บทนำ
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
บท 1
“มาทำไม?” ฉันถามคนที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนกับคนที่โดนถามนั่นแหละ แต่แตกต่างตรงที่ฉันใจเต้นแรง แต่อีกคนก็คงไม่คิดอะไรทั้งนั้น
“มานอนดิ ง่วงฉิบ” เสียงเข้ม ๆ พูดจบก็เดินเข้ามาในห้องฉันแล้วถอดเสื้อผ้าเหลือแต่บ็อกเซอร์ กระโจนลงไปนอนที่เตียงควีนไซต์ของฉันทันที โดยที่ไม่ได้สนใจเจ้าของห้องอย่างฉันแม้แต่นิดเดียว
...ให้มันได้อย่างนี้สิ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมินตรา เป็นนักศึกษา ปี 3 ม. S มหาลัยไฮโซชื่อดัง ที่ค่าเทอมแพงมากกก แต่เรื่องการเรียนการสอนก็ดีเลิศมากเช่นกัน บ้านฉันอยู่ต่างจังหวัด ฐานะกลาง ๆ แต่ก็พอมีกินมีใช้ มาเรียนที่กรุงเทพฯ ฉันก็เลยพักอยู่หอพักเล็ก ๆ ใกล้มหาลัย อันที่จริงก็ไม่กล้าเรียนหรอกนะที่นี่ เพราะเป็นมหาลัยไฮโซแถมยังเป็นอินเตอร์อีกดังนั้นไม่ต้องเดาค่าเทอมหรอกค่ะ ฉันไม่กล้าเอาเงินพ่อแม่ที่หามาอย่างยากลำบากมาจ่ายแน่ ๆ ถึงแม้จะอยากเรียนมากแค่ไหนก็ตาม แต่บังเอิญฉันสอบชิงทุนจากมหาลัยได้ค่ะ เลยมีโอกาสได้เรียนที่ดี ๆ
ส่วนคนที่เข้ามายึดพื้นที่เตียงนอนของฉันเป็นเพื่อนของฉันเองค่ะ แค่เพื่อนไม่ใช่แฟน ชื่อ ออสติน เขาเป็นผู้ชายที่หล่อ ถึงขั้นหล่อมาก และรวย ถึงขั้นรวยล้นฟ้า แต่ดันมาคบเพื่อนจน ๆ อย่างฉัน ไม่รู้ว่าเพราะเขาสงสารหรือสมเพชฉันกันแน่นะ เพราะเพื่อนเขาทุกคนโปรไฟล์ดีมากจนถึงขั้นดีเวอร์กันทั้งนั้น จะมีแค่ฉันนี่แหละที่เป็นแกะดำอยู่คนเดียว
“จะยืนบื้ออีกนานไหมวะ ไม่นอนไง” ออสตินเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างไม่สบอารมณ์หลังจากที่ฉันเอาแต่ยืนนิ่ง ไม่รู้ใครเป็นเจ้าของห้องกันแน่
ฉันได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วปิดไฟ ก้าวลงไปนอนข้าง ๆ เขา เพราะมันไม่ชิน ถึงแม้เขาจะมาเคาะห้องตอนดึก ๆ แล้วขอนอนด้วยแบบนี้เป็นประจำตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่มันไม่เคยชินเลยสักครั้ง มีแต่จะใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“ไม่อาบน้ำก่อนหรอ กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว” ฉันเอ่ยถามเขาในความมืด กลิ่นเหล้าจากตัวเขามันแรงจริง ๆ นี่นา
“หึ ง่วง” ออสตินตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงอู้อี้ แล้วคว่ำหน้าลงไปกับหมอน
“คนอื่นล่ะ” ฉันถามหาเพื่อนสนิทในกลุ่มของเขาที่มักจะเที่ยวด้วยกันประจำ
“กลับไปนอนบ้านมันดิ”
“แล้วทำไมนายไม่กลับไปนอนคอนโดนายเหมือนคนอื่น” ฉันถามเขากลับด้วยความฉุน เพราะไม่อยากจะเข้าใกล้เขาให้มากไปกว่านี้อีกแล้ว มันเจ็บนะ ได้อยู่ข้างคนที่รักได้ใกล้ชิดเขามากแต่ต้องทนเก็บความรู้สึก
ใช่! ฉันแอบรักออสติน รักมาตลอด 3 ปีที่เป็นเพื่อนกัน ทั้งที่พยายามห้ามใจ เตือนตัวเองอยู่เสมอว่าฉันกับเขายังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ เฮ้อ! ช่างมันเถอะอย่าให้ต้องพูดถึงความอัดอั้นนี้เลย
“ขี้เกียจ” ออสตินยังตอบเรียบ ๆ แต่เหมือนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา ก็ฉันเอาแต่ถามในขณะที่เขากำลังง่วงนี่นา
“แล้ว...”
“จะเลิกถามได้ยังวะ ไปเอากับน้องแนนหอข้าง ๆ มา ขี้เกียจกลับคอนโด ไม่อยากนอนห้องยัยนั่นด้วย เคลียไหม ง่วง!”
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามจบ ออสตินก็เงยหน้าตอบฉันด้วยความหงุดหงิดเเล้วฟุบหน้าลงไปนอนต่อ ทิ้งให้ฉันนิ่งอึ้งอยู่คนเดียว แถมใจยังเจ็บแปลบ ๆ ด้วย ทั้งที่รู้ว่าเขามีผู้หญิงตั้งมากมาย แต่เพื่อนอย่างฉันก็ไม่เคยชินสักครั้ง
“อื้ม” ฉันตอบแค่เพียงเท่านั้นก่อนจะค่อย ๆ ข่มตาให้หลับ
-เช้าวันต่อมา-
“ฮ้าว~” เช้าแล้วแต่เหมือนร่างกายฉันยังอยากให้มันเป็นเที่ยงคืนอยู่เลย แต่เอ้ะ! ทำไมมันรู้สึกแปลก ๆ กับร่างกายนะ ฉันค่อย ๆ ลืมตา อีกแล้ว...เป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลาที่ออสตินมานอนกับฉัน หมายถึง มานอนห้องฉันน่ะ
ตื่นมาทุกครั้งเราจะนอนกอดกันแน่น ออสตินจะชอบกอดฉันเอาไว้ ส่วนฉันก็นอนหนุนแขนเขา กอดเขาหลับเหมือนกัน ถ้าอ้อมกอดนี้มันเป็นของฉันจริง ๆ ก็คงดี แต่เขาก็คงนอนกอดผู้หญิงของเขาแบบนี้เหมือนกันแหละ
ฉันค่อย ๆ ขยับตัวช้า ๆ เหมือนออสตินจะรู้สึกตัวก็เลยขยับตัว แต่ก็หลับต่อ ฉันเลยลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปหาซื้ออาหารเช้าง่าย ๆ ขึ้นมากิน
แอด~
“ไปไหนมา” เสียงออสตินถามฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งไร้อารมณ์
“ไปซื้อข้าวเช้าไง นายหิวรึยัง” ฉันตอบคำถามของคนที่เพิ่งงัวเงียตื่น แล้วเดินไปหยิบถ้วยที่มุมครัวเล็ก ๆ ของห้องมาที่โต๊ะญี่ปุ่น
“แล้วทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยวะ เสื้อก็บางกางเกงก็สั้น ไม่สงสารคนที่เขาเห็นเธอบ้างไง” จู่ ๆ ออสตินก็วิจารณ์การแต่งตัวของฉันด้วยความหงุดหงิด
เออฉันก็เข้าใจแหละว่าเขาไม่ชอบ ฉันแต่งตัวแบบไหนเขาก็คงมองว่ามันน่าเกลียดเพราะเขาว่าฉันแบบนี้ประจำ นี่ขนาดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นนะ ทำไมวะฉันมันขี้เหร่อะไรมากมายรึไง เหอะ!
“จะกินไหม?” ฉันขี้เกียจต่อปากต่อคำน่ะ ชวนเปลี่ยนเรื่องดีกว่า
“กิน แกะให้ด้วย” ออสตินสั่งแล้วก็ก้าวลงมานั่งข้างฉันเพื่อรอกินข้าว แล้วก็นั่งกดโทรศัพท์
“ไปแปรงฟันก่อนสิ” ฉันร้องบอก เพราะหมอนี่กำลังจะตักข้าวต้มเข้าปาก โดยที่ยังไม่ล้างหน้าแปรงฟัน แต่ทำไมเขาถึงได้ดูดีแม้กระทั่งตอนตื่นแบบนี้นะ
“หึ ขี้เกียจ”
“ติน” ฉันเอ่ยชื่อเขาสั้นๆ ด้วยเสียงนิ่งซึ่งก็ได้ผล ออสตินหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจแต่ก็ยอมไปล้างหน้าแปรงฟัน
“มิน รีดเสื้อให้หน่อยดิ” พอกินข้าวอิ่มออสตินก็กระโดดไปนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงพร้อมกับใช้ฉันรีดชุดนักศึกษาให้
“รีดให้แล้วน่ะ” ฉันตอบเขาไป ออสตินมาค้างบ่อย ๆ เขาเลยเอาเสื้อผ้าบางส่วนมาไว้ที่ห้องฉัน
“เค ๆ จะเข้ามอกี่โมง”
“เที่ยง” ฉันตอบเขาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเพราะนี่ก็จะ 11 โมงแล้ว รีบแต่งตัวดีกว่า ฉันแต่งตัวนาน
-มหาลัย S-
“โหไอ้ตินมาพร้อมมินอีกแล้วนะมึง” เสียงไอ้เควิน หรือไอ้วินเพื่อนสนิทของผมดังขึ้นตอนผมเดินมาที่โต๊ะประจำกลุ่ม
“เสือก” ผมตอบกลับมันไปแล้วนั่งลง ส่วนมินตราเดินแยกไปหาเพื่อนของเธอแล้ว อ้อ ผมกับมินตราเป็นเพื่อนสนิทกันนะครับแต่อยู่มหาลัยเราก็มีเพื่อนสนิทคนละกลุ่มเพราะเรียนคนละสาขาแต่คณะเดียวกัน ผมกับเธอเราสนิทกันเพราะทำกิจกรรมร่วมกันบ่อย ๆ ยัยนั่นเป็นดาวคณะส่วนผมเป็นเดือนน่ะ
“มึงทำแบบก็ไม่มีใครกล้ามาจีบมินดิวะ แม่งคิดว่ามึงเป็นผัวมินกันทั้งมหาลัยละ” ไอ้ห่าแอลฟ่าพูดขึ้นด้วยใบหน้านิ่งของมัน
“หึ!” ผมกระตุกยิ้มนิดหน่อย ไม่ตอบอะไรมันทั้งนั้น ใครต่อใครก็ชอบคิดว่ามินตราเสร็จผมแล้ว แต่ก็ดีแล้วล่ะจะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับยัยนั่น ผมไม่ได้จะเก็บไว้กินเองหรอกนะครับ แต่ผมกลัวยัยนั่นโดนผู้ชายหลอกเจาะไข่แดง มินตราเป็นเด็กดี บางครั้งก็เหมือนจะหัวอ่อนเกินไปจนผมกลัวจะโดนหลอกเข้าสักวัน
ผมรู้สันดานผู้ชายดี ผมถึงได้ห่วงเพื่อนไง ผมก็เลวหรือเลวกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ ผมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรถึงได้คอยเป็นไม้กันหมา แต่ให้คิดเกินเลยกับมินตราผมคงไม่คิดหรอก ยัยนั่นไม่ได้เอ็กซ์ในแบบที่ผมชอบ ถึงจะสวยมากก็เถอะ แต่ให้เอาเป็นเมียคงไม่
...เพื่อนกับเมียมันไม่เหมือนกัน
บทล่าสุด
#37 Special
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#36 Chapter : 36 END
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#35 Chapter : 35
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#34 Chapter : 34
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#33 Chapter : 33
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#32 Chapter : 32
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#31 Chapter : 31
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#30 Chapter : 30
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#29 Chapter : 29
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025#28 Chapter : 28
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2025
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













