บทนำ
จนกระทั่ง ญาดา เข้ามาในชีวิตของเขาด้วยความไม่ตั้งใจ
บท 1
หญิงสาววัย 22 ปีเดินฮัมเพลงโปรดเข้ามาภายในที่ทำงานของเธอด้วยความสบายใจ วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่เธอมาทำงานที่นี่ แต่เป็นวันแรกที่หญิงสาวได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ หลังจากที่ทำงานเป็นพนักงานฝึกหัดระหว่างกำลังศึกษาอยู่ระดับปริญญาตรี พอจบญาดาได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นพนักงานทดลองงาน หนึ่งปีที่เธอพยายามทำงานอย่างเต็มที่ ขยันขันแข็ง ไม่เคยขาดลามาสาย ทำให้ญาดาได้รับการพิจารณาเป็นพนักงานประจำตามความตั้งใจ
“เปิ้ล...วันนี้มาเร็วจังเลยนะ” ชาสิรีเพื่อนร่วมงานนิสัยดีเอ่ยถามขณะทั้งสองกำลังแต่งตัวไปเป็นเครื่องแต่งกายที่ทางโรงแรมจัดให้
“เป็นพนักงานประจำวันแรกนี่ ก็ต้องขยันหน่อย เดี๋ยวเจ้าของโรงแรมเขาจะไล่ออก” เธอพูดอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าสาวเคลือบด้วยรอยยิ้ม
“ดีใจด้วยนะที่ได้บรรจุซะทีหลังจากรอเวลานี้มานาน” เพื่อนสาวพูดและยิ้มอย่างมีไมตรีจิต
“ขอบใจ เงินเดือนออกเดี๋ยวพาไปเลี้ยง”
“ได้เลย บอกล่วงหน้าก็แล้วกันรีจะได้ล้างท้องรอ”
“ท้องแค่นี้จะกินได้เท่าไหร่กัน ข้าวจานเดียวก็อิ่มแล้ว เปิ้ลคิดไม่ผิดหรอกที่พารีไปเลี้ยงข้าว เพราะกินน้อยไม่เปลืองเงินดี”
“รู้ทันอีกแล้ว...ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไพจะดุเอา” สองสาวออกจากห้องแต่งตัวของพนักงาน เพราะหากเข้าแผนกช้าแม้วินาทีเดียวรับรองได้เลยว่า ประไพผู้จัดการแผนกจะต้องบ่นเกี่ยวกับการรักษาเวลาในการทำงานยาวแน่นอน ทางที่ดีไปก่อนเวลาสักสิบนาทีน่าจะดีกว่า
ห้องอาหารนานาชาติคือส่วนที่ญาดาต้องรับผิดชอบ หน้าที่บริการเป็นหน้าที่ที่เธอรัก รอยยิ้มที่สวยงาม ดวงหน้าหวานสวยยิ่งมองยิ่งเพลิดเพลิน ริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูสด ถูกเคลือบด้วยลิปใสส่งผลให้ดวงหน้าของเธอสวยงามราวกับเทพธิดาน้อย ดึงดูดบุรุษเพศให้เหลียวมองได้ไม่ยาก
“เปิ้ล...เอาอาหารชุดนี้ไปส่งที่ห้องสวีตด้วยนะ” ประไพชี้ไปที่รถเข็นอาหารของทางโรงแรม
“ไหนคะอาหาร เปิ้ลเห็นแต่ขวดเหล้า” ญาดาเอ่ยถามเมื่อมองไปที่รถเข็น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองไม่เห็นอาหารเลยสักจาน นอกจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ราคานับหมื่นบาทอยู่หนึ่งขวดเท่านั้น
“นี่แหละคืออาหารของลูกค้าที่พักอยู่ที่ห้องสวีต” ประไพจำได้ดี 4 ปีมาแล้วที่ชายหนุ่มรูปงามคนนี้มาเป็นแขกวีไอพีที่นี่ เขาจะมาที่โรงแรมแห่งนี้ทุกปี เพื่อเตือนความจำและความหลังครั้งเก่าก่อนระหว่างหญิงคนรักที่ตายจากไปและทุกครั้งอาหารที่เขารับประทานตลอดช่วงระยะเวลาที่อยู่ที่นี่คือ สุรา
“มีด้วยเหรอพี่ไพกินเหล้าแทนข้าว พิลึกจัง”
“มีสิก็คุณคาร์ลนี่แหละ คนรักของเขาชื่อวรัญชิญาไง ที่เป็นนางแบบดาวรุ่ง แต่น่าเสียดายต้องมาตายจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย บังเอิญจังเลยชื่อเล่นของคนรักคุณคาร์ลชื่อว่าเปิ้ลเหมือนกับเรานี่แหละ คุณคาร์ลจะมาที่นี่ทุกปี ในวันครบรอบที่คุณเปิ้ลเขาเสียชีวิต นี่ก็สี่ปีมาแล้ว จะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปไหนจะอยู่จนครบหนึ่งอาทิตย์แล้วจึงกลับไปอิตาลี พนักงานที่นี่เขาชินกันหมดแล้ว เปิ้ลอาจจะยังไม่รู้เพราะไม่เคยขึ้นไปเป็นรูมเซอร์วิส เขาน่าสงสารมากนะเปิ้ล รักเดียวใจเดียว แม้ว่าคนที่เขารักจะจากไปแล้ว” ประไพไม่รู้สึกสมเพช ตรงกันข้ามเธอรู้สึกทึ่งกับความรักที่มั่นคงของเขาและสงสารกับความรักที่ไม่สมหวังของคาลิเอโป ยึดมั่นถือมั่นจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
“สงสัยคุณคาร์ลเขาคงรักคุณเปิ้ลมากนะคะ สี่ปีมาแล้วยังฝังใจอยู่เลย น่าสงสารนะคะ” ญาดารู้สึกสะท้อนใจกับความรักที่มั่นคงของคาลิเอโป จะมีผู้ชายแบบนี้จริงหรือที่ยึดมั่นกับความรักที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ผู้หญิงคนนั้นช่างโชคดีจริงๆ
“รีบไปเถอะ เดี๋ยวคุณคาร์ลเขาจะโมโหเอา” รูมเซอร์วิสส่วนมากจะเป็นผู้ชาย หากแต่วันนี้มีลูกค้าที่มาพักสั่งอาหารให้ไปรับประทานอาหารที่ห้องมากกว่าวันอื่นๆ ประไพจำเป็นที่ต้องให้ญาดานำอาหารขึ้นไปให้ลูกค้ารายนี้
“ค่ะ พี่ไพ” หญิงสาวยิ้มให้ประไพอีกครั้ง ก่อนที่จะเข็นรถที่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ น้ำแข็งและมิกเซอร์ ตรงไปที่ลิฟต์ในส่วนของพนักงาน ขึ้นไปที่ห้องสวีตชั้นบนสุดของโรงแรม
“ออกไป...บอกให้ออกไปไง ไสหัวออกไปให้หมด” เสียงอ้อแอ้ของคาลิเอโปตวาด บรรดาลูกน้องที่พยายามพาร่างของเจ้านายหนุ่มเข้าไปพักผ่อนภายในห้องนอน หลังจากที่คาลิเอโปดื่มแอลกอฮอล์มาราธอนสามวันสามคืน มีเพียงขนมปังสองแผ่นกับกาแฟร้อนๆ เท่านั้นที่ตกถึงท้องเมื่อเช้านี้เพียงมื้อเดียว
“เข้าไปนอนเถอะครับคุณคาร์ล...ไปนอนเถอะครับ” สเตฟี่พยายามขอร้องคนที่ไม่มีสติที่จะรับฟังอะไรทั้งสิ้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ มาที่โรงแรมนี้ทุกครั้งเมื่อใด เจ้านายของเขาเปลี่ยนเป็นคนละคน เมามายไม่ได้สติ คร่ำครวญหาแต่วรัญชิญา ไม่ว่าจะกี่ปีหัวใจของเจ้านายหนุ่มมีแต่วรัญชิญาคนเดียว
“ไม่ไปโว้ย!!...อย่ามายุ่งบอกให้ออกไปไม่เรียกไม่ต้องเข้ามา ไป ออกไป...แล้วเมื่อไหร่เหล้าที่สั่งจะมาสักทีวะ...ช้าจริงโว้ย” เขาสบถออกมาดังลั่น หากแต่สเตฟี่ไม่ลดละที่จะพาร่างของคาลิเอโปเข้าไปในห้องนอนอย่างทุลักทุเล โดนศอกกลับบ้าง โดนชกบ้าง โดนถีบบ้างก็ตาม เพราะว่าอยากให้เจ้านายได้พักผ่อนแล้วกลับมาเป็นคนเก่าให้เร็วที่สุด
“เหนื่อยฉิบ...เลยพี่สเตฟี่ มาที่นี่ทีไรคุณคาร์ลเป็นอย่างนี้ทุกที” คารอสลูกน้องอีกคนอดบ่นไม่ได้ ก่อนที่จะมาที่นี่ เจ้านายของเขาเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ เคร่งขรึม เอาการเอางาน ไม่ดื่มสุรา แม้จะไม่มีรอยยิ้มก็ตาม ดีกว่าตอนนี้มากมายนัก
“ออกไป บอกให้ออกไปไง...รำคาญจริงๆ เลย ออกไป...เหล้ามาหรือยังวะ...ไอ้สเตฟี่บอกให้ออกไปไง ถ้าไม่ออกไปกูจะยิงมึงทิ้งนะ” คนไม่ได้สติไม่เพียงแต่พูด ผลักร่างลูกน้องทั้งสองลงไปนั่งอยู่ที่พื้น หยิบปืนที่อยู่โต๊ะหัวเตียงออกมา ทำท่าจะยิงส่งผลให้ทั้งสองวิ่งออกจากห้องแทบไม่ทัน
“ขนาดเมายังดุขนาดนี้ ถ้าไม่เมามีหวังเราสองคนลงไปนอนที่โลงแน่เลยพี่” คารอสบ่นอุบหลังจากที่วิ่งหนีออกมาจากห้อง
“อย่าบ่นเลยน่า...ตอนไม่เมาไม่เป็นอย่างนี้หรอก กลับไปอิตาลีคุณคาร์ลเขาก็เหมือนเดิมแล้ว”
“ผมไม่เข้าใจเลย รู้ว่ามาที่นี่แล้วต้องเจ็บจะมาทำไม ตอกย้ำความเจ็บปวดเปล่าๆ” คารอสพูดอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะรักไง...คุณคาร์ลรักคุณเปิ้ลมากถึงมากที่สุด คุณคาร์ลเขาทำใจไม่ได้และไม่มีวันทำใจได้ เจ้านายมาที่นี่เพื่อมาหาคุณเปิ้ล เพราะเจ้านายมีความคิดหนึ่งว่า สักวันหนึ่งเจ้านายจะได้เจอกับคุณเปิ้ลอีกครั้ง” สเตฟี่เข้าใจความรู้สึกของเจ้านายดี คาลิเอโปเคยบอกกับเขาว่า วรัญชิญามาเข้าฝันเขาบอกว่าให้เดินทางมาหาเธอจะได้พบกันอีกครั้งและครั้งนี้จะไม่มีวันแยกจากกัน จนกว่าจะหมดลมหายใจของชีวิต
“จะเจอยังไงคนตายกับคนเป็น ถ้าเจอก็คงเป็นผี...บรื๋อ...สยอง ผมไม่เอาด้วยหรอก ถ้าเจอผมวิ่งป่าราบแน่” คำบอกเล่าของสเตฟี่ทำให้คารอสขนหัวลุกขึ้นมาทันที
“ไม่ว่าจะเป็นผีหรือว่าเป็นคน เจ้านายของเราไม่กลัวหรอก ขอให้เจอเท่านั้น ไปเถอะไปพักผ่อน พรุ่งนี้จะต้องมาดูแลเจ้านายแต่เช้า” สองหนุ่มถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปจากห้องสวีตเพื่อไปห้องพักของทั้งสอง ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
บทล่าสุด
#143 บทที่ 143 143
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#142 บทที่ 142 142
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#141 บทที่ 141 141
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#140 บทที่ 140 140
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#139 บทที่ 139 139
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#138 บทที่ 138 138
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#137 บทที่ 137 137
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#136 บทที่ 136 136
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#135 บทที่ 135 135
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#134 บทที่ 134 134
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025
คุณอาจชอบ 😍
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
