นางเอก

รถม้าพุ่งผ่านทางป่าไผ่ หลังจากเร่งรีบเดินทางมาทั้งคืน นอกหน้าต่างรถก็เริ่มมองเห็นธงชัยที่อยู่ไม่ไกลนัก นั่นคือจุดตั้งแคมป์ชั่วคราวของกองอัศวินรุ่งอรุณ หนึ่งในกองทัพพิชิตทักษิณ แต่เมื่อมองจากระยะไกลในแสงอรุณ ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังแข้วเขี้ยวรอให้เหยื่อเข้ามาติดกับ

อาร์เนลนั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดตั้งแคมป์ สวดอธิษฐานให้ตนเองไปถึงก่อนที่กองอัศวินจะยกค่าย สายตาเหลือบไปที่จดหมายในมือ หน้าตาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เลย เพียงแต่กระดาษจดหมายในมือเต็มไปด้วยรอยยับย่น เห็นได้ชัดว่าถูกคนบีบเป็นก้อนเพื่อระบายอารมณ์แล้วจึงกางออกมาใหม่

เมื่อสองวันก่อนตอนเย็น ในที่สุดเธอก็ได้รับข่าวว่าสามีโฮลเดนกำลังจะกลับมา นี่ควรจะเป็นเรื่องดีใจ เพราะพวกเขาไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้ว

สามีของอาร์เนล โฮลเดน ไททัน แม้จะเป็นเพียงบุตรชายคนที่สองของตระกูลไททัน แต่กองอัศวินที่สามของจักรวรรดิที่เขานำ กองอัศวินรุ่งอรุณ กลับเป็นกำลังรบที่แกร่งกล้าที่ทำให้อาณาจักรซอสสามารถกวาดล้างทวีปได้ รวมถึงการยกทัพใต้สามปีนี้ก็เป็นการรับคำสั่งจากพระราชา เพื่อขยายอาณาเขตให้อาณาจักรซอสต่อไป

บัดนี้ข่าวชัยชนะส่งกลับมา ประเทศเล็กๆ ทางใต้จนถึงแนวชายฝั่งยอมจำนนหมด โฮลเดนก็สามารถกลับมาพร้อมกับเกียรติยศและกองทัพได้แล้ว

เพียงแต่ตอนนี้ เกียรติยศของโฮลเดนไม่เกี่ยวข้องกับอาร์เนลแล้ว

แม้การออกรบเพื่อชาติจะเป็นเกียรติของทั้งตระกูล และก็ทำให้คู่สามีภรรยาใหม่ต้องแยกจากกันตั้งแต่วันแต่งงาน ในช่วงที่ความรักเข้มข้นที่สุด โฮลเดนก็ยังส่งจดหมายกลับบ้านสัปดาห์ละฉบับ ต่อมาก็เป็นครึ่งเดือน หนึ่งเดือน ครึ่งปี

ความสุขแบบนี้คงอยู่ได้แค่หนึ่งปีเท่านั้น

อาร์เนลนึกขึ้นได้ว่า โฮลเดนไม่ค่อยเขียนจดหมายให้เธอมาตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว หนึ่งปีครึ่งสุดท้ายยิ่งไม่มีข่าวคราวเลย และจดหมายที่เธอส่งไปก็หายไปเหมือนหินจมน้ำ เมื่อก่อนคิดเสมอว่าเป็นเพราะยุ่งกับการรบไม่มีเวลาว่าง จนกระทั่งทหารที่กลับมารายงานข่าวได้ส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้เธอ ลายมืออาร์เนลจำได้ เป็นของโฮลเดน

แต่จดหมายจากบ้านที่เธอรอคอยมาสองปี กลับเป็นเพียงการแจ้งให้เธอทราบว่าสามีของเธอจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

น้ำตาริบหรี่ในดวงตาอาร์เนล เธอไม่เข้าใจ ตัวเองรออยู่บ้านให้สามีกลับมาสามปี ดูแลบ้านและรับใช้พ่อแม่ให้เขา พี่ชายกับภรรยาไม่เก่งเรื่องการจัดการ เธอก็รับภาระของตระกูลไททันมาด้วย คนในดินแดนตระกูลไททันใครไม่รู้จักความดีของเธออาร์เนล ถ้าตัวเองเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ถูกเลี้ยงดูในบ้าน เมื่อได้รับจดหมายแบบนี้จะรู้สึกอย่างไร

คงจะเศร้าจนปิดหน้าร้องไห้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

น่าเสียดาย ตัวเองเกิดมาจากตระกูลวิลเล็ตต์ที่มีผลงานการรบอันโดดเด่น พ่อของเธอยังเป็นท่านดยุกสโกดาที่ช่วยตีดินแดนส่วนใหญ่ให้อาณาจักรซอส ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเสียชีวิตจากการถูกลูกศรพิษแทงในสนามรบโดยบังเอิญ เธอก็คงไม่ถูกแม่บังคับให้แต่งงานเร็วๆ

อาร์เนลไม่หวังให้การแต่งงานที่ได้รับพรจากแม่นี้ไปสู่จุดพังทลายหรือแตกแยก แต่ถ้าจริงๆ แล้วรออยู่ที่บ้านให้โฮลเดนกลับมา ตอนนั้นคนทั้งดินแดนจะรู้ว่าโฮลเดนจะรับผู้หญิงคนอื่นเป็นภรรยา ทุกอย่างก็จะไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว

เพื่อเรื่องนี้ เธอต้องไปคุยกับโฮลเดนตัวต่อตัวก่อนที่เขาจะกลับมาถึงดินแดน

คิดถึงตรงนี้ อาร์เนลกดความขมขื่นในใจลง พอดีรถม้าหยุด เอลิซาสาวใช้ข้างๆ ยกผ้าม่านรถมองออกไป ยืนยันว่าข้างหน้าเป็นจุดตั้งแคมป์ของกองอัศวินรุ่งอรุณแล้ว จึงพยุงอาร์เนลลงจากรถม้าที่หยุดแล้ว

"คุณอาร์เนล ไม่ต้องให้เอลิซาไปด้วยจริงๆ หรือ"

เรื่องนี้ไม่เหมาะให้มีคนอื่นอยู่ด้วยมากกว่านี้ อาร์เนลจึงเพียงส่ายหน้า ทิ้งเอลิซาไว้ข้างรถม้าแล้วเดินเข้าค่ายเอง

คนบางส่วนในกองอัศวินรุ่งอรุณรู้จักอาร์เนล เพราะพวกเขาก็ออกรบจากงานแต่งงานของอาร์เนลกับโฮลเดนเหมือนกัน อาร์เนลมาเยือนอย่างกะทันหันจึงไม่ถูกขัดขวาง กลับกันทหารหนุ่มๆ หน้าแดงก่ำ พาเธอไปที่เต็นท์ที่โฮลเดนใช้พักผ่อนอย่างกระตือรือร้น

โฮลเดนได้ยินข่าวกลับมาที่เต็นท์ของตัวเอง เห็นกลุ่มคนที่เฝ้าอยู่นอกผ้าม่าน เขาทำหน้าเย็นชาทันที ไล่กลุ่มคนให้กระจายแล้วจึงยกผ้าม่านเข้าไป

หลังจากห่างหายสามปี ในที่สุดอาร์เนลก็มีโอกาสเห็นสามีที่รอมาสามปี เพียงแต่โฮลเดนไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ในความทรงจำของเธอแล้ว เขาขมวดคิ้ว ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความไม่อดทน "เธอมาทำอะไร"

อาร์เนลโค้งคำนับเขาเล็กน้อย "ฉันมาเพื่อยืนยันเรื่องหนึ่งกับคุณ"

โฮลเดนตกใจ แล้วตระหนักได้ว่าเธอพูดถึงอะไร "เธอได้รับจดหมายแล้วก็ควรอยู่ที่บ้านเตรียมเรื่องงานแต่งงานกับแม่ แต่เดิมฉันก็จะกลับไปที่ดินแดนตระกูลไททันกับแคนติญี ตอนนั้นเจอกันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ"

อาร์เนลยิ้มจางๆ "งานแต่งงาน แม้เธอจะเป็นหัวหน้าอัศวินหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์อาณาจักรซอส แต่การเป็นภรรยาน้อยไม่ต้องมีงานแต่งงานใช่ไหม"

"เธอหุบปาก!" โฮลเดนได้ยินผู้หญิงที่รักถูกเรียกว่าภรรยาน้อย หน้าเศร้าทันที "แคนติญีรบไปกับฉันสามปี เราอุทิศทุกอย่างให้อาณาจักรซอส ผู้หญิงที่มีแค่ชื่อเสียงของรุ่นพ่อแบบเธอกล้าเรียกให้เธอเป็นภรรยาน้อยได้อย่างไร"

"สามปีนี้เราแยกจากกันไม่ได้แล้ว ฉันต้องการเธอ ฉันอยากให้เธอเป็นภรรยาฉัน เข้าใจไหม"

ต้องการ อาร์เนลหน้าไม่แสดงอารมณ์มากนัก แต่สายตาเหลือบไปที่กระดาษจดหมายในมืออีกครั้ง

ในจดหมายเขียนอย่างร้อนแรงจริงๆ แม้กระทั่งเล่าเรื่องที่พวกเขาร่วมรักกันในสนามรบอย่างไม่อายเขิน อาร์เนลแค่คิดถึงในกองศพเลือดนั้น ร่างกายขาวเนียนสองตัวยังสามารถพันกันอย่างรุนแรงเหมือนตัวหนอน เสียงหายใจดังก้องในกองคนตาย เมื่อพลิกตัวคงจะทับมือขาดของใครสักคน ตอนที่ก้นสะบัดอาจจะแนบกับร่างกายที่ถูกฟันครึ่งตัวของใครสักคน... เธอก็รู้สึกแค่ขยะแขยง!

อาร์เนลมองกระดาษจดหมายในมืออย่างเย็นชา เมื่อเห็นประโยคที่เขียนขออนุญาตพระราชาแล้ว เธอโค้งปากอย่างเยาะเย้ย "ถ้าฉันจำไม่ผิด แม้แต่พระราชาก็มีภรรยาได้แค่คนเดียว"

"แล้วไง! แค่จักรพรรดิยอมรับ ทำลายกฎเกณฑ์สักครั้งจะเป็นอะไร!"

อาร์เนลเกือบจะหัวเราะด้วยความโกรธจากคำพูดของเขา

สามปีก่อนงานแต่งงานของเธอ วันนั้นก็เป็นวันที่กองอัศวินรุ่งอรุณยกทัพใต้ โฮลเดนแม้แต่จะมีเวลาแค่ในโบสถ์สาบานความจงรักภักดีตลอดชีวิตกับเธอ ใต้แสงสีสันที่หน้าต่างกระจกสีส่องเข้ามา เขาถอดหมวกกันน็อกอย่างไม่อยากจาก จูบหลังมือของอาร์เนลที่หน้าแดงอาย "ฉันโฮลเดนชาตินี้จะรักแค่ภรรยาอาร์เนลคนเดียว ที่รัก ฉันจะนำชัยชนะกลับมาให้เธอ"

เธอรอด้วยความคาดหวังเต็มใจสามปี รอจนสามีเปลี่ยนใจ รอจนคฤหาสน์ต้องต้อนรับนายหญิงคนใหม่

แล้วฉันเป็นอะไร อาร์เนลอยากถาม แต่ก็รู้สึกว่าคำตอบอาจจะทำร้ายใจมากกว่า

อาร์เนลมองโฮลเดน แสงมืดมนในดวงตาวาบผ่านไป "งั้นคุณจะจัดการฉันอย่างไร หรือว่าจะจัดการ"

"เหมือนตระกูลขุนนางอื่นๆ ใส่โรคอะไรสักอย่างให้ฉันแล้วส่งไปโรงพยาบาลในชนบท"

โฮลเดนส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง เขาคิดว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่รับผิดชอบแบบนั้น แม้จะเจอรักแท้ของชาตินี้ข้างนอก ก็ไม่อยากทรมานภรรยาที่บ้านเพราะเรื่องนี้

"เธอยังคงเป็นภรรยาฉัน แม้แคนติญีจะเข้าบ้านก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เรื่องของตระกูลไททันยังคงให้เธอจัดการได้ ยิ่งไปกว่านั้นเรามักจะอยู่ในสนามรบ เวลาอยู่บ้านไม่มาก เธอแค่อยู่บ้านดูแลแม่ฉันพวกเขาก็พอแล้ว"