บทนำ
บท 1
Chapter 1
อัศวินใจร้าย
"หนูพิมพ์ดาว ไม่ต้องทำก็ได้ลูก ถูพื้นกวาดพื้นมันไม่ใช่หน้าที่ของหนูเลย เดี๋ยวเรียกให้แจ่มมาทำก็ได้"
เสียงของคุณอ่อน หัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้น บัดนี้คฤหาสน์อัครวินมีเพียงคุณชายอัศวิน อัครวินเป็นผู้ดูแลและดูแลกิจการงานของตระกูลต่อเพียงผู้เดียว
คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายเสียชีวิตลงไปเมื่อปีที่แล้ว สร้างความโศกเศร้าให้กับคนงานภายในคฤหาสน์เป็นอย่างมาก
"ไม่เป็นไรค่ะป้าอ่อน พิมพ์ทำได้ค่ะ"
เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มหวานพิมพ์ใจ พิมพ์ดาวเด็กสาวปีสองคณะนิเทศศาสตร์ เธอทั้งสวย ทั้งหวาน ชายหนุ่มน้อยใหญ่ต่างเข้ามาขายขนมจีบกันอยู่ไม่ห่าง
หลังจากคุณผู้หญิงและคุณผู้ชายซึ่งอุปการะเลี้ยงดูเธอได้เสียชีวิตลง ชีวิตของพิมพ์ดาวก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว
อัศวิน หรือพี่วิน เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของพ่อแม่บุญธรรมของเธอ และแน่นอนว่าอัศวินไม่เคยปลื้มใจและดีใจเลยสักนิดที่มีเธอเป็นน้องสาวร่วมตระกูล
เธอได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดี แต่กับเขานั้นที่เป็นลูกแท้ๆ กลับโดนละเลยอย่างน่าอนาถ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเกลียดเธอเข้าไส้
และแน่นอนว่าหลังจากพ่อแม่เสีย อัศวินก็เปลี่ยนเส้นทางการเงินทุกอย่างของพิมพ์ดาว รวมทั้งยังให้สถานะเธอเสมือนคนใช้ในบ้าน
"คุณวินนี่ก็ทำกับหนูพิมพ์เกินไปนะ หนูพิมพ์ก็เป็นลูกคนหนึ่ง เคยอยู่สุขสบายมาโดยตลอด จู่ๆ ให้มาทำงานเหมือนคนใช้แบบนี้มันไม่ถูกต้อง"
คุณอ่อนเองก็ไม่ได้เห็นด้วย แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของผู้ดูแลคฤหาสน์หลังใหญ่คนใหม่คนนี้ได้
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าอ่อน มันก็ถูกต้องแล้วที่พี่วินทำแบบนั้น...พิมพ์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณพ่อคุณแม่สักหน่อยนี่นา"
พิมพ์ดาวยิ้มเศร้า พี่ชายที่อายุห่างกับเธอถึงเจ็ดปี ไม่มีวันไหนเลยที่เธอคิดลบกับเขา เธอนับถือและเคารพอัศวินเหมือนพี่ชายแท้ๆ
ตอนเธอขึ้นมหาวิทยาลัยช่วงปีหนึ่งใหม่ๆ เธอได้รับเงินค่าขนมรวมทั้งช่วยดูแลค่าใช้จ่ายต่างๆ แต่ตอนนี้เธอถูกตัดงบให้เหลือเพียงครึ่งเดียว
ณ ห้องทำงานของอัศวิน
พิมพ์ดาวถือน้ำเข้ามาเสิร์ฟให้ผู้เป็นพี่ชายภายในห้องทำงาน
ใบหน้าหล่อของประธานบริษัทหนุ่มในวัยยี่สิบเจ็ดปีได้เงยขึ้นเมื่อผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาวเดินเข้ามา
"น้ำค่ะพี่วิน"
"ขอบใจ"
เสียงเรียบตอบออกมาพร้อมกับละสายตาจากเธอแล้วมองเอกสารตรงหน้าที่ต้องสะสางต่อ
"พี่วินคะ...พิมพ์มีเรื่องอยากจะปรึกษา"
"เรื่องอะไร?"
น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความรำคาญนิดๆ
"คือ...พิมพ์ขออนุญาตไปถ่ายซีรี่ส์ได้มั้ยคะ มีทางทีมงานติดต่อเข้ามาให้พิมพ์ไปแคสแล้วได้รับบทมา"
"บท? ได้บทเป็นอะไรล่ะ"
"เป็นตัวร้ายค่ะ"
เมื่อได้ยินแบบนั้นร่างสูงที่นั่งอยู่ก็ถึงกับเลิกคิ้ว พิมพ์ดาวน้องสาวของเขาออกแนวสวยหวานขนาดนี้ทำไมถึงได้บทร้าย
"ก็ไม่ใช่บทนางเอกนี่ จะไปเล่นให้เสียเวลาทำไม"
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก รู้ทั้งรู้ว่าน้องสาวเรียนคณะนิเทศศาสตร์เอกการแสดง
"เป็นตัวร้ายก็ยังดีนะคะพี่วิน พี่วินก็รู้ว่าการเป็นนักแสดงคือความฝันของพิมพ์เลยนะ"
พิมพ์ดาวยิ้มอย่างเพ้อฝัน
"แล้วถ้าไปเป็นนักแสดงแล้วเรื่องงานบ้านล่ะจะทำยังไง? อย่าลืมสิ สถานะของเธอในตอนนี้มันไม่ได้ต่างอะไรกับคนใช้"
สำหรับอัศวินแล้วพิมพ์ดาวไม่ใช่น้องสาว แต่เป็นสาวใช้ที่เขาใช้เงินจ้าง แล้วเรื่องอะไรจะต้องให้สิทธิพิเศษแก่เธอคนเดียว
"พิมพ์จะบริหารเวลาให้ดีค่ะ พี่วินไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะคะ"
พิมพ์ดาวแม้ในใจจะรู้สึกเสียใจมากที่พี่ชายคนนี้ไม่เคยรักเธอเลย แต่เธอก็ยิ้มสู้...เธอต้องทำตามความฝันของเธอให้จงได้
"ถ้ายังยืนยันจะทำงั้นคราวหน้าก็ไม่ต้องมาขอ เพราะสุดท้ายเธอก็คิดจะทำตามอำเภอใจอยู่แล้วนี่"
อัศวินวางเอกสารแล้วเงยหน้ามองดวงหน้าหวานของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาว
"คือ...พิมพ์แค่...เอ่อ พิมพ์ขอโทษค่ะ แต่พิมพ์อยากเป็นนักแสดงจริงๆ นะคะ"
พิมพ์ดาวอ้ำอึ้งตอบไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี ในเมื่อหัวใจของเธอคือต้องการที่จะเป็นนักแสดง
"ช่างเถอะ อยากจะทำอะไรก็ทำ"
อัศวินไม่สนใจเธออีกต่อไป เขานั่งเคลียร์เอกสารแล้ววางท่าไม่สนใจ
พิมพ์ดาวออกมาจากห้องทำงานของอัศวิน แม้ว่าเขาจะใจร้ายกับเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็ต้องอดทน
เธอจะคอยรับใช้และดูแลอัศวินตลอดไป...พิมพ์ดาวตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะไม่มีแฟน ไม่มีครอบครัว เธอจะเป็นนักแสดงและจะไม่รับสมบัติของตระกูลอัครวินแม้แต่ชิ้นเดียว
เธอจะดูแลและช่วยเหลืออัศวินในอนาคต เธอจะต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ พี่วินจะได้ไม่เหนื่อยกับการทำงานเพียงคนเดียว นี่คือสิ่งที่พิมพ์ดาวคิด...
"พี่วินจะรู้มั้ยนะ...พิมพ์ไม่เคยหวังอะไรจากตระกูลอัครวินเลยแม้แต่นิดเดียว พิมพ์แค่อยากให้พี่วินทำงานไปได้อย่างราบรื่นและประคองธุรกิจของคุณพ่อคุณแม่เราให้ไปได้สวยก็เท่านั้น"
พิมพ์ดาวเศร้าอยู่ในใจลึกๆ เธอเข้าใจดีถึงความเครียดของอัศวิน
ธุรกิจนำเข้าและจำหน่ายสินค้าแบรนด์เนมของตระกูลอัครวินค่อนข้างไปได้แย่มาสักพัก แต่ก็ดีขึ้นได้จากการกอบกู้ของประธานบริษัทคนใหม่ อัศวิน อัครวิน พี่ชายของเธอที่กลับมาจากอเมริกาเมื่อปีที่แล้ว
"พิมพ์สัญญานะคะ...พิมพ์จะเป็นน้องสาวที่ดีของพี่วิน จะคอยสนับสนุนและช่วยเหลือพี่ในการทำงานของบริษัทของพ่อกับแม่.."
หากเธอมีชื่อเสียงขึ้นมา สินค้าชิ้นแรกที่เธอจะเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้จะต้องเป็นสินค้าจากบริษัทอัครวินเท่านั้น...
บทล่าสุด
#61 บทที่ 61 Chapter 61 เพียงฟ้า อัครวิน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#60 บทที่ 60 Chapter 60 งานแต่งงานของพิมพ์ดาวและอัศวิน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#59 บทที่ 59 Chapter 59 เริ่มต้นกันใหม่
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#58 บทที่ 58 Chapter 58 เคลียร์ตัวเอง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#57 บทที่ 57 Chapter 57 พ่อของลูก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#56 บทที่ 56 Chapter 56 พิมพ์ดาวที่หายไป...
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#55 บทที่ 55 Chapter 55 พยายามช่วยเหลือ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#54 บทที่ 54 Chapter 54 อึดอัดใจกับเธอคนนี้
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#53 บทที่ 53 Chapter 53 ท้อง !?
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#52 บทที่ 52 Chapter 52 เลิกกัน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย้ำรักเลขา NC-20
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."













