บทนำ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน" ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!" ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ" แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!" น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้ "เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง" เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..." ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!" รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
อย่าแกล้งน้องนะเฮีย!!
เป็ยยังไงคอมเมนท์มาหน่อยนะคะติชมได้นะ
บท 1
intro
มหาลัย
นักศึกษาใหม่วิ่งกันให้วุ่นวายไปหมดเมื่อเสียงประกาศให้ไปรวมตัวเพื่อพบปะกับรุ่นพี่ของแต่ละคณะและหนึ่งในนั้นก็คือไอริน
เด็กสาวที่เพิ่มจบม.6 และเธอก็เลือกที่จะเข้าศึกษาต่อที่มหาลัยแห่งนี้โดยเลือกเรียนวิศวะฯ
เพื่ออยากจะเอาชนะใจตัวเองและลบคำสบประมาทของเพื่อนที่ชอบล้อว่าเธอเป็นเด็กขี้แย
"ทำไมรุ่นพี่ไม่มาหารุ่นน้องเองนะ.."
ไอรินตั้งคำถามกับตัวเองและเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่เชื่อมต่อกับตัวอาคารเรียนอย่างเชื่องช้า
ผลัก!!
ตุบ!!
"โอ้ยเจ็บ....."
ไอรินรีบยกเอามือมาลูบหัวเข่าตัวเองปอยๆพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินมาชนเธอ
"ขอโทษๆพอดีเรารีบเลยไม่ได้ดูขอโทษนะ"
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยื่นมือเข้าไปหวังจะให้ไอรินจับเพื่อพยุงตัวเองบุกขึ้น
ไอรินยู่ปากเข้าหากันและจับมือหนาของชายหนุ่มพยุงตัวเองลุกขึ้น
"จะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันหรอ?" ชายหนุ่มถามขึ้น
ไอรินพยักหน้าน้อยๆก่อนจะก้มมองหัวเข่าที่เป็นแผลเลือดออกนิดหน่อย
"ทำเค้าเลือดไหลขอโทษเค้าด้วย"
"ขอโทษครับ...แล้วจะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันใช่ป่ะ?" ชายหนุ่มถามเสียงใสก่อนจะพยุงไอรินเดินไปด้วยกัน
"เป็นเพื่อนกันไหมไอรินมาเรียนคนเดียวยังไม่มีเพื่อนเลย"
"พอดีเราไม่ชอบคบผู้หญิง....."
ไอรินมองหน้าเพื่อนชายอย่างชั่งใจก่อนจะผุดยิ้มน้อยๆออกมา
"อย่าบอกว่านาย....เป็น..."
"ฉันเป็นตุ๊ด...เฮ้อ...เกลียดชะนีรู้ทันจัง"
ไอรินกลั้นหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง "เรียกไอก็ได้น่า....."
เธอเอานิ้วจิ้มๆที่พุงเพื่อนสาวพร้อมกับอมยิ้ม
"ฉันชื่อ.....แมน"
เมื่อเพื่อนสาวบอกชื่อตัวเองไอรินก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นกับชื่อของเพื่อนสาวของเธอ
"ทำไมไม่แมนเหมือนชื่อเลยอ่ะเพื่อนขา..."
"ชะนีน้อยอย่ามาหัวเราะนะ"
"โอเคๆไอไม่หัวเราะแล้วเราไปกันเถอะเดี๋ยวโดนรุ่นพี่กินหัวเอา"
ทั้งสองเดินจับมือกันมาแต่อาคารอยู่ฝั่งตรงข้าม
จังหวะที่ไอรินกำลังเดินข้ามถนนเธอไม่ได้หันไปมองทางอีกฝั่งไม่รู้เลยว่ากำลังมีรถกำลังแล่นมาด้วยตความเร็ว
"ไอริน!!!!"
กรี๊ดดดดดดดดด
เสียงกรีดร้องของแมนและไอรินดังผสานกันก้องจนนักศึกษาที่อยู่ละแวกนั้นต่างหันมามองตามเสียงกันเป็นตาเดียว
"ไอริน..."
แมนที่ยืนหลับตาปี๋อยู่ลืมตาขึ้นมามองเพื่อนที่กำลังเซล้มด้วยสีหน้าตกใจอย่างมาก
"ชะนีน้อย..แกอย่าตายนะไอริน.."
"อะไรวะรถยังไม่ได้ชนเลย!!"
เจ้าของรถพูดขึ้นมาเสียงเกรี๊ยวพร้อมกันก้าวลงจากรถเดินเข้าไปดูคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนเธอ
"เพื่อนหนูเป็นลม...ช่วยก่อนพี่ช่วยก่อน"
แมนตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนนักศึกษารอบข้างและเขาก็ขอความช่วยเหลือจากเจ้าของรถที่ขับมาเกือบชนเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงด้วยท่าทางร้อนรน
"แมน..แมนไอยังไม่ตาย"
ไอรินหรี่ตามองเพื่อนสาวก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมแขนของเพื่อนแมน
ไอรินนั่งตัวตรงมองคนที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาโกรธเคือง
"พี่ขอโทษหนูเดี๋ยวนี้!!"
นิ้วเรียวยาวชี้หน้าชายหนุ่มอย่างคาดโทษ
อาทิตย์ที่กำลังยืนมองอยู่ต้องตกใจเมื่อเสียงแหลมๆของหญิงสาวกรอกเข้ามาในหู
"ปัญญาอ่อนเถอะยัยแว่น!!"
เขาทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำเอาเด็กสาวต้องคิ้วขมวดเข้าหากัน
ไอรินผลุนผลันลุกขึ้นทันทีและกระชากชายเสื้อแขนยาวของอาทิตย์เอาไว้แน่นไม่ยอมให้เขาขึ้นรถ
"ปล่อยดิวะยัยแว่น!!"
"หนูไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะขอโทษหนู"
แมนที่ยืนมองหน้าเพื่อนสลับกับมองหน้าเจ้าของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์อยู่ต้องรีบเข้าไปห้ามเพื่อนของตัวเอง
"ไอฉันว่าเรา...."
ไม่ทันที่แมนจะพูดจบประโยคไอรินก็ยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อนเอาไว้ก่อน
"แมนอย่าพูดเดี๋ยวหนูจัดการเอง"
"ชนก็ยังไม่ได้ชนตัวเองเดินไม่ดูเองยัยบ๊อง!!"
อาทิตย์ชี้หน้าด่าคนตัวเล็กกลับเหมือนกัน แต่ไอรินก็ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านอะไร
เธอยังคงรั้นไม่ให้เขาขึ้นรถ
"ไม่ปล่อยเตะ!!"
"ถ้าเธอเตะเราจะตะโกนด่าเธอว่าหน้าตัวเมีย!!"
ไอรินมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าและท่าทางจริงจังไม่ต่างจากอาทิตย์ที่ยกยิ้มมุมปากและเปิดหน้ากากบังลมขึ้นเพื่อจะมองหน้าหญิงสาวชัดๆ
"หล่อ.....หล่อมากค่ะพี่.."
แมนที่ยืนมองอยู่ก็ทำหน้าปลาบปลื้มเป็นมากเมื่อได้เห็นหน้าของเจ้าของรถบิ๊กไบค์คันหรูที่ขับมาเกือบชนเพื่อนของเขา
แค่เกือบชนนะคะ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน"
ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!"
ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที
ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ"
แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!"
น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ
อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้
"เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง"
เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ
ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง
แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..."
ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์
ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!"
รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
บทล่าสุด
#73 บทที่ 73 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#72 บทที่ 72 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#71 บทที่ 71 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#70 บทที่ 70 บทที่ 69 รอยยิ้มของเฮียคือหนู
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#69 บทที่ 69 บทที่ 68 เร่าร้อน
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#68 บทที่ 68 บทที่ 67 แผงฤทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#67 บทที่ 67 บทที่ 66 ผู้ชายของเธอ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#66 บทที่ 66 บทที่ 65 วางแผนอนาคต
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#65 บทที่ 65 บทที่ 64 ร้อนแรง
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#64 บทที่ 64 บทที่ 63 ยัยตัวแสบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมียเด็กของผู้พันสายดุ
การสูญเสียพ่อผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบในภารกิจลับ ทำให้ชีวิตของ ‘ม่านมุก’ เด็กสาววัยยี่สิบปีต้องพลิกผัน เธอถูกโยนเข้ามาอยู่ในความดูแลของ ‘พันเอก รุจิภาส วงศ์เดชา’ ผู้บังคับการกองพันทหารราบสายดุ ผู้ชายที่พ่อเธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาไว้!
เขาคือเสือร้ายแห่งกองทัพ เย่อหยิ่ง บ้าอำนาจ และไร้ซึ่งความอ่อนโยน
เขาต้อนรับเธอด้วย 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ที่ขีดเส้นแบ่งสถานะระหว่าง 'ผู้ปกครอง' และ 'เด็กในความดูแล' อย่างชัดเจน
ทว่า... ภายใต้ใบหน้าที่ถมึงทึงและคำพูดที่เย็นชา กลับซ่อนความรู้สึกหวงแหนที่ลึกล้ำจนน่ากลัว
ยิ่งเธอพยศ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด
ยิ่งเธอหนี เขาก็ยิ่งอยากกักขังเธอไว้ในกรงทองของเขาตลอดกาล!
แต่เมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย พร้อมกับความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็น
สมรภูมิแห่งความรักครั้งนี้... ผู้พันสายดุจะยอมคุกเข่าเพื่อสยบหัวใจเด็กพยศได้อย่างไร?
“จำไว้นะม่านมุก... ใครกล้าแตะต้องเธอ... มันต้องตาย!”
ลุ้นรัก เจ้าสาวใบสั่ง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
ทาสรัก บำเรอชีกห์
เธอคือสาวใช้คนสนิทของภรรยาชีกห์การิม แค่แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอยังไม่กล้า
แล้วจะให้เธอยืนเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?!
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
แสร้งรักเมียหย่า
เธอยอมบอกลาผู้ชายที่รัก และยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก เพียงเพื่อแลกกับ ‘อิสระ’ ที่พ่อกับแม่สัญญาว่าจะคืนให้หลังจากนี้
แต่เมื่อถึงวันนัดหมาย...
ผู้ชายที่นั่งรอเธออยู่กลับไม่ใช่คิมหันต์
“เอ่อ ... คุณไม่ใช่คิมหันต์”
“แล้ว ...?”
‘เหมันต์ ภูสิทธิ์อุดม’ ลูกชายคนกลางที่หายไปจากครอบครัวนานกว่าหกปี และถูกเรียกตัวกลับมาเพียงเพราะพี่ชายปฏิเสธการแต่งงาน
เมื่อเธอต้องแต่งเพื่อรักษาผลประโยชน์ของครอบครัว
ส่วนเขาต้องแต่งเพราะเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของใครอีกคน
การแต่งงานที่ไม่มีความรักตั้งแต่แรก
จึงเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับข้อตกลงของคนสองคน
โดยไม่มีใครรู้ว่า เมื่อถึงวันที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง
ใครกันแน่ ... ที่จะยังแสร้งทำเป็นว่าไม่รัก
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้













