My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า? [จบแล้ว]

My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า 1

ร้านอาหารอิตาลีชื่อดังใจกลางเมือง มีผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้าไปใช้บริการ ฉันที่สวมเสื้อยืดกางเกงยีนเดินเข้าไปตามการนำทางของพนักงานในร้าน เมื่อแจ้งชื่อคนที่นัดมา พนักงานก็ไม่รีรอที่จะพาไปส่งจนถึงห้องอาหารส่วนตัว

วินาทีที่ได้ยินคำอนุญาตถึงได้ยกมือเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่มองเห็นคือโต๊ะสี่เหลี่ยมตั้งอยู่กลางห้องอาหาร ด้านหนึ่งของผนังเป็นกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวสวนหย่อมด้านนอกได้อย่างชัดเจน และตอนนี้บุคคลที่นั่งอยู่ล้อมโต๊ะต่างหันมามองทางฉันเป็นตาเดียว

“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้ทุกคนอย่างไม่คิดอะไรมาก แม้จะไม่ได้เต็มใจมาตามคำเชิญนี้สักเท่าไหร่

“น้องน่าน มาแล้วเหรอลูก นั่งก่อนเร็ว สั่งอาหารกันนะ” แม่รีบกวักมือเรียก พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ฉันเห็นมาตั้งแต่เด็ก ส่วนคนข้าง ๆ ท่านคือพ่อที่ฉันไม่เคยได้รับรอยยิ้มจากท่านเลยสักครั้ง

“นั่ง” เสียงห้วนเอ่ยสั่ง ฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ช้า ๆ ไม่ได้พูดคุยกับใครเป็นพิเศษ กระทั่งพนักงานนำเมนูมาให้เลือกสั่ง เปิดดูสักพักถึงได้สั่งเมนูง่าย ๆ ไปหนึ่งอย่าง ต่างจากทุกคนที่สั่งอาหารมามากมายคล้ายกับกำลังเลี้ยงฉลองด้วยเรื่องอะไรบางอย่าง โดยที่ไม่ได้คำนึงเลยสักนิดว่าจะทานหมดไหม แต่ก็นั่นแหละพวกเขารวยล้นฟ้าขนาดนั้นจะมาคิดเล็กคิดน้อยเหมือนฉันทำไมล่ะ จริงไหม?

“นี่คุณหญิงเกศมณีนะลูก คุณนายเป็นเพื่อนกับคุณยายจ้ะ” แม่เริ่มต้นแนะนำให้รู้จักกลุ่มคนตรงหน้า

“สวัสดีค่ะคุณหญิงเกศมณี” ขณะที่ทักทายยังคงยกมือไหว้ท่านด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

“คุณหญิงอะไรกันเด็กคนนี้ เรียกย่าเถอะลูก แล้วนี่ลูกชายย่านะชื่อขุนเขา นั่นก็คณานางค์ลูกสะใภ้ย่า ส่วน...” คุณหญิงเกศมณีมองซ้ายมองขวา มองหาใครสักคน พอไม่พบคนที่ต้องการก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ส่วนอีกคนชื่อพฤกษา พี่เขาติดงานน่าจะมาไม่ได้ เอาเป็นว่ารู้ชื่อพี่เขาไปก่อนแล้วกันนะหนูน่าน” คุณคณานางค์รีบอธิบาย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มอ้อนผู้เป็นแม่สามี

“เอาละ มากันครบแล้ว แม่ว่าเล่าให้น่านฟังเถอะ” คุณยายแท้ ๆ ของฉันเอ่ยเตือนแม่ ฉันมองหน้าผู้ใหญ่ทั้งหกท่านด้วยความไม่เข้าใจ เดิมทีก็ไม่ใช่คนชอบพูดมากอยู่แล้ว ยกเว้นกับคนที่สนิท ที่จะพูดเยอะจนเพื่อขอจ้างให้หยุดพูด แต่พอเป็นคนในครอบครัว ฉันแทบจะกลายเป็นเพียงฝุ่นผงไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร เพียงเพราะกลัวโดนตำหนิ อย่างเช่นตอนนี้ที่แม้แต่ความสงสัยจะมีมากจนแทบล้นจุกอก แต่ฉันกลับไม่กล้าเอ่ยปากถามใครเพื่อไขข้อข้องใจ

“ไม่รอตาพฤกษ์ก่อนเหรอครับแม่” คุณขุนเขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่น่าจะมาแล้วแม่ว่า ยังไงตาพฤกษ์ก็รู้เรื่องแล้ว เราแจ้งแค่หนูน่านก็น่าจะพอแล้วละ” คุณหญิงเกศมณีสรุป พร้อมกับหันมาสบตากับฉัน รอยยิ้มของท่านเหมือนเบาใจ โล่งใจไม่ต่างจากยายที่อมยิ้มมีความสุข

“น่านลูก...” แม่เอ่ยเรียกชื่อเสียงอ่อนโยน ยื่นมือนุ่ม ๆ มาประคองมือฉันไว้ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา เป็นประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน

“พวกเราตัดสินใจแล้ว ว่าจะให้หนูแต่งงานกับพฤกษา...”

“...”

“มันเป็นคำสัญญาตั้งแต่รุ่นยาย ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ควรทำให้มันเสร็จสิ้น” คำสัญญาของผู้ใหญ่ ไฉนถึงเป็นฉันที่ต้องมารองรับและต้องทำตามแบบนี้

“หนูเพิ่งยี่สิบสอง...” นานหลายนาทีกว่าจะกล้าพูด แต่พอเอ่ยจบพ่อกลับดุเสียงเข้มอย่างไม่ไว้หน้ากัน

“อย่าเรื่องมากได้ไหม แต่งไปให้ทุกอย่างมันจบ จะได้เลิกเป็นภาระสักที...” คำพูดที่เหมือนเอามีดกรีดแทงใจ ทำให้ฉันเงียบเสียงไปด้วยความเจ็บปวด มือข้างที่ถูกกุมค่อย ๆ ดึงออกจากมือข้างนั้น

“เจมส์ นายไม่ควรว่าหลานฉันแบบนั้น ฉันบอกแกแล้วถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมาทำให้เสียบรรยากาศ” คุณยายรีบดุลูกเขยท่านด้วยความไม่พอใจ ยายคงเป็นคนเดียวล่ะมั้งที่ใส่ใจฉันที่สุดในบ้านแล้ว บ้านที่ฉันเป็นเหมือนฝุ่นผง ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไม่มีประโยชน์อีกทั้งยังไม่เป็นที่ต้องการ

“ขอโทษครับแม่”

“น่าน ช่วยยายนะลูก แต่งงานกับหลานของเกศมณีเขานะ” นั่นคือคำขอของคุณยาย คนที่ฉันรักและเคารพมากกว่าใคร แต่ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนั้น คนที่จะต้องแต่งงานด้วย

“เรียกร้องความสนใจ แต่งออกไปก็ดี แต่งเถอะยังไงซะแกก็ไม่ได้ย้ายกลับไปกับพวกเราอยู่แล้ว อยู่ที่นี่คอยดูแลสามีก็ดีเหมือนกันนะ” พ่อปรายตามองกันพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน ฉันจ้องมองท่านก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเช่นเดียวกับที่พ่อทำ แล้วเอ่ยตอบสิ่งที่คนคาดหวัง

“หนูตกลงค่ะ” คำตอบนั้นของฉันสร้างรอยยิ้มให้คุณยายได้อย่างชัดเจน

“หนูลูก แม่ดีใจนะที่หนูตกลง” คนที่นั่งอยู่เคียงข้างกันยกมือขึ้นจับที่มือก่อนจะลูบไปมาแสดงออกว่าดีใจมากแค่ไหนยามได้ยินว่าฉันตอบตกลง แต่เพราะฉันไม่ต้องการสัมผัสนี้จึงค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออกและกุมมือตัวเองไว้อย่างเจ็บปวด ไม่ว่าจะกี่ครั้งฉัน