นางเอก

รถม้าพุ่งผ่านไปทางป่าไผ่ หลังจากเร่งเดินทางมาทั้งคืน นอกหน้าต่างรถก็เริ่มมองเห็นธงชัยที่อยู่ไม่ไกลนัก นั่นคือจุดตั้งแคมป์ชั่วคราวของกองอัศวินรุ่งอรุณ หนึ่งในกองทัพพิชิตทักษิณ แต่เมื่อมองจากระยะไกลในแสงอรุณ ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวรอให้เหยื่อเข้ามาติดกับ

อาร์เนลนั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดตั้งแคมป์ ภาวนาให้ตนเองไปถึงก่อนที่กองอัศวินจะยกค่าย สายตาเหลือบไปที่จดหมายในมือ หน้าตาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลย เพียงแต่กระดาษจดหมายในมือเต็มไปด้วยรอยยับย่น เห็นได้ชัดว่าถูกคนบีบเป็นก้อนเพื่อระบายอารมณ์แล้วกางออกมาใหม่

เมื่อสองวันที่แล้วช่วงเย็น ในที่สุดเธอก็ได้รับข่าวว่าสามีโฮลเดนกำลังจะกลับมา นี่ควรจะเป็นเรื่องดีใจ เพราะพวกเขาไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้ว

สามีของอาร์เนล โฮลเดน ไททัน แม้จะเป็นเพียงบุตรชายคนที่สองของตระกูลไททัน แต่กองอัศวินที่สามของจักรวรรดิที่เขานำ กองอัศวินรุ่งอรุณ กลับเป็นกำลังรบที่แกร่งกล้าที่ทำให้อาณาจักรซอสสามารถกวาดล้างทวีปได้ รวมถึงการยกทัพใต้สามปีนี้ก็เป็นการรับคำสั่งจากพระราชา เพื่อขยายอาณาเขตให้อาณาจักรซอสต่อไป

บัดนี้ข่าวชัยชนะส่งกลับมา ประเทศเล็ก ๆ ทางใต้จนถึงแนวชายฝั่งยอมจำนนหมด โฮลเดนก็สามารถกลับมาพร้อมกับเกียรติยศและกองทัพได้แล้ว

เพียงแต่ตอนนี้ เกียรติยศของโฮลเดนไม่เกี่ยวข้องกับอาร์เนลแล้ว

แม้การออกรบเพื่อชาติจะเป็นเกียรติของทั้งตระกูล และก็ทำให้คู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานต้องแยกจากกันตั้งแต่วันแต่งงาน ในช่วงที่ความรักเข้มข้น โฮลเดนส่งจดหมายกลับบ้านสัปดาห์ละฉบับ ต่อมาก็เป็นครึ่งเดือน หนึ่งเดือน ครึ่งปี

ความสุขแบบนี้คงอยู่ได้แค่หนึ่งปีเท่านั้น

อาร์เนลนึกขึ้นได้ว่า โฮลเดนไม่ค่อยเขียนจดหมายถึงเธอมาได้สองปีแล้ว หนึ่งปีครึ่งสุดท้ายยิ่งไม่ได้ข่าวคราวเลย และจดหมายที่เธอส่งไปก็หายไปเหมือนหินจมน้ำ เมื่อก่อนคิดเสมอว่าเป็นเพราะยุ่งกับการรบจึงไม่มีเวลาว่าง จนกระทั่งทหารที่กลับมารายงานข่าวได้ส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้เธอ อาร์เนลจำลายมือได้ว่าเป็นของโฮลเดน

แต่จดหมายจากบ้านที่เธอรอคอยมาสองปี กลับเป็นเพียงการแจ้งให้เธอทราบว่าสามีของเธอจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

น้ำตาเริ่มเอ่อนองจากดวงตาอาร์เนล เธอไม่เข้าใจ ตัวเองรอสามีกลับบ้านถึงสามปี ดูแลบ้านและรับใช้พ่อแม่ให้เขา พี่ชายกับภรรยาไม่เก่งเรื่องการจัดการ เธอก็ช่วยดูแลตระกูลไททันด้วย คนในดินแดนตระกูลไททันไม่มีใครไม่รู้จักความดีของเธออาร์เนล เธอเองเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ถูกเลี้ยงดูในบ้าน เมื่อได้รับจดหมายแบบนี้จะรู้สึกอย่างไร

คงจะเศร้าจนร้องห่มร้องไห้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

น่าเสียดาย ตัวเองเกิดมาจากตระกูลวิลเล็ตต์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการสู้รบ พ่อของเธอเป็นท่านดยุกสโกดาที่ช่วยตีดินแดนส่วนใหญ่ให้อาณาจักรซอส ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเสียชีวิตจากการถูกลูกศรพิษปักอกในสนามรบ เธอก็คงไม่ถูกแม่บังคับให้แต่งงานเร็ว ๆ

อาร์เนลไม่หวังให้การแต่งงานที่ได้รับพรจากแม่นี้ไปสู่จุดพังทลายหรือแตกแยก แต่ถ้าจริง ๆ แล้วรออยู่ที่บ้านให้โฮลเดนกลับมา ตอนนั้นคนทั้งดินแดนจะรู้ว่าโฮลเดนจะรับผู้หญิงคนอื่นเป็นภรรยา ทุกอย่างก็จะไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว

เพื่อเรื่องนี้ เธอต้องไปคุยกับโฮลเดนตัวต่อตัวก่อนที่เขาจะกลับมาถึงบ้าน

คิดถึงตรงนี้ อาร์เนลกดความขมขื่นในใจลง พอดีรถม้าหยุด เอลิซาสาวใช้ข้าง ๆ ยกผ้าม่านรถมองออกไป ยืนยันว่าข้างหน้าเป็นจุดตั้งแคมป์ของกองอัศวินรุ่งอรุณแล้ว จึงพยุงอาร์เนลลงจากรถม้าที่หยุดแล้ว

"คุณอาร์เนล ไม่ต้องให้เอลิซาไปด้วยจริง ๆ หรือ"

เรื่องนี้ควรคุยกันแค่สองคน อาร์เนลจึงเพียงส่ายหน้า ทิ้งเอลิซาไว้ข้างรถม้าแล้วเดินเข้าค่ายด้วยตัวเอง

คนบางส่วนในกองอัศวินรุ่งอรุณรู้จักอาร์เนล เพราะพวกเขาก็ออกไปรบจากงานแต่งงานของอาร์เนลกับโฮลเดนเหมือนกัน อาร์เนลมาเยือนอย่างกะทันหันจึงไม่มีใครขัดขวาง กลับกันทหารหนุ่ม ๆ หน้าแดงก่ำ พาเธอไปที่เต็นท์ที่โฮลเดนพักผ่อนอย่างกระตือรือร้น

โฮลเดนได้ยินข่าวกลับมาที่เต็นท์ของตัวเอง เห็นกลุ่มคนที่เฝ้าอยู่นอกผ้าม่าน เขาทำหน้าเย็นชาทันที ไล่กลุ่มคนให้กระจายแล้วจึงยกผ้าม่านเข้าไป

หลังจากห่างหายสามปี ในที่สุดอาร์เนลก็มีโอกาสเห็นสามีที่รอมาสามปี เพียงแต่โฮลเดนไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ในความทรงจำของเธอแล้ว เขาขมวดคิ้ว ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความไม่อดทน "คุณมาทำอะไร"

อาร์เนลโค้งคำนับเขาเล็กน้อย "ฉันมาเพื่อยืนยันเรื่องหนึ่งกับคุณ"

โฮลเดนตกใจ แล้วตระหนักได้ว่าเธอพูดถึงอะไร "คุณได้รับจดหมายแล้วก็ควรอยู่ที่บ้านเตรียมเรื่องงานแต่งงานกับแม่ แต่เดิมผมก็จะกลับไปที่ดินแดนตระกูลไททันกับแคนติญี ตอนนั้นก็ต้องเจอกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ"

อาร์เนลยิ้มจาง ๆ "งานแต่งงาน แม้เธอจะเป็นหัวหน้าอัศวินหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์อาณาจักรซอส แต่การเป็นภรรยาน้อยไม่ต้องมีงานแต่งงานใช่ไหม"

"คุณหุบปากเดี๋ยวนี้!" โฮลเดนได้ยินผู้หญิงที่รักถูกเรียกว่าภรรยาน้อย สีหน้าเข้าเศร้าลงทันที "แคนติญีออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับผมถึงสามปี เราอุทิศทุกอย่างให้อาณาจักรซอส ผู้หญิงที่มีแค่ชื่อเสียงจากพ่อแบบเธอกล้าเรียกให้เธอเป็นภรรยาน้อยได้อย่างไร"

"เราอยู่ด้วยกันมาตลอดสามปี ผมขาดเธอไม่ได้ ผมอยากแต่งงานกับเธอ เข้าใจไหม!"

อาร์เนลทำหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่สายตาเหลือบไปที่กระดาษจดหมายในมือ

ในจดหมายเขียนอย่างร้อนแรงจริง ๆ แม้กระทั่งเล่าเรื่องที่พวกเขาร่วมรักกันในสนามรบอย่างไม่เขินอาย อาร์เนลแค่คิดถึงในกองศพเลือดนั้น ร่างกายขาวเนียนสองคนยังสามารถพัวพันกันอย่างรุนแรงเหมือนตัวหนอน เสียงหายใจดังก้องในกองคนตาย เมื่อพลิกตัวคงจะทับมือขาดของใครสักคน ตอนที่ก้นสะบัดอาจจะแนบกับร่างกายที่ถูกฟันครึ่งตัวของใครสักคน... แค่คิดเธอก็รู้สึกขยะแขยง!

อาร์เนลมองกระดาษจดหมายในมืออย่างเย็นชา เมื่อเห็นประโยคที่เขียนขออนุญาตพระราชาแล้ว เธอโค้งปากอย่างเยาะเย้ย "ถ้าฉันจำไม่ผิด แม้แต่พระราชาก็มีภรรยาได้แค่คนเดียว"

"แล้วไง! แค่จักรพรรดิยอมรับ ยกเว้นกฎเกณฑ์สักครั้งจะเป็นอะไร!"

อาร์เนลเกือบจะหัวเราะด้วยความโกรธจากคำพูดของเขา

สามปีก่อนงานแต่งงานของเธอ วันนั้นก็เป็นวันที่กองอัศวินรุ่งอรุณยกทัพใต้ โฮลเดนมีเวลาแค่ในโบสถ์สาบานความจงรักภักดีตลอดชีวิตกับเธอ ใต้แสงสีสันที่หน้าต่างกระจกสีส่องเข้ามา เขาถอดหมวกกันน็อกอย่างไม่อยากจาก จูบหลังมือของอาร์เนลที่หน้าแดงเขินอาย "ผมโฮลเดนชาตินี้จะรักแค่ภรรยาอาร์เนลคนเดียว ที่รัก ผมจะนำชัยชนะกลับมาให้คุณ"

เธอรอด้วยความหวังถึงสามปี รอจนสามีเปลี่ยนใจ รอจนคฤหาสน์ต้องต้อนรับนายหญิงคนใหม่

แล้วฉันเป็นอะไร อาร์เนลอยากถาม แต่ก็รู้สึกว่าคำตอบอาจจะทำร้ายจิตใจมากกว่า

อาร์เนลมองโฮลเดน แสงมืดมนในดวงตาวาบผ่านไป "งั้นคุณจะทำยังไงกับฉัน?"

"หรือว่าจะทำเหมือนตระกูลขุนนางอื่น ๆ ใส่โรคอะไรสักอย่างให้ฉันแล้วส่งไปโรงพยาบาลในชนบท"

โฮลเดนส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง เขาคิดว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่รับผิดชอบแบบนั้น แม้จะเจอรักแท้ของชีวิตที่อื่น ก็ไม่อยากทรมานภรรยาที่บ้านเพราะเรื่องนี้

"คุณยังคงเป็นภรรยาฉัน แม้แคนติญีจะเข้าบ้านก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เรื่องของตระกูลไททันยังคงให้คุณจัดการได้ ยิ่งไปกว่านั้นส่วนใหญ่เราจะอยู่ในสนามรบ ไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้าน คุณแค่อยู่บ้านดูแลแม่ของผมก็พอแล้ว"