vader. Ze neemt haar mee naar een fantasiewereld om haar schuld aan de Hertog van Vamparia af te lossen. Ze is nu slechts een bloedzak, maar op een nacht was het lot aan haar zijde. Odessa ontsnapte uit het vampierenrijk, alleen om gevonden te worden door een beest dat haar onder zijn vleugels neemt.

Sakshi's POV:

"Vanaf vandaag ben je dood," zei Randhir, waardoor mijn angst toenam.

"Het spijt me, alsjeblieft," zei ik.

"Ik zal je nooit vergeven. Jij bent degene die mijn leven heeft verwoest. Ik ben met je getrouwd om je te laten zien hoe pijnlijk het is om bedrogen te worden door iemand die je vertrouwt," zei Randhir terwijl hij naar me toe kwam.

"Ik heb mijn fout ingezien. Alsjeblieft, vertrouw me," smeekte ik hem.

"Je verdient het om gehaat, gestraft en weggegooid te worden, niet om vertrouwd, geliefd of vergeven te worden, mijn geliefde," was Randhirs onmiddellijke antwoord.

Ik deinsde achteruit, hoewel ik goed wist dat ik niet aan hem kon ontsnappen. Randhir was mijn man, en niemand wist dat hij met mij was getrouwd uit wraak.

"Stop daar. Waag het niet om nog een stap te zetten zonder mijn toestemming."

Sommige slechte beslissingen komen terug om je te bijten. Letterlijk.

Nadat ze ontdekte dat haar vriend vreemdging, was het laatste wat ze verwachtte een gewonde man in een steegje tegen te komen. En zeker niet een met hoektanden. Maar dankzij een mix van cocktails, schaamte en haar twijfelachtige levenskeuzes neemt ze hem mee naar huis. Blijkt dat hij niet zomaar een vampier is—hij is een koning. En volgens hem is zij zijn voorbestemde partner.

Nu zit ze opgescheept met een overbeschermende, sombere bloedzuiger die haar steeds redt, een groeiende lijst van vijanden die haar dood willen, en een onmiskenbare aantrekkingskracht die het heel moeilijk maakt om te onthouden waarom vallen voor een vampier een slecht idee is.

Want als ze niet voorzichtig is, verliest ze niet alleen haar hart—ze verliest haar menselijkheid.