เด็กหวงของมาร์คัส

กลิ่นคละคลุ้งของแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นบุหรี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าอภิรมย์นัก แล้วยิ่งสภาพหลังจากไนต์คลับปิดแล้วก็เป็นอะไรที่เลอะเทอะและเละเทะ แค่มองก็ท้อแล้ว ทุกวันนี้เธอยอมทำงานหนักก็เพื่อเงิน แน่นอน เงินคือปัจจัยหลักที่จะทำให้ชีวิตของเธอรอด

“หนูขอรับเงินเลยนะคะคุณสตีฟ”

“มารับพรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้ฉันยังนับเงินไม่เสร็จ”

“ตะ แต่หนูต้องจ่ายค่าเช่าห้องพรุ่งนี้แล้วนะคะ วันนี้หนูไม่มีเงินติดตัวด้วย คุณสตีฟจ่ายให้หนูครึ่งหนึ่งก่อนก็ได้ค่ะ”

“พรุ่งนี้มาพบฉันแต่เช้าแล้วกัน วันนี้ฉันไม่สะดวกจริง ๆ” สตีฟไม่ยี่หระต่อความลำบากของเด็กสาว ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ให้ก็คือไม่ให้ พูดจบแค่นั้นก็เดินออกทางหลังร้านทันที

“เจ้านายหน้าเลือด คนเลว!”

โครม!!

เสียงบ่นเจ้านายที่ขูดเลือดขูดเนื้อเธอตลอดต้องชะงัก เมื่อมีเสียงดังโครมครามดังออกมาจากหลังไนต์คลับ และนั่นเป็นเส้นทางที่สตีฟเพิ่งจะเดินออกไป ด้วยความสงสัยทำให้เธอเดินไปตามเสียงนั้น

ทว่า! สิ่งที่เธอพบคือร่างของสตีฟนอนจมกองเลือด โดยมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ 3 คน ที่ดูน่ากลัวกำลังยืนล้อมร่างของสตีฟอยู่ เด็กสาวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือทั้งสามคนนี้จะเป็นโจรหรือเปล่า

999 คือเบอร์ฉุกเฉินที่ใช้ในประเทศอังกฤษและเธอต้องรวบรวมสติเพื่อกดโทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้ แต่ทุกอย่างมันไม่ได้จะง่ายดายขนาดนั้นเมื่อคนร้ายหนึ่งในสามคนนั้น หันมาเห็นเธอที่พยายามหลบซ่อนอยู่หลังกองเก็บกล่องเบียร์

“ใช่คนนี้ไหม”

“ไม่แน่ใจ แต่จับตัวไปก่อน ถ้าไม่ใช่ก็ฆ่าทิ้ง”

ฮึก ทุก ๆ คำที่คนร้ายทั้งสามคนคุยกัน เด็กสาวได้ยินชัดเจน และตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เรื่องโทรหาตำรวจเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอต้องวิ่งให้เร็วที่สุด

“มันจะหนี!”

เป็นเสียงของคนไหนเธอไม่สนใจ สองขาทำหน้าที่วิ่งให้เร็วเท่าที่จะวิ่งได้ เธอวิ่งออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่ต่างจากจังหวะของคนตีกลองชุด เพราะกลัวมากจึงไม่กล้าหันกลับมามองทางข้างหลังว่าผู้ชายทั้งสามคนนั้นวิ่งตามเธอมาหรือไม่ แต่แล้ว

“โอ๊ย!” ร่างบางสะดุดล้มเพราะเหยียบเชือกรองเท้าของตัวเองเข้าให้ รองเท้าเจ้ากรรม ใส่มาทั้งวันเชือกไม่หลุดแต่มาหลุดเอาตอนนี้ มันใช่เวลาไหม

เธอวิ่งสุดแรงม้าแล้วแต่ก็ไม่ไวพอจะหนีผู้ชายทั้งสามคนได้ แล้วยังมาสะดุดล้มอีก จังหวะนรกมาก

“จุ๊ ๆ อย่าพยายามหนีเลยสาวน้อย”

ดวงตากลมสั่นระริกขณะมองไปยังผู้ชายทั้งสามคนที่เดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ เหมือนพวกเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร และมั่นใจว่าต่อให้เธอลุกวิ่งตอนนี้ก็หนีพวกเขาไม่ทันอยู่ดี

“พวกแกต้องการอะไร” หยัดตัวเองลุกขึ้น และทำใจกล้าถามออกไป กลัวก็กลัวก็แต่ก็อยากรู้ว่าคนพวกนี้ต้องการอะไรจากเธอ ถ้าจะต้องตายวันนี้เธอก็ควรได้รู้

:

“เราจะยืนอยู่เฉย ๆ เหรอครับคุณมาร์คัส”

เสียงของลูกจ้างที่มาร์คัสสั่งให้สืบประวัติและคอยตามติดเด็กสาวมาระยะหนึ่ง เด็กสาวที่ตอนนี้สายตาของเขาแอบจ้องมองเธอจากมุมมืดในที่ลับตาคน

“ไม่เฉยอยู่แล้ว”

มาร์คัสตอบกลับเสียงนิ่ง ดวงตาคมกริบยังจ้องมองไปที่เด็กสาวคนนั้นขณะที่เธอตัวสั่น กอดตัวเองแน่น และก้าวเท้าถอยหลังเพื่อหนีจากกลุ่มชายฉกรรจ์ เธอไม่รู้แน่ว่าชายทั้งสามคนนี้ต้องการอะไรจากเธอ แต่มาร์คัสรู้

“ไปตามคนที่เหลือมา”

เป็นคำสั่งพร้อมร่างสูงออกเดินอย่างไม่รีบร้อนตรงเข้าไปแทรกตัวเองอยู่เบื้องหน้าร่างบอบบางที่น่าสงสาร มาร์คัสใช้ร่างกายของเขาบังเธอไว้ กวาดตามองไปที่ผู้ชายทั้งสามคนตรงหน้า

“ใครจ้างพวกแกมา”

มาร์คัสรู้ว่าผู้ชายทั้งสามคนเป็นกลุ่มทหารรับจ้าง เป็นอดีตทหารที่ถูกปลดประจำการ แต่ดันเลือกเส้นทางทำเรื่องใต้ดิน หึ แต่ช่างเถอะ เพราะธุรกิจของตระกูลเขาก็ไม่ได้ใสสะอาดเหมือนกัน

“พวกกูไม่จำเป็นต้องบอกมึง” คนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมเป็นคนตอบมาร์คัส

“งั้นก็ไม่ต้องตอบ” มาร์คัสไม่ได้เป็นคนใจเย็นขนาดนั้น เขาไม่คิดจะอดทนและยอมสนทนากับคนพวกนี้นาน ๆ

“มาร์ครอฟ ใช่ไหม”

“...”

เพียงแค่เอ่ยชื่อคนที่มาร์คัสคิดไว้ว่าจะต้องเป็นผู้อยู่เบื้องหลังให้มาจับตัวเด็กสาวคนนี้ และดูจากท่าทางที่นิ่งไปกับสายตาเลิ่กลั่กก็เดาได้ไม่อยากว่าชื่อที่เขาเอ่ยมาเป็นคนจ้างมาจริง ๆ

“เอาล่ะ วันนี้กูใจดี กูจะให้พวกมึงเลือก ว่าอยากจะตายแบบไหน”

มาร์คัสส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้ามาจัดการต่อ หมดธุระของเขาแล้ว มาร์คัสหมุนตัวกลับมาหาเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียวจนน่าสงสาร

“ชื่ออะไร”

มาร์คัสถามเสียงราบเรียบ แต่เด็กสาวก็ยังไม่ยอมอ้าปากเอ่ยชื่อของเธอออกมา ดวงตากลมคู่นั้นทั้งหวาดกลัวแต่ก็ยังมีความใจกล้าบ้า ๆ ที่จะอวดดีไม่ยอมตอบคำถามของเขา

“ถ้าฉันหวังร้ายกับเธอ ฉันคงไม่เสียเวลามาช่วยเธอจากไอ้พวกนี้หรอก ว่าไหม”

คำพูดของเขาก็น่าคิด และมันก็จริง ตอนนี้ถ้าให้เลือกเธอคิดว่าเขาดูอันตรายน้อยกว่าผู้ชายทั้งสามคนที่ตอนนี้ถูกคนของชายหนุ่มตรงหน้าลากออกไปแล้ว

“รันค่ะ รันดา มิเชลล์”

“ฉันมาร์คัส”

“ขอบคุณนะคะที่เข้ามาช่วยรันไว้” เขามาพบเธอโดยบังเอิญหรือเจตนนา เรื่องนี้ไม่แน่ใจ แต่รันดาคิดว่าเธอควรขอบคุณเขา

“อืม แต่เธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษไม่ได้อีกแล้ว รันดา”

“ทำไมคะ แล้วรันจะไปอยู่ที่ไหน รันไม่มีที่ไปค่ะ”

“คนพวกนี้ มันจะมาตามตัวเธออีกแน่ และถ้าเธอยังอยากมีชีวิตอยู่ เธอต้องไปกับฉัน”

“ไปกับคุณ”

“ใช่ แต่เธอต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ เริ่มจากสีผม ย้อมสีดำซะ” สีบลอนด์ทองตามธรรมชาติของเธอก็สวย แต่เพื่อความปลอดภัยเปลี่ยนจะดีกว่า

“แล้วคุณจะพารันไปอยู่ที่ไหนคะ”

“ประเทศไทย”