ยัยตัวร้ายกับนายนุ่มนิ่ม

บทนำ

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊งงง!!

เอี๊ยด... เอี๊ยด...

เสียงกระดิ่งจักรยานทรงญี่ปุ่นมีตะกร้าด้านหน้าซึ่งมีหนังสือพิมพ์อัดแน่นอยู่ในนั้นพร้อมกับถุงใส่พัสดุที่ห้อยต่องแต่งอยู่เบาะหลังก็เต็มด้วยหนังสือพิมพ์เช่นกันดังขึ้น สนิมเริ่มกัดกินบางส่วนจากการใช้งานมายาวนานอย่างสมบุกสมบัน เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นในตอนที่เท้าแกร่งถีบ ล้อจักรยานเคลื่อนไปเร็วตามแรงส่ง กล้ามเนื้อขาขึ้นเป็นมัดๆ จากการปั่นจักรยานส่งหนังสือพิมพ์ในยามเช้าและปั่นไปเรียนในช่วงสายๆของวัน มันเป็นภาพชินตาของผู้คนในหมู่บ้านและละแวกนั้น

"หนังสือพิมพ์มาแล้วครับลุง อย่ากินเยอะนะกาแฟหวานๆ เดี๋ยวเป็นเบาหวานอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ" ไนท์เด็กหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มหวานละมุนปานน้ำผึ้งเดือนห้าเอ่ยเตือนลุงที่สนิทกันด้วยรอยยิ้มทะเล้น ก็ลุงแกมักจะมานั่งดื่มชากาแฟที่ร้านพี่ตี๋ซึ่งเป็นร้านน้ำชาร้านเดียวในหมู่บ้านเป็นประจำ

"เออๆ พรุ่งนี้ลุงจะกินแต่น้ำชาแล้ว"

"ลุงพูดแบบนี้ทุกวัน ผมก็เห็นลุงกินกาแฟทุกวัน นี่ครับ กล้วยน้ำว้าหวานๆอันนี้มีประโยชน์มากๆ" ไนท์ยื่นถุงกล้วยน้ำว้าสุกกำลังดีให้ลุง เมื่อเช้าเขาปั่นจักรยานส่งหนังสือพิมพ์แถวตลาดสดเห็นยายแกนั่งขายกล้วยซึ่งใกล้จะหมดแล้วเขาเลยช่วยเหมามาหมดเลย และที่สำคัญยายแกขายแค่หวีล่ะสิบห้าบาทเอง

"ขอบใจๆ ดูรถด้วยนะไอ้หน้าหวาน" ก็รอยยิ้มและใบหน้าละอ่อนของเขาเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้านบ้านจนต้องตั้งฉายาให้ว่าหน้าหวานเพราะใบหน้าหวานละมุนของเด็กหนุ่มวัยแรกแย้ม และไนท์ยังเป็นที่รักของสาวๆรุ่นใหญ่ในหมูบ้าน เขามักจะได้ของขวัญเล็กๆน้อยๆจากสาวๆรุ่นแม่ บ้างก็ได้ค่าขนมจากความเอ็นดูถึงไม่อยากรับไว้แต่ทุกคนก็เต็มใจให้จนเขาจำใจต้องรับไว้ บางวันเขาก็แทบจะไม่ได้ซื้อกับข้าวเพราะป้าๆยายๆ ต่างหิ้วถุงกับข้าวมาให้ด้วย

"ขอบคุณครับ กล้วยน่ะกินให้หมดด้วยนะลุง" ว่าจบชายหนุ่มก็ปั่นจักรยานออกไปส่งหนังสือพิมพ์ต่อ เขาเร่งทำเวลาให้เสร็จก่อนหกโมงครึ่งเพราะยังมีอีกหนึ่งภารกิจที่ต้องทำอีก 

เสียงกระดิ่งรถจักรยานดังทั่วซอยในหมู่บ้านในยามเช้าตรู่ ทุกคนต่างรู้ดีว่านั้นต้องเป็นไนท์ที่มาส่งหนังสือพิมพ์แน่นอน

"เฮ้อ~ ทนหน่อยนะเดี๋ยวเก็บเงินครบฉันจะให้แกพักผ่อน" ชายหนุ่มยืนพูดกับรถจักรยานคู่ใจพลางปาดเหงื่อออกจากกรอบหน้าหล่อเหลา จักรยานคู่ใจที่ถูกใช้งานจนมันเริ่มประท้วงว่าอยากพักแล้ว ไนท์ยืนมองครู่หนึ่งแล้วรีบเอาข้าวที่เขาเตรียมมาไปให้หมาจรจัด "ไปเรียกลูกๆมากิน กินให้อิ่มเลยนะจะได้มีน้ำนมให้ลูก" มือหนาลูบหัวหมาแม่ลูกอ่อนจรจัดด้วยความเอ็นดู ในทุกเช้าก่อนจะกลับห้องเขามักจะแวะมาให้อาหารหมาจรจัดก่อน เมื่อเสร็จแล้วก็ปั่นจักรยานกลับห้อง

"ไนท์เอ๊ย ป้าเอาปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้มาให้ แขวนอยู่หน้าห้องนะ" ป้าเจ้าของห้องเช่าเอ่ยบอกชายหนุ่มทันทีที่เขาจอดจักรยาน เด็กหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อมและวางถุงกล้วยน้ำว้าลง

"ผมเอากล้วยมาให้ด้วย ขอบคุณนะครับ"

"ขอบใจมากลูก ไปๆรีบไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนได้แล้ว" 

"ครับ" ชายหนุ่มยิ้มหวานให้ป้าอีกครั้ง เขาเดินขึ้นบันไดมาชั้นสามแบบนี้ทุกวัน เพราะห้องเช่าที่เขาอยู่เป็นตึกเก่าๆ ห้องก็ไม่ใหญ่มากนัก ราคาก็ถูกเหมาะกสำหรับเด็กหนุ่มที่หาเลี้ยงตัวเองแบบเขา เพราะมันประหยัดค่าใช้จ่ายเขาได้มากพอสมควร 

ไนท์เป็นผู้ชายมีกล้ามเนื้อทั้งที่ไม่ค่อยออกกำลังกาย ผิวของเขาสีแทนสวยเหมือนน้ำผึ้ง เท้าเปลือยเปล่าทั้งสองข้างก้าวเข้ามาในห้องน้ำ เปิดน้ำอาบชโลมมัดกล้ามเนื้อแน่นๆพลางเปล่งเสียงครางเบาๆ และเมื่ออาบน้ำเสร็จร่างหนาที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวสอบก็เดินอาดๆออกมาหยิบชุดนักศึกษาที่รีดเรียบขึ้นมาสวมใส่

นายหลายนาทีที่ชายหนุ่มแต่งตัวอยู่ในห้องและเมื่อเสร็จเขาก็รีบวิ่งลงบันไดมา จักรยานคู่ใจที่รับหน้าที่พาเขาไปส่งหนังสือพิมพ์และยังมีอีกหน้าที่คือพาเขาไปมหาวิทยาลัย เท้าแกร่งเริ่มออกแรงปั่นไปเรื่อยๆ ลัดเลาะไปตามซอยประจำเพื่อเลี่ยงที่จะออกถนนใหญ่ ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ถึงมหาวิทยาลัย

"ชาญฉันว่าน้องคนที่แกชอบเขาไม่มาเดินแถวนี้หรอก" เสียงหวานใสของเจ้าของรอยยิ้มเจื่อนๆดังขึ้นภายในรถยนต์หรูที่เธอกำลังขับเข้ามาในคณะสัตวแพทย์ สายตาก็สอดส่องมองหาหญิงสาวที่เพื่อนชอบด้วย "ทำไมต้องมาติดเด็กในคณะฯนี้ด้วยวะ ฉันไม่เข้าใจแกเลยจริงๆ" เสียงบ่นดังขึ้นเบาๆ

"ได้ไงอะนี่ ก็น้องคนนั้นเขาเรียนคณะนี้นะ"

"นี่ไม่เห็นวี่แววอะไรเลย" จูนี่หันมาบอกเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่าจะมาเก้อเพราะวันนี้เธอเป็นธุระไปซื้อช่อดอกไม้มาให้เพื่อนเอาไปจีบสาวสัตวแพทย์ตั้งแต่เช้า ชาญเพื่อนสนิทเธอลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงตก "นี่ว่าเรากลับก่อนดีไหม มันยังเช้าอยู่เผื่อเขายังไม่มา" จูนี่ออกความคิดเห็นและมัวแต่หันมามองหน้าเพื่อนจนไม่ทันได้มองทางข้างหน้า

รถยนต์หรูเลี้ยงไปช่องจราจรที่ให้จักรยานสัญจรประจวบเหมาะกับที่ชายหนุ่มปั่นรถจักรยานมาพอดี เสียงกระดิ่งดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงเบรกรถจักรยานเก่าๆ 

เอี๊ยด!!

โคร่ม!!

เฮือก!!

"นี่! แกขับรถชนคน!" ชาญตะเบ็งเสียงด้วยความตกใจก่อนที่จูนี่จะหันไปมองตรงหน้า จักรยานเก่าๆพร้อมกับเจ้าของนอนราบกับพื้นถนน ด้วยความตกใจทำให้เธอรีบเปิดประตูก้าวลงจากรถ แต่แทนที่เธอจะเอ่ยถามจนเจ็บก่อนว่าเป็นอะไรมากไหม จูนี่กลับทำหน้าเศร้าเมื่อเห็นรอยถลอกด้านหน้ารถตัวเอง

"ลูกแม่.." เธอย่อเข่านั่งลง มือเรียวลูบไล้รอยถลอกอย่างนึกเสียดายแต่จังหวะนั้นเสียงกระแอมกระไอก็ดังขึ้น

"ขับรถเร็วเกินกำหนดในรั้วมหาวิทยาลัยแถมยังขับเบียดมาทางจักรยานอีก ขอโทษสักคำก็ไม่มี" ชายหนุ่มที่เพิ่งลุกขึ้นได้เอ่ยขึ้น มือหนาปัดเศษฝุ่นออกจากแขนและเสื้อผ้า ดีที่เขาไม่ปั่นเร็วเท่าไหร่และเบรกทันพอดีเลยล้มไม่เจ็บมาก แต่รถจักรยานนี่สิ..เขามองแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

"นาย! นายเห็นไหมว่ารถฉันถลอกเพราะรถเน่าๆของนายน่ะ!" จูนี่หันไปแวดเสียงใส่ชายหนุ่ม เธอเหลือบตามองจักรยานคันเก่าที่พังไม่เป็นท่าเพียงนิด ล้อมัน..ล้อมันบิดเบี้ยวเป็นเลขแปดขณะที่รถของเธอแค่สีถลอกเท่านั้น แต่ถ้าเทียบกับราคาซ่อมแล้วมันเทียบกันไม่ได้เลย

"แต่รถผมพังเพราะความมักง่ายของคุณ ถึงมันจะเก่าจะเน่า แต่มันไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร" คำพูดเชิงเหน็บแนมของชายหนุ่มทำเอาจูนี่ถึงกับชะงัก เธอขมวดคิ้วอย่างโกรธจัด 

"แค่จักรยานเก่าๆ มันจะกี่บาทกับเชียว! แต่รถฉันราคาตั้งหลายล้าน"

"หึหึ..ก็ถ้าคนขับเป็นพวกไม่มีสมอง รถราคากี่ล้านผมก็ไม่สนใจหรอก ตราบใดที่ยังใช้ถนนร่วมกันอยู่"

"นี่นาย!!" เท้าเรียวบนรองเท้าส้นสูงกระทืบเร่าๆอย่างไม่ยอมที่ชายหนุ่มว่าให้แบบนี้ โกรธจัดที่ถูกด่าว่าไม่มีสมอง จูนี่ชี้หน้าชายหนุ่มอย่างคาดโทษ ชาญที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกรีบปรามเพื่อนรัก

"กลับก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันมาเอง" เขาดึงแขนจูนี่ให้กลับแต่เธอกลับสะบัดแขนออกจากการจับกุม

"ก่อนจะกลับ ช่วยจ่ายค่าซ่อมรถก่อน" ชายหนุ่มทวงถามค่าซ่อมจักรยานพร้อมกับก้มมองจักรยานคู่ใจที่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กดีๆนี่เอง คง...คงต้องซื้อคันใหม่แล้วแหละ หนุ่มสัตวแพทย์หน้าหวานได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

"งั้นนายก็จ่ายค่าทำสีรถฉันมาด้วยสิ แฟร์ๆ"

"แต่ผมขับอยู่ในช่องทางของผม คุณต่างหากที่เบียดเข้ามาเอง จำเป็นต้องจ่ายด้วยเหรอ"

"จูนี่ คนเริ่มมามุงเยอะแล้วนะ" ชาญรีบเข้ามาห้าม จูนี่หันไปมองรอบๆ แล้วยอมอ่อนข้อให้ชายหนุ่ม ชาญหยิบเงินจำนวนหนึ่งไปยัดใส่มือของชายหนุ่มรุ่นเดียวกันแล้วเดินมาหาจูนี่

"อย่าให้ฉันเจอนายที่ไหนอีกนะ!" เธอคาดโทษทิ้งท้ายชายหนุ่มแล้วขึ้นรถ ขับออกไปทันที ไนท์หันมองตามรถยนต์หรูที่ขับออกไปช้าๆ แล้วหันมามองจักรยานคู่ใจที่ตอนนี้มันพังไม่เป็นท่า แล้วแบบนี้เขาจะทำงานยังไง ชายหนุ่มได้แต่คิดแล้วก็ถอนหายใจกลั่นกลุ้ม หอบซากรถจักรยานไปทิ้งไว้ก่อนจะขึ้นเรียน