เพรงรักรอยฝัน

หัวใจของคนเป็นแม่แทบสลายไปพร้อมกับเสียงคร่ำครวญระโหยไห้ปิ่มจะขาดใจของบุตรสาว กับการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของชายผู้เป็นสามี ร่างกายที่ควรอวบอิ่มตามสภาวะตั้งครรภ์กลับดูผ่ายผอม ซูบซีด ใบหน้าที่เคยหวานซึ้งตอบลงจนเห็นได้ชัด ดวงตาซึ่งเคยกระจ่างใสก็หม่นหมอง เหลือเพียงร่องรอยแห่งความเศร้าระทมใจ ผู้เป็นแม่เอื้อมมือเหี่ยวย่นไปวางลงบนบ่าที่กำลังสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นของบุตรสาว

           “ตัดใจเสียบ้างเถอะแม่พุดซ้อน ลูกไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว จะอย่างไรก็คิดถึงหลานของแม่ที่อยู่ในท้องของลูกบ้างเถอะนะ”

           ผู้เป็นแม่เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอาทร เต็มไปด้วยความห่วงใย ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าความทุกข์โศกที่เกิดขึ้นกับบุตรสาวในวันนี้มีต้นเหตุจากตัวท่านเอง ทิฐิและอคติของลูกถูกบ่มเพาะถ่ายทอดมาจากนิสัยของท่านทั้งสิ้น หรือเป็นเพราะบาปเวรที่ท่านเคยกระทำไว้กับหลายชีวิต จึงเป็นเหตุให้เวรกรรมเหล่านั้นตกอยู่ที่บุตรสาวผู้เป็นดังดวงใจที่เหลือเพียงดวงเดียว หลังสิ้นสวัสดิ์ บุตรชายไปแล้วคนหนึ่ง

           คุณหญิงยี่สุ่น อรรถสุนทร ผู้เป็นมารดาของพุดซ้อนเป็นสตรีร่างเล็ก วงหน้ารูปไข่ งดงามสมวัย ดวงตาคมลึกเคยฉายแววความเข้มงวด ดุดัน และเจ้าระเบียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยหม่นเศร้าทุกข์ทรมานใจ ริมฝีปากบางเฉียบส่อเค้าความถือตัวมิใช่น้อยเม้มเป็นเส้นตรง ราวกับหวังว่าจะช่วยบรรเทาอาการยอกแสลงในอกให้เบาบางลงไปได้บ้าง

           คฤหาสน์อรรถสุนทรที่เคยแช่มชื่นไปด้วยความสดใสของบรรดาเหล่าลูกหลานพลันต้องระส่ำระสาย ลูกหลานกระจัดพลัดพรายไปคนละทิศละทาง เพราะความถือดียึดมั่นถือมั่นในตนเองมากจนเกินไป ความดื้อรั้นถืออำนาจของคุณหญิงยี่สุ่น โดยไม่ฟังเสียงใครทำให้เสียงหัวเราะและความสุขในบ้านหลังนี้หายไป ทั้งสวัสดิ์ พุดซ้อน แสงเทียน และเพทายต่างเป็นทุกข์เพราะความเอาแต่ใจตนเป็นที่ตั้งของตัวท่านเองเป็นเหตุทั้งสิ้น

           ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ท่านผลักดันจนสวัสดิ์ บุตรชายคนโตต้องจบชีวิตลงก็ครั้งหนึ่ง ยังมีความผิดซ้ำสองเรื่องของแสงเทียนบุตรสาวของถมทองผู้เป็นภรรยารอง แล้วยังจะมีความผิดต่อเพทาย บุตรสาวคนสุดท้องจากสารภี ภรรยาที่สามนั่นก็อีก ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีกันอย่างไรก็ไม่รู้ได้ ส่วนพุดซ้อนที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะถูกท่านบังคับให้แต่งงานกับนายพันตรีหลวงสีหราชเดโช ความดื้อดึงของท่านถูกถ่ายทอดไปยังบุตรสาว ทำให้พุดซ้อนซึ่งมีลักษณะเหมือนจะเป็นคนหัวอ่อนซุกซ่อนอาการดื้อเงียบไว้ภายในได้อย่างน่าตกใจ หล่อนยินยอมแต่งงานกับคนที่ท่านเลือกให้ แต่ต่อต้านด้วยการสร้างกำแพงทิฐิปิดกั้นความรู้สึก จนเป็นเหตุให้ชีวิตรักต้องพบกับวิบัติอยู่เช่นนี้

           คุณหญิงยี่สุ่นถอนหายใจแผ่วยาว ระบายความทุกข์ที่อัดแน่นอยู่ในอก อีกนานแค่ไหนกว่าความรู้สึกผิดบาปนี้จะจางไปจากใจดวงนี้...เสียงที่เอ่ยปลอบประโลมบุตรสาวจึงแผ่วสะท้อนออกมาจากความเจ็บปวดสุดซึ้งจากใจของผู้เป็นแม่

           “หากวิญญาณมีจริง คุณหลวงคงจะกำลังทุกข์ใจที่ได้เห็นลูกตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ คงจะห่วงทั้งเมียและลูกที่อยู่ในท้องของหนูมากแน่ๆ เลิกร้องไห้ทรมานตัวแบบนี้เสียทีเถอะลูกเอ๊ย ไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงลูกในท้องบ้าง”

           ดูเหมือนเสียงปลอบโยนและสัมผัสแผ่วเบาของยี่สุ่นจะไม่สามารถทลายกำแพงความเจ็บปวดผ่านเข้าไปในความรู้สึกของพุดซ้อน ซึ่งกำลังสะอื้นปิ่มว่าจะขาดใจเลยแม้แต่น้อย โลกของหญิงสาวพร่ามัวเพราะหยดน้ำที่ขลังคลอนัยน์ตาไม่ขาดสาย หัวใจดวงเล็กที่แหลกสลายลอยคว้างอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความทุกข์ จึงไม่รับรู้สรรพสำเนียงและความเจ็บปวดของผู้เป็นมารดา

           “คุณหลวง...”

           ริมฝีปากแห้งผากเรียกขานแบบนั้นซ้ำๆ แต่ไร้สรรพเสียงเล็ดลอดออกมา คงจะสะท้อนก้องอยู่ในความคำนึงพร้อมกับการเต้นอ่อนล้าของหัวใจที่เจ็บแปลบ ร้าวลึกทุกครั้งที่หวนหา ดวงตาตัดพ้อที่เคยทอดมองเธอนิ่งๆ คู่นั้นยังติดตรึงในดวงใจ ถ้อยคำฝากรักและสัมผัสเว้าวอนยังฝังแน่นประทับตรึงอยู่ในหัวใจเจ้าทิฐิดวงนี้ไม่เสื่อมคลาย

           ‘ไม่ว่าชาตินี้หัวใจของน้องจะเป็นของชายใด แต่น้องจงจำไว้เถิดว่าหัวใจรักของพี่นี้จะเป็นของน้องแต่เพียงผู้เดียวตราบจนวันตาย พี่รักเธอ รักเสมอ’

           “กลับมาหาน้องอีกสักครั้งสิคะ กลับมาฟังคำสารภาพจากหัวใจของน้องก่อน อย่าทิ้งน้องไปแบบนี้สิคะคุณหลวง”

           หัวใจโหยไห้พร่ำรำพันด้วยความปวดร้าว แม้วันสุดท้ายของชีวิต เธอก็ยังมิเคยได้สารภาพรักกับยอดดวงใจเลยสักคำ สามีของเธอจากไปทั้งที่ยังไม่เข้าใจกัน จากไปพร้อมกับความเข้าใจผิดคิดว่าความรักของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อเขา ทั้งที่ในความเป็นจริงหัวใจเจ้าทิฐิดวงนี้เป็นของเขาเพียงผู้เดียวตลอดมา

           “หากชาติหน้ามีจริง น้องจะขอตามรักคุณหลวงไปทุกชาติ ไม่ว่าหัวใจของคุณหลวงจะเป็นของใคร น้องจะตามไปขอทวงคืน” หัวใจอ่อนล้ากระซิบคำมั่นด้วยความรู้สึกหม่นหมองและเดียวดาย

ยี่สุ่นกอดร่างสะท้านของลูกไว้แนบอก หัวใจของคนเป็นแม่พลอยรับรู้ความเจ็บปวดที่เกิดกับลูกไปด้วย