บ่วงมัจจุราช

บทนำ

ล้อของเตียงฉุกเฉินบดพื้นหินอ่อนของโรงพยาบาลเสียงดังเอี๊ยดแข่งกับเสียงฝีเท้าของแพทย์ บุรุษและนางพยาบาลที่ช่วยกันยกเตียงลงจากรถพยาบาลหลังได้รับแจ้งเหตุรถชนต้นไม้ข้างทางและมีผู้บาดเจ็บสาหัสหนึ่งรายคือหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่บนเตียงที่กำลังถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

“พริม พริมช่วยทิพย์ด้วยนะลูก” 

เสียงขอร้องอ้อนวอนของสาวิตรีมารดาผู้ป่วยที่มีความสนิทสนมกับหนึ่งในทีมแพทย์เป็นอย่างดีดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าของเสียงได้วิ่งเข้ามากอดแขนของแพทย์หญิงพิมฐา

“พริมจะช่วยทิพย์ให้สุดความสามารถเลยนะคะแม่”

แพทย์สาวบอกอย่างรีบร้อนก่อนจะวิ่งตามเข้าไปในห้อง ทันทีที่เธอเข้าไปถึง ไฟสีเหลืองอำพันถูกเปิดจนแสงสว่างจ้าส่องร่างบอบช้ำของหญิงสาวโดยแพทย์หญิงที่ได้ชื่อว่าฝีมือดีในโรงพยาบาลแห่งนี้ เธอรีบสวมถุงมือก่อนจะคลี่ดูม่านตาของคนเจ็บอย่างรวดเร็ว...การรักษา[1]จึงเริ่มขึ้น

“เตรียมทำ ICD” 

คุณหมอรีบสั่งแล้วสูดจมูกลึก ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา มองคนเจ็บด้วยแววตาที่แทบจะไม่มีความหวัง ทั้งร่างกายนั้นบอบช้ำและเสียเลือดมาก ปอดของเธอฉีกขาด สีข้างด้านซ้ายมีแผลยาวและลึกจนเห็นอวัยวะภายใน กระดูกขาหักเป็นสองท่อน ใบหน้าสวยเสียโฉมจากการถูกกระจกบาดลึก สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือระบายเลือดออกจากปอดให้เร็วที่สุด

เสี้ยววินาทีต่อมาเซตเจาะปอดถูกเตรียมพร้อมโดยการทำงานของทีมเวิร์คพร้อมกันนั้นพยาบาลอีกคนก็สังเกตสัญญาณชีพของคนเจ็บตลอดเวลา

กระบวนการเสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงไม่ถึงสองนาที พยาบาลชายได้นำเครื่องช่วยหายใจแบบครอบจมูกใส่ให้คนบาดเจ็บทันท่วงที แพทย์หญิงลงมือเย็บปิดแผลทั้งบนใบหน้าและลำตัวให้อย่างทะมัดทะแมง แต่บาดแผลนั้นใหญ่มากคนเจ็บจึงคล้ายจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

“ชีพจรอ่อนมากค่ะคุณหมอ” 

พยาบาลคนหนึ่งรีบรายงานขณะที่หมอกำลังเตรียมทำหัตถการ ทว่าสัญญาณชีพของผู้ป่วยไม่กระเตื้อง 

“ชีพจรหยุดเต้นค่ะคุณหมอ”   

สายตาแพทย์หญิงมองมอนิเตอร์ที่แสดงการเต้นของชีพจรคนไข้ด้วยความตกใจ ไม่ใช่ไม่ชินสถานการณ์ แต่เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ประสบเหตุที่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูก

หญิงสาวคนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เพื่อนรัก’ และเพื่อนอย่างเธอก็คงทำใจไม่ได้เมื่อต้องเห็นเพื่อนหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา ขณะนั้นแพทย์หนึ่งในทีมพบว่าสาเหตุที่หัวใจหยุดเต้นคือการที่เลือดไปเลี้ยงหัวใจไม่พอ จึงมีความจำเป็นต้องทำการผ่าตัดเปิดซี่โครงของผู้ป่วยออกเพื่อกระตุ้นหัวใจให้เลือดไปเลี้ยงส่วนต่าง ๆ ได้ ก่อนการผ่าตัดจึงได้ให้สาวิตรีเซ็นยินยอมในการรักษาก่อนเริ่มกระบวนการ

ยาชาเฉพาะที่ถูกฉีดเข้าที่หน้าอกของคนเจ็บ เพียงไม่นานบริเวณนั้นก็ถูกกรีดด้วยมีผ่าตัดตามแนวขวางตั้งแต่โคนรักแร้ข้างหนึ่งจรดอีกข้าง ภาพที่เห็นทำให้แพทย์หญิงพิมฐาแทบทรุด มิใช่เพราะเธอไม่มีประสบการณ์แต่มันเป็นสิ่งยากที่จะทำใจได้ยามเห็นสภาพของคนที่ตัวเองรักเป็นแบบนี้ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้เริ่มเก็บไม่อยู่เสียแล้ว 

เธออยากจะร้องไห้ยิ่งนัก...แต่คงทำไม่ได้เพราะหน้าที่ตรงหน้ายิ่งใหญ่กว่าความรู้สึกอื่นใด

โพรงอกของคนเจ็บถูกแหวกออกจากกันพร้อมกับที่แพทย์หญิงพิมฐาได้ล้วงเข้าไปในร่างกายนั้น คลำหาหัวใจของเพื่อนสนิทด้วยหัวใจที่เต้นรัว ขณะเดียวกันเลือดที่ห้อมล้อมมือนั้นได้ถูกถ่ายออกจากบาดแผลอย่างสม่ำเสมอ ความรู้สึกตอนจับโดนก้อนเนื้อในอกซ้ายของคนเจ็บที่ไม่มีแรงกระตุกเลยทำให้เธอปวดร้าวใจแทบขาด

“ลองกระตุ้นดูครับหมอพริม” 

นายแพทย์อีกคนได้แนะนำ ขณะที่พยาบาลช่วยกันถ่างปากแผลออกจากกัน หญิงสาวจึงเริ่มบีบที่หัวใจเบา ๆ  มองมอนิเตอร์ไปด้วย ทำอย่างนั้นหลายครั้งอย่างสม่ำเสมอ หวังให้ปาฏิหาริย์ช่วยให้เพื่อนเธอปลอดภัย แต่แพทย์สาวก็ถึงกับหัวใจหล่นวูบเมื่อมองดูเครื่องอิเล็กโทรคาร์ดิโอกราฟพบว่าชีพจรยังไม่มีทีท่าว่าจะไต่ขึ้นชาร์จเลยจนนิดเดียว สิ่งที่รับรู้พาให้เธอน้ำตาคลอเบ้าจนมองภาพพร่าเลือน สองขาก็อ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว ถึงกระนั้นเธอจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด ทุกวินาทีที่เสียไปสำคัญกับชีวิตตรงหน้ามากมายนัก หญิงสาวจึงบีบหัวใจก้อนนั้นถี่ขึ้น

“อย่าเป็นอะไรนะทิพย์ ขอร้อง...อย่าเป็นอะไร” 

แพทย์หญิงพึมพำพลางมองมอนิเตอร์อีกครั้งและภาวนาในใจขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง...แต่ใครก็รู้ว่ามันช่างหายากยิ่งนัก !

เธอออกแรงกระตุกที่หัวใจของเพื่อนสนิทอีกหลายครั้ง และภาวนาให้ชีพจรของฝ่ายนั้นเต้นเสียทีเพราะหากเวลาล่วงผ่านนานกว่านี้มันอาจจะสายเกินไป

แต่แล้วทุกคนก็ต้องขอบคุณสวรรค์เมื่อกราฟชีพจรเริ่มเต้นอีกครั้งหนึ่ง

“ชีพจรกลับมาเต้นแล้วค่ะคุณหมอ” 

พยาบาลรายงานด้วยน้ำเสียงยินดี เธอเลยผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก

“เตรียมเย็บแผลเลยครับคุณพยาบาล” 

นายแพทย์อีกคนหนึ่งบอก แพทย์หญิงพิมฐาที่เสร็จสิ้นภารกิจอมยิ้มน้ำตาคลอ มองหน้าเพื่อนด้วยความหวังที่เปี่ยมล้นก่อนจะลงมือเย็บแผลให้ ใช้เวลาร่วมชั่วโมงช่วยเหลือชีวิตในครั้งนี้

“ปลอดภัยแล้วนะทิพย์” 

เธอกระซิบบอกข้างหูเพื่อนสนิทแผ่วเบาขณะที่เหล่าพยาบาลและผู้ช่วยแพทย์กำลังนำเครื่องมือไปล้างทำ

ความสะอาด แพทย์ในทีมต่างก็ออกไปพักผ่อนด้านนอก คงเหลือแต่เธอที่ยังคงอยู่ข้าง ๆ คนเจ็บไม่ไปไหน

แพทย์หญิงหทัยทิพย์ และแพทย์หญิงพิมฐาขึ้นชื่อเรื่องฝีมือในโรงพยาบาลแห่งนี้ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยม และหทัยทิพย์ก็กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

พิมฐาจับมือเพื่อนรักเบา ๆ น่าแปลกที่เพียงแค่เธอวางมือลงไปบนมือช้ำ นิ้วมือทั้งห้าก็งอเข้าหากันและบีบมือเธอไว้แน่น หญิงสาวตกใจและมองเพื่อนสนิทแทบในทันที เธอได้สติแล้ว

นี่หรือที่เรียกว่าปาฏิหาริย์ !

ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากทีเดียว ที่ผ่านมาไม่เคยมีคนไข้รายไหนรู้สึกตัวได้เร็วและฝืนความเจ็บได้เช่นทิพย์  ส่วนมากการฟื้นตัวเร็วที่สุดของผู้ป่วยกรณีนี้คือ ๕-๗ วัน ซึ่งในระหว่างนั้นจะต้องอยู่ในหอผู้ป่วยอภิบาลเป็นระยะสำคัญที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อน อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบไหลเวียนโลหิต 

การดูแลจึงต้องการการเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดเพื่อให้ระบบหัวใจและหลอดเลือดกลับมาทำหน้าที่ได้อย่างปกติ นี่ยังไม่รวมกับอาการบอบช้ำซึ่งต้องใช้เวลาร่วมอาทิตย์ในการฟื้นตัว ถ้าหลังจากนั้นแล้วไม่ดีขึ้นก็เป็นที่รู้กันดีในหมู่สายงานเดียวกัน...แต่หทัยทิพย์กลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง! และเดาว่าอีกไม่นานเจ้าหล่อนจะต้องเจ็บมากกว่าเดิมเมื่อยาชาหมดฤทธิ์

อะไรทำให้หัวใจของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้...แรงฮึดไหนที่ทำให้เพื่อนรักของเธอกลายเป็น

คนเหล็ก...แต่ก็นั่นแหละมันเป็นเรื่องที่ดีทั้งสองอย่าง

“พะ...พะ...พริม” เสียงแผ่วเบาของหทัยทิพย์เล็ดลอดออกมาจากลำคอได้

“ทิพย์ฟื้นแล้ว”

“พริม”

“จ๊ะ ว่าไงทิพย์” 

พิมฐาเอียงหูฟังอย่างตื่นเต้น ทว่าเมื่อจับใจความในสิ่งที่ทิพย์พูดได้แล้ว ดวงตาทั้งสองก็เบิกกว้างพร้อมกับมวลน้ำที่ไหลออกมาอาบปรางแก้ม หญิงสาวมองใบหน้าอ้อนวอนของเพื่อนรักด้วยความรู้สึกใจหาย

“ไม่! พริมจะไม่ทำเด็ดขาด...พริมทำไม่ได้”

“พ...ริม...ต้อง...ทำ” 

เสียงบอกของหทัยทิพย์แทบจะไม่หลุดออกมาจากลำคอ ทว่าพิมฐาไม่ยอมฟัง หญิงสาวพยายามถอยห่างออกมาทีละก้าวทว่าหทัยทิพย์ก็เอื้อมมือมาจับแขนเธอเอาไว้

“ทิพย์ปล่อยพริมนะ ทิพย์ปล่อย” 

หญิงสาวแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนเจ็บอย่างหทัยทิพย์จะมีแรงมาฉุดรั้งตนได้ถึงเพียงนี้

“ขอ...โทษ นะพริม” 

“อย่านะทิพย์ อย่านะ...อย่า!”

วินาทีนั้นพิมฐาเห็นร่างจมกองเลือดลุกออกจากเตียงได้ดั่งคนปกติ ใบหน้าที่เหวอะหวะของหทัยทิพย์ดูบิดเบี้ยวผิดไปจากเดิม ดวงตาทั้งสองข้างมีเลือดไหลก่อนจะหลุดออกมาข้างหนึ่งทำเอาคนไปไหนไม่ได้ต้องกรีดร้องไม่เป็นภาษา

หล่อนเพิ่งสังเกตเห็นตอนนั้นเองว่าใบหน้าของเพื่อนรักมีหนอนชอนไชและยังส่งกลิ่นเหม็นของน้ำเหลืองออกมาชวนวิงเวียน บัดนั้นห้องทั้งห้องก็ไร้ซึ่งแสงสว่างจากดวงไฟ ดวงตาข้างหนึ่งที่ถลนออกมานอกเบ้าจ้องมองมาอย่างโกรธแค้น ก่อนจะยกสองมือขึ้นมาบีบคอเธออย่างแรงจนหายใจไม่ออก

“ฉันจะฆ่าแกนังพริม ฉันจะฆ่าแก แกมันนังฆาตกร! ฉันจะฆ่าแก”

เสียงขู่นั้นเยือกเย็น ก้องกังวานเหมือนถูกขยายด้วยระบบเสียงเซอร์ราวด์รอบทิศทาง แววตาอาฆาตมาดร้ายของหทัยทิพย์มุ่งหมายจะเอาชีวิตให้จงได้ 

พิมฐากลัวมากจนเหงื่อแตกพลั่ก สองเท้ายันผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ดวงหวานซีดเผือดอย่างคนที่เผชิญกับความกลัวมาเนิ่นนาน อีกทั้งสองมือยังบีบคอตัวเองเสียจนกลัวว่าจะขาดใจตายเสียเดี๋ยวนั้น

“อย่าทิพย์ อย่า...พริมกลัวแล้ว หยุดนะทิพย์!!! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย”

[1] การรักษาหทัยทิพย์...เป็นเพียงเหตุการณ์ที่ผู้เขียนสมมติขึ้นมาเพื่อให้สอดคล้องกับการดำเนินชีวิตของตัวละครเท่านั้น มิได้อ้างอิงหรือยึดตามหลักทางการแพทย์แต่อย่างใด