รอยรัก รอยแค้น

“ถ้ามีปัญหาเรื่องเรียนหรือรายงานตรงไหนก็ถามพี่ได้ ยังไงพี่ก็เป็นพี่รหัสของเธอ เธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปถามคนอื่น” หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยขึ้นกับร่างบางที่เป็นน้องรหัสเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ยินดียินร้าย

“คนอื่น? ที่หมายถึงแฟนพี่เหรอคะ” ร่างบางย้อนถามกลับไปทันที สีหน้าแววตาดูมีความเย้ยหยันอยู่ในตัว

“ถึงพี่ไทม์จะเป็นสายรหัสของเธอแต่พี่ไทม์เรียนจบไปนานแล้ว พี่เป็นพี่รหัสของเธอ เธอมีอะไรก็ควรจะถามพี่” ที่หญิงสาวตรงหน้ารู้จักกับไทม์ไทยเพราะว่าเธอ เวลา และไทม์ไทยเป็นสายรหัสเดียวกัน แม้ว่าไทม์ไทยจะเรียนจบไปนานแล้วแต่ก็ยังมีนัดเจอกันบ้างตามโอกาสและอยู่ในไลน์กลุ่มเดียวกันนั่นเอง

“ทำไมต้องทำเป็นใสซื่อเหมือนไม่รู้ ว่าทำไมฉันไม่ถามเธอ” เวลา ย้อนถามกลับไปทันทีพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่เสแสร้งแกล้งทำอย่างไม่รู้เบื่อ

“เราเปิดใจคุยกันตรงๆ เลยดีกว่า ว่าเธอไม่ชอบพี่เรื่องอะไร” มิลิน เอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบเหมือนกันกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

“หึ! แล้วเธอล่ะ ไม่ชอบอะไรในตัวฉัน” เวลาย้อนถามมิลินกลับไปทันทีอย่างไม่เกรงใจ

“พี่ไม่ได้ไม่ชอบเธอ แต่พี่ไม่ชอบที่เธอมายุ่งกับแฟนของพี่” ไม่มีใครชอบหรอกนะที่มีผู้หญิงคนหนึ่งคอยยุ่งวุ่นวายกับแฟนตัวเอง ขนาดที่แฟนของเธอก็ตีตัวออกห่างและทิ้งระยะห่างอย่างชัดเจน แต่ร่างบางตรงหน้ายังมองข้ามมันไป

“แล้วเธอมั่นใจไหม ว่าแฟนเธอไม่อยากยุ่งกับฉัน” ความท้าทายและนัยยะแฝงย้อนถามกลับไปให้อีกฝ่ายคิดตาม

“ถ้าเธอเห็นพี่ไทม์เป็นแค่รุ่นพี่ที่เคารพพี่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าคิดมากกว่านั้นเลิกซะ” มิลินเตือนขึ้นอย่างเด็ดขาดและไม่มีทางยอมให้ใครมายุ่งกับคนรักของเธอ

“แล้วเธอลองถามแฟนเธอดูหรือยัง ว่าเขาคิดยังไงกับฉัน” ร่างบางตรงหน้าไม่ตอบสิ่งที่หญิงสาวอีกคนถามหรือเตือน แต่เลือกจะสวนออกไปแทนไม่ใช่คิดว่าเป็นเธอฝ่ายเดียว

“พี่ไม่จำเป็นต้องถามอะไรพี่ไทม์เลยด้วยซ้ำ เพราะสิ่งที่พี่ไทม์ทำมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาคิดยังไงกับเธอ” มิลินเองก็ย้อนในสิ่งที่เวลาพูดไม่ต่างกัน

“การกระทำบางอย่างมันก็แค่ทำให้อีกฝ่ายสบายใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ หรอกนะ” ความเย้ยหยันย้ำเตือนออกไปให้อีกฝ่ายระวัง

“พี่เชื่อใจพี่ไทม์” เธอมั่นใจในตัวแฟนหนุ่มของเธอ แม้ว่าใจลึกๆ...

“เหอะ! เธออย่ามั่นใจไปหน่อยเลยลินิน เพราะเธออาจจะไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับแฟนของเธอเลยจริงๆ ก็ได้” แค่นขำให้กับคำพูดของคนที่ทำตัวเหนือกว่าทั้งที่...

“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก เพราะพี่มั่นใจว่าพี่รู้จักพี่ไทม์ดีพอ” แต่ถึงอย่างนั้นมิลินก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงสิทธิ์ของคำว่าแฟนแสดงออกความเหนือกว่าและเชื่อมั่นออกมาอย่างไม่มีใครทำอะไรได้

“เธอคิดแบบนั้นจริงเหรอ...”

“งั้นลองดูไหม ว่าถ้าฉันคิดจะแย่งแฟนเธอจริงๆ  ผลจะเป็นยังไง” เวลาถามขึ้นอย่างเหนือกว่า และมันก็ทำให้มิลินเงียบลงโดยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

แต่...

“คิดว่าตัวเองสำคัญพอที่จะพูดแบบนี้เหรอ” เสียงเข้มของ ไทม์ไทย ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวทั้งสองหันไปยังต้นเสียงที่ตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ข้างๆ มิลินแล้วนั่นเอง

“พี่ไทม์” มิลินเรียกแฟนหนุ่มก่อนจะลุกขึ้นไปยืนข้างๆ ร่างสูง พร้อมกับไทม์ไทยที่จับมือแฟนกุมไว้ต่อหน้าหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่

“จะพูดอะไรแบบนี้เธอต้องมั่นใจก่อนว่าผู้ชายคนนั้นเขาคิดจะเล่นกับเธอด้วย ไม่ใช่ผู้ชายที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เอา แต่ยังกล้าพูดเข้าข้างตัวเองแบบนี้” ไทม์ไทยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาไร้ซึ่งเยื่อใยและจ้องมองไปยังร่างบางตรงหน้านิ่ง

“เรากลับกันเถอะค่ะพี่ไทม์” มิลินพูดกับไทม์ไทยขึ้น เพราะความชัดเจนนี้ของไทม์ไทยมันก็ทำให้เธอมั่นใจและพอใจได้มากขึ้นกว่าเดิม

“อืม” ไทม์ไทยตอบรับก่อนจะจับมือมิลินเพื่อเดินกลับไปยังรถหรูของเขาที่ขับมารับแฟนสาว

แต่...

“พี่ไทม์มั่นใจจริงๆ เหรอ ว่าไม่ได้คิดอะไรกับเวลา” เวลาพูดขึ้นอย่างที่รู้สึกและมันก็ทำให้ทั้งไทม์ไทยและมิลินหยุดชะงักทันที พร้อมกับร่างสูงของไทม์ไทยที่เอี้ยวหน้ากลับมามองเวลาอย่างไร้ความรู้สึกก่อนจะพูดกับบางอย่างออกมา

“ถ้าฉันรู้สึกอะไรกับเธอ ฉันคงไม่ยืนอยู่ข้างมิลินแบบนี้”