กับดักรักรุ่นพี่อันตราย

บทที่

1

พื้นที่อันตราย

สำหรับบางคน มหาวิทยาลัยคือพื้นที่แห่งโอกาสและการแสดงตัวตน แต่สำหรับกัญญาวีร์ หรือ เอย พื้นที่แห่งนี้เปรียบเสมือนสมรภูมิที่เธอต้องเอาชนะด้วยทำตัวให้เหมือนอากาศเพราะไม่อยากเป็นที่สนใจของใครทั้งนั้น

ในเช้าวันจันทร์ที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเร่งรีบ กัญญาวีร์ยืนอยู่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ มือข้างหนึ่งถือลาเต้เย็นไม่ใส่น้ำตาลที่ละลายจนไอน้ำเกาะรอบแก้ว ส่วนดวงตาภายใต้แว่นสายตากรอบหนาสีดำคอยกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง กัญญาวีร์สวมเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งที่พรางสัดส่วนของตัวเองไว้จนมิดชิด กระโปรงพลีทยาวเลยเข่าและรองเท้าผ้าใบสีขาวจืดชืด

นี่คือหน้ากากที่กัญญาวีร์สร้างขึ้นมาเพื่อที่จะได้ไม่เป็นที่สนใจมากนัก

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน กัญญาวีร์ไม่ใช่คนแบบนี้ กัญญาวีร์ในวัยสิบเจ็ดปีคือเด็กสาวที่สดใสที่สุดในโรงเรียนประจำจังหวัด เธอเป็นมือกลองของวงดนตรีโรงเรียน เป็นนักกิจกรรมที่ใครๆ ก็รู้จัก แต่รอยยิ้มเหล่านั้นถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของคนที่เธอเรียกว่า เพื่อนรักเพียงเพราะความอิจฉา ภาพความทรงจำตอนที่ครอบครัวของเธอกำลังแตกแยกตอนที่พ่อทิ้งเธอกับแม่ไป ถูกนำไปบิดเบือนและประจานลงในโลกโซเชียล คำด่าทอที่ไร้ตัวตนแต่เจ็บปวดเจียนตายเหล่านั้นขังเธอไว้ในห้องมืดเป็นเดือนๆ

นั่นคือเหตุผลที่เธอกัดฟันสอบเข้ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ และสัญญากับแม่ผู้เป็นแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่ว่า เธอจะใช้ชีวิตให้เงียบที่สุด จะไม่ทำตัวเด่นเพื่อดึงดูดศัตรูและจะไม่ยอมให้ใครก้าวข้ามกำแพงเข้ามาทำร้ายใจได้อีก

“เอย!!! ทางนี้ แกทางนี้”

เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยปลุกเธอออกจากภวังค์ มันทนา หรือ มะนาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอยอมให้เห็นตัวตนหลังกำแพง กำลังกวักมือเรียกเธอรัวๆ อยู่ที่ม้านั่งหินอ่อน มะนาวดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต ใบหน้าที่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มบางๆ นั้นซีดเผือด

“มีอะไรนาว ทำไมไม่ไปรอที่โรงอาหารล่ะ” กัญญาวีร์ถามพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

“เอย!!! ฮือออ ฉันซวยแล้ว แฟลชไดรฟ์งานกลุ่มวิชาอาจารย์สมศรีที่ต้องส่งบ่ายนี้ มันไม่อยู่ในกระเป๋า”

หัวใจกัญญาวีร์หล่นวูบ งานนั้นพวกเราทำกันมาเกือบเดือน

“แกหาดีหรือยัง ลองรื้อดูในช่องเล็กๆ หรือยัง”

“รื้อหมดแล้วเอย ฉันจำได้ว่าเมื่อเช้าฉันเดินลัดจากประตูฝั่งหลังมหาลัยผ่านมาทางคณะวิศวะ แล้วตอนที่วิ่งหนีหมาแถวๆ ลานเกียร์เก่า กระเป๋ามันเปิดอยู่ ฉันว่ามันต้องหล่นตรงนั้นแน่ๆ เลยเอย ช่วยฉันหน่อยนะ ไปเป็นเพื่อนหน่อย ฉันไม่กล้าไปคนเดียวจริงๆ แกก็รู้ว่าแถวนั้นมันถิ่นใคร”

กัญญาวีร์ขมวดคิ้วแน่น ลานเกียร์เก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์คือเขตอันตรายที่เลื่องชื่อ ไม่ใช่เพราะผีสางเทวดา แต่เป็นเพราะมันคือที่ซ่อนตัวของพวกพยัคฆ์กลุ่มรุ่นพี่ผู้มีอิทธิพลที่ชอบใช้ศาลเตี้ยตัดสินปัญหา

โดยเฉพาะเขาคนนั้น คนที่กัญญาวีร์พยายามหลีกเลี่ยงแม้แต่การได้ยินชื่อ

“ไปแถวนั้นมันเสี่ยง” กัญญาวีร์พยายามแย้ง แต่อาการตัวสั่นของมันทนาทำให้เธอใจอ่อนเสมอ

“เอยถ้าไม่มีงานนี้พวกเราติดเอฟแน่ๆ นะๆ ๆ ๆ ฮึก!!! ฉันสัญญาว่าเราจะรีบไปรีบกลับ จะไม่ให้ใครเห็นหน้าเราเลย นะเอยนะ”

สุดท้ายกัญญาวีร์ก็แพ้สายตาอ้อนวอนนั่นจนได้ กัญญาวีร์ถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน กระชับสายสะพายเป้แน่น

“เออๆ ไปก็ไปแต่บอกก่อนนะ ถ้าเห็นท่าไม่ดี ฉันจะลากแกวิ่งทันที”

ทั้งสองคนเดินเลี่ยงถนนหลักที่ผู้คนพลุกพล่าน ลัดเลาะไปตามทางเดินที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์และซอกตึกที่เชื่อมต่อกับพื้นที่หลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศก็ยิ่งเปลี่ยนไปทันที ความมีชีวิตชีวาของมหาวิทยาลัยค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของน้ำมันเครื่อง กลิ่นสนิมเหล็กและความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด

สัมผัสของอากาศเย็นๆ และกลิ่นสนิมเหล็กที่ลอยมาเตะจมูก ทำให้เศษเสี้ยวความทรงจำที่กัญญาวีร์พยายามสะกดไว้เริ่มสั่นคลอน

สิบปีก่อนที่บ้านคุณยายในต่างจังหวัด เด็กชายตัวโตที่มีแววตาแข็งกร้าวคนหนึ่งเคยมารักษาแผลใจและแผลกายที่บ้านข้างๆ เขาคือคนที่มักจะพกพาเรื่องชกต่อยกลับมาบ้านเสมอ และฉันในวัยเด็กที่ยังไม่ประสีประสา ก็คือคนเดียวที่แอบยื่นผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าหม่นให้เขาเพื่อซับเลือดที่ต้นคอ

‘ไปให้พ้นยัยหนู โลกของฉันมันไม่เหมาะกับเด็กใจดีแบบเธอหรอก’

เสียงแหบพร่านั้นยังคงก้องอยู่ในหัวฉันไม่ได้เห็นหน้าเขามานับสิบปี แต่ทำไมตอนนี้ความรู้สึกหวาดระแวงมันถึงได้รุนแรงนัก

“เอยถึงแล้ว ตรงนั้นแหละลานเกียร์เก่า” มันทนากระซิบเสียงสั่น

ภาพเบื้องหน้าคือลานกว้างปูด้วยอิฐสีแดงเก่าๆ ที่มีเถาวัลย์ขึ้นตามเสาปูนเปลือย รอบๆ เต็มไปด้วยอะไหล่รถยนต์ที่วางระเกะระกะ แต่มันกลับดูขลังและทรงพลังอย่างประหลาด

“เจอไหมนาว” กัญญาวีร์ถามเสียงเบาหวิว สายตาสอดส่ายไปตามซอกตึก

“แป๊บนะเอย เหมือนจะเห็นสีเงินๆ อยู่ตรงนั้น” มันทนาชี้ไปที่ซอกหลืบหลังกำแพงปูนขนาดใหญ่

แต่ก่อนที่กัญญาวีร์และมันทนาจะก้าวไปถึงจุดนั้น เสียงหนึ่งที่กัญญาวีร์ไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิตก็ดังขึ้นจากอีกฟากของกำแพง เสียงทุ้มต่ำที่นิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจสังหาร

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาให้เห็นหน้าอีก ถ้ายังอยากมีที่เรียนอยู่”

กัญญาวีร์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณบอกให้เธอคว้าข้อมือมันทนาเพื่อจะถอยหนี แต่ด้วยความสงสัยที่ฆ่าไม่ตาย กัญญาวีร์กลับเผลอชะโงกหน้าผ่านมุมตึกไปมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

หัวใจของกัญญาวีร์เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก ความเย็นจากกำแพงปูนเปลือยที่เธอใช้พิงหลังซ่อนตัวดูเหมือนจะแผ่ซ่านเข้ามาถึงกระดูก แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่น่ากลัวกลับสั่งให้เธอค่อยๆ เบี่ยงหน้าออกไปมองภาพเหตุการณ์ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร