ท่านประธานเจ้าขา รักนี้อย่าบอกใครนะ

“ช่วยหน่อยนะหญิง ก็แค่ไปกินข้าว กินเหล้าสักแก้วสองแก้ว แล้วแกก็ชิ่งกลับ แค่นั้นเอง”

เสียงออดๆ ของเพื่อน ทำให้ญดารินทร์ทำหน้ายุ่ง เธอถอดแว่นสายตาของตัวเองออกแล้วเช็ด มันเป็นอาการที่เธอมักจะทำเวลาครุ่นคิด

“นะหญิงนะ ช่วยเพื่อนหน่อย”

“ใครใช้ให้แกไปรับงานเพื่อนเที่ยวอะ ยัยอิ๋ม เงินเดือนแกเยอะกว่าฉันตั้งหมื่นนะ ยังจะไปหาทำงานแบบนั้นอีกเหรอ แกมันเสี่ยงนะ แกคิดได้ไงอะไปทำงานแบบนั้น แล้วผัวแกรู้ไหม?”

“เสี่ยงอะไรกันแค่ไปกินข้าว ไปนั่งสวย ไปคุยกับผู้ชายเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นสักหน่อย ถ้าแกไม่ยอม เค้าก็ไม่ทำอะไรแกหรอก ลูกค้าน่ะฉันเลือกมาแล้วจ้า...ไปรับจ้างกินข้าวไม่ใช่ไปทำอย่างอื่น”

ญดารินทร์มองจ้องเพื่อน ก่อนจะถอนใจเฮือก เธอเอาแว่นสวมคืนดังเดิมก่อนจะสั่นหน้า

“ไม่...มันไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน ที่จะต้องไปทำงานแทนแก ออกไปได้แล้วยัยอิ๋ม ฉันจะทำงานต่อ”

“ถ้าสองหมื่นล่ะ”

คำเอ่ยลอยๆ นั้นทำให้ญดารินทร์ขมวดคิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารของเธอในทันที คิ้วเรียวขมวดมุ่น อรนุชได้ทีเห็นอาการชะงักของเพื่อนก็พอจะรู้ว่าตัวเองมาถูกทาง เธอค่อยๆ เดินไปกอดคอเพื่อนแล้วโน้มหน้าลงกระซิบ

“สองหมื่นห้า...แค่กินข้าว เป็นเพื่อนคุยกับผู้ใหญ่อะ เท่านั้นเองไม่มีอะไรนอกรอบมากไปกว่านี้ สัญญาเลย”

“งานอะไรเงินดีขนาดนี้”

ญดารินทร์เปรยอย่างลืมตัว สองหมื่นห้า...โอ้โห มันเท่าเงินเดือนเธอเกือบทั้งเดือนเลยสิ

“แหม...ก็เพราะงานดียังไงล่ะ ฉันถึงแวบไปรับ แล้วก็ดันรับซ้อนลืมดูคิว แหะๆ ก็จะยกงานนี้ให้แกยังไงล่ะยัยหญิง เอาปะ เอาเหอะ”

“โอ๊ย...แล้วสภาพอย่างฉันอะ ลูกค้าแกไม่ไล่แน่นะยัยอิ๋ม”

ญดารินทร์ว่า เธอพอจะรู้ตัวดีแหละ ว่าไม่ได้สวยอะไรขนาดเพื่อนสนิทคนนี้ อรนุชหัวเราะชอบใจ เธอดึงแว่นของเพื่อนรักออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเอามาคาดผมไว้ แล้วเอามือจิ้มหน้าผากของญดารินทร์อย่างหยอกๆ

“กระจกมีส่องบ้างปะ ยัยหญิง”

“ก็ส่องสิยะ ถึงได้เห็นสภาพตัวเองแล้วแบบ...”

ญดารินทร์ยักไหล่ เธอมองเพื่อนตรงหน้า อรนุชสวมสูททำงานสีไวน์แดง ดูหรูหราและเซ็กซี่ เธอทำงานเป็นเลขานุการของหัวหน้างานแผนกการตลาด เป็นผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาล ตากลมโตคมเฉี่ยว สวยและบุคลิกคล่องแคล่ว กระฉับกระเฉง กายหอมกรุ่นด้วยกลิ่นน้ำหอมชาแนล No.5

ส่วนเธอนั้นทำงานเป็นหัวหน้างานแผนกบัญชี อายุของญดารินทร์ก็ก้าวเข้าสู่ปีที่ยี่สิบแปดแล้ว...เป็นยี่สิบแปดปีที่ช่างอ้างว้างไร้ชาย ญดารินทร์เป็นสาวตัวเล็ก สูงไม่ถึงร้อยห้าสิบเซนติเมตร อะไรๆ ของเธอมันก็พลอยเล็ก...แบน...ไปเสียหมด แถมเป็นสาวแว่นกรอบหนา ท่าทางขรึมเคร่งเพราะงานที่ทำต้องพันยุ่งกับตัวเลขทั้งวัน เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อน กับกระโปรงยาวอัดพลีทสีน้ำเงินเข้ม ผมเกล้ามวยไว้ ไม่ค่อยได้ทำทรงอื่น เพราะเธอไม่มีเวลาจะมาทำสวยอะไรมากในตอนเช้า เนื่องจากบ้านอยู่ไกลออฟฟิศพอสมควร แล้วก็ไม่รู้จะสวยไปอวดใคร อีกทั้งแผนกของเธอเป็นห้องทำงานเฉพาะ มีกันอยู่แค่สามคนทำงาน แต่ล่ะคนก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น น้ำหอมญดารินทร์ก็ไม่เคยฉีด เธอใช้เพียงแป้งเด็กทาผิวเพราะติดกลิ่นและติดที่จะทำแบบนี้ กลิ่นเฉพาะตัวของญดารินทร์จึงเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็ก ไม่ได้เย้ายวนเซ็กซี่ใดๆ เลย

ญดารินทร์เจียมตัวว่าตัวเองหน้าตาธรรมดาๆ ดีหน่อยตรงไม่มีสิว ผิวดีใส นอกนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเด่นมากมาย ความราบเรียบธรรมดามักจะทำให้เธอถูกมองข้าม เพราะมีเพื่อนที่หน้าตาดี และโดดเด่นกว่า ดึงจุดสนใจไปเสียหมดนั่นเอง

อีกอย่างญดารินทร์ที่มีปัญหาสารพัดของครอบครัวมาตั้งแต่วัยรุ่น ก็ทำให้เธอไปโฟกัสการทำงานช่วยครอบครัว การเรียน เสียมากกว่าเรื่องอื่น ดิ้นรนอย่างหนักเพื่อครอบครัว รู้ตัวอีกที ก็อายุยี่สิบแปด ประสบความสำเร็จอย่างมากในการทำงาน เพราะได้เป็นหัวหน้างานตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ไร้สีสันหวานซ่านในชีวิตอย่างสิ้นเชิง เฮ้อ...

“ยังไง แกน่ารักจะตาย ถอดแว่นแล้วแบบนี้ ตาของแกหวาน ขนตาก็ง้อนงอน...แกหน้าเด็ก น่ารักออกนะยัยหญิง”

“ชมขนาดนี้ จะให้ไปทำงานแทนให้ได้เลยใช่ปะ”

อรนุชหัวเราะ แล้วดึงให้เพื่อนลุกขึ้น แล้วจับเพื่อนหมุนไปมา จนญดารินทร์เวียนหัว

“จะเอาปะสองหมื่นห้า”

“หนเดียวนะ” ญดารินทร์ตกลงใจในที่สุด...มันก็...ไม่ได้ยากอะไรนี่นา ก็แค่ไปกินข้าว คุยเป็นเพื่อนแขก...แล้วก็รับเงินมาสองหมื่นห้า ดีเลย...เธอจะได้เอาไปซื้อแอร์ แอร์ที่บ้านของเธอเสีย ต้องใช้พัดลมมาเป็นเดือนๆ แล้ว

“เอาเลขบัญชีมา เดี๋ยวฉันโอนให้แกก่อนเลย กันแกเบี้ยว”

บอกเลขบัญชีอรนุชไป ทางนั้นโอนเงินให้เธอในทันที แล้วบอกนัดหมายญดารินทร์ พร้อมกับไกด์เพื่อนว่าควรจะแต่งตัวแบบไหน สำหรับงานเพื่อนเที่ยวเย็นนี้

รู้ตัวอีกทีเธอก็มีเงินในบัญชีเป็นค่างานพิเศษไปเสียแล้ว

ญดารินทร์ย่นจมูกน้อยๆ แล้วอมยิ้ม

เอาเถอะ...อายุก็ป่านนี้ล่ะยัยหญิง ลองทำอะไรแปลกๆ ดูมั่งแหละ มันก็คงจะเหมือนแค่ไปเป็นเพื่อนกินข้าว เพื่อนเที่ยว เพื่อนคุยนิดหน่อย ให้กับคุณลุงใจดีสักคน เธอคิดเอาเองว่าแบบนั้น ก็อรนุชบอกว่าผู้ใหญ่...

อรนุชบรีฟเธอว่าแขกที่ว่าเป็นลูกครึ่ง เลยต้องการคนพูดภาษาอังกฤษได้ รับประกันได้ถึงความสุภาพ เหมือนว่าที่มาจ้างเพราะต้องการให้ไปเป็นคู่เดตให้เพื่อธุรกิจ

ฟังแล้วก็แปลกๆ คู่เดตเพื่อธุรกิจ

“คนรวยอะบางทีก็ยากจะเข้าใจ” อรนุชปิดท้ายแบบนั้น เพื่อนยอมไปแทนแค่นี้เธอก็สบายใจล่ะ เธอรับงานเพื่อนเที่ยวบ้างเป็นบางหน ได้เงินค่อนข้างดีทีเดียว อรนุชเงินเดือนมาก แต่การใช้จ่ายก็มากตามเพราะไลฟ์สไตล์ของเธอ เพื่อนเที่ยว...ไม่ได้ไปกับแขกอะนะ ก็แค่ไปกินข้าวสำหรับคนที่ต้องการผู้หญิงสวยๆ ไปเป็นเพื่อนคลอเคลียเอาใจ

จะว่าไปก็...มีรับอยู่หนสองหนแต่เรื่องอะไรเธอจะบอกเพื่อนล่ะ ถ้าแขกคนนั้นงานดี น่าตามไปมากกว่ากินข้าว การทำงานแบบนี้เหมือนกับการได้คอนแทคกับผู้ชายโปรไฟล์เริดๆ ที่มีกำลังที่จะเปย์เธอไปด้วย เป็นงานอดิเรกที่ดีจะตาย

มีคนรู้ความลับของเธอว่ารับงานนี้ก็แค่ญดารินทร์ ซึ่งพอเกิดเหตุรับงานซ้อนเข้า อรนุชก็ต้องขอให้ญดารินทร์ช่วย โล่งใจที่เพื่อนช่วยเพราะจะไปหาใครมาแทนก็คงไม่ทัน

ก็หวังว่าแขกคืนนี้จะสุภาพ น่ารักกับเพื่อนของเธอนะ

อรนุชย่นจมูกน้อยๆ เมื่อพิมพ์ส่งข้อความไปหาคนรับงานซ้อนมาให้เธอ ว่าได้จัดการแก้ปัญหาใดๆ ให้แล้วเรียบร้อย