เรื่องสั้นแซบซี๊ด 1

”พราว...บ้านหล่อนวันนี้เงี๊ยบเงียบอ่ะ ไม่มีใครอยู่เลยเหรอวันนี้”

กวาง เด็กสาวอายุย่างสิบเก้าเพื่อนสนิทของพราวพิศถามขึ้นเมื่อหล่อนเข้าไปในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ ซึ่งบ้านหลังนี้เพื่อนของหล่อนอาศัยอยู่ในฐานะลูกสะใภ้ โดยที่สามีของพราวพิศ เด็กสาววัยไล่เลี่ยกับกวางทำอาชีพขับรถส่งสินค้าซึ่งต้องเดินทางไปต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ

“พี่ยงออกไปข้างนอกน่ะ ก็ไปขับรถส่งของตามปกตินั่นล่ะ”

พราวพิศตอบเพื่อนของหล่อนก่อนจะวางถุงส้มตำที่พึ่งซื้อมาบนโต๊ะรับแขก หล่อนเดินหายเข้าไปในครัวก่อนจะกลับออกมาพร้อมจานช้อนและแก้วน้ำเพื่อจกส้มตำอันเป็นงานอดิเรกของสองสาวที่ชอบมานั่งคุยและกินกันสองคนเพื่อจะได้คุยกันอย่างออกรสออกชาติ กวางเป็นเด็กสาวหน้าตาดี หล่อนยังไม่มีผัว ไม่เหมือนพราวพิศเพื่อนสาวที่รีบแต่งงานกับสามีอายุยี่สิบต้น ๆ แต่ขยันทำงาน พราวพิศเป็นผู้หญิงหน้าตาดี หล่อนสวยกว่ากวางแต่เรื่องนิสัยก็เหมือนเด็กวัยรุ่นสาว ๆ ทั่วไป รักสวยรักงามและที่สำคัญยังชอบเที่ยวชอบสนุกตามประสา

“พราวนี่โชคดีเป็นบ้า” กวางพูดขณะแกะถุงส้มตำ

“โชคดีอะไรยะ?”

“อ่าว...ก็พี่ยงผัวพราวน่ะสิ ขยั๊นขยัน ทำงานตัวเป็นเกลียว ผู้ชายอายุขนาดนั้นยังชอบเที่ยวชอบกินเหล้า แต่ผัวพราวทำงานตลอด แถมยังให้เงินเมียแต่งตัวสวย ๆ อีกด้วย”

“ชิ! หล่อนรู้ไว้นะยะว่าคนเราวาสนามันต่างกันย่ะ ฮะๆๆ...ฉันน่ะได้ผัวขยัน ให้เงินใช้ไม่ขาดมือ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรเหรอพราว”

“ฉันล่ะเบื๊อเบื่อ...เบื่ออะไรรู้มั้ย ก็เบื่อพ่อผัวของฉันน่ะสิ”

“อ๊าว...ลุงเขมอ่ะนะ เขาไปทำอะไรให้หล่อนเบื่อยะ”

“ก็เวลาพี่ยงขับรถไปส่งของต่างจังหวัดน่ะฉันต้องรับหน้าที่คอยทำกับข้าวกับปลา ดูแลพ่อผัว คนอาไร้ แก่หัวล้านและน่าเบื่อชะมัด จริง ๆ แล้วฉันอยากออกไปเที่ยวดูหนังกินข้าวกับพวกเพื่อน ๆ ต่างหาก”

“เฮ้ย…อย่าพูดเสียงดังไปซี แล้วตอนนี้ลุงเขมอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย นี่ถ้าเกิดแกเดินผ่านมาได้ยินต้องโกรธแกแย่เลยนะพราว”

“โอ๊ย...ป่านนี้ยังนอนไม่ตื่นมั้ง คนแก่ก็เงี้ย...น่าเบื่อ ทำอะไรชักช้าอืดอาด”

“แต่เท่าที่ฉันเห็นลุงเขมแกยังแข็งแรงมากเลยนะ ฉันเคยเห็นแกนุ่งผ้าขาวม้าเดินหน้าบ้านยังมีซิกส์แพ็คอยู่เลยอ่ะแก๊”

“ภาพหลอกหลอนน่ะสิไม่ว่า แกล้งแขม่วพุงรึเปล่าก็ไม่รู้ เนี่ยนะ เมียตายไปตั้งหลายปี สงสัยว่าจะตายด้าน ใช้งานไม่ได้แล้วม้าง แล้วเนี่ยนะ เห็นชอบชวนเพื่อนรุ่นเดียวกันมานั่งดื่มเหล้าที่บ้าน ฉันล่ะเบื๊อเบื่อที่ต้องทำกับแกล้มให้ ต้องคอยเสิร์ฟคอยเอาใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าผัวให้เงินใช้ฉันจะไล่ออกจากบ้านโทษฐานที่อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์”

พราวพิศพูดพลางเบ้ปากมองบนทำท่าเหมือนรังเกียจพ่อผัวเสียเต็มประดา กวางส่ายหน้าขณะตักส้มตำรสเผ็ดซี๊ดเข้าปาก เคี้ยวหงุบหงับก่อนจะพูดต่อว่า

“แกนี่มันปากร้ายจริง ๆ นังพราว นี่ถ้าแกยังใช้งานได้อยู่นะหล่อนจะสะอึก คนเราอย่าดูถูกกันนะยะ เพราะฉันก็เห็นว่าลุงเขมไม่ได้แก่ถึงขนาดจะทำอะไรไม่ได้เลยนะนั่น”

“ฝันไปเถอะ! แก่ขนาดนั้นทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ สงสัยดูแต่รูป ลูบ ๆ คลำ ๆ อะไรต่อมิอะไรมันคงเหี่ยวคงเฉาไปหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ”

พราวพิศหัวเราะลั่นพร้อม ๆ กับกวางเพื่อนสาวของหล่อนโดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตว่ามีใครคนหนึ่งยืนแอบอยู่หลังประตูทางลงบันไดและมาหยุดยืนนิ่งฟังอยู่นานแล้ว เขมกำหมัดแน่นและขบกรามเบา ๆ ด้วยความโกรธ ชิชะ! โดนลูกสะใภ้ใส่ไคล้เข้าให้แล้วไหมล่ะ...เขาไม่นึกว่าพราวพิศจะดูถูกพ่อตาได้ถึงขนาดนี้ เขานึกเอ็นดูเห็นว่าหล่อนเป็นเด็กสาวอายุไม่ถึงยี่สิบแต่มีผัวคือลูกชายของเขาที่วัน ๆ ทำแต่งาน หันมาดูสะใภ้แล้วต้องส่ายหน้า ปากคอเราะร้ายแถมยังมาดูถูกว่าเขาแก่ หัวล้าน แค่นั้นมันยังไม่น่าเจ็บใจเท่ากับที่หล่อนมาหาว่าเขาใช้การไม่ได้ นังเด็กเมื่อวานซืน บังอาจดูถูกคนแก่ คงไม่รู้ซะแล้วว่าไอ้คนแก่หัวล้านนี่ล่ะลีลาเด็ดเผ็ดจัดขนาดไหน นึกแล้วก็ให้เจ็บใจ

“คอยดูเถ๊อะอีหนูพราว กูจะทำให้มึงรู้สึกว่าพ่อผัวของมึงคนนี้น่ะ จะมาดูถูกกันไม่ได้เด็ดขาด!”

บทที่ 2              

“พี่ยงไปส่งของรอบนี้ต้องค้างคืนเหรอจ๊ะ?”

พราวพิศเอ่ยถามสามีของหล่อนที่กำลังก้มผูกเชือกรองเท้าผ้าใบเตรียมตัวออกไปทำงานตามปกติ ยงเงยหน้าขึ้นและยิ้มกับเมียสาวที่อายุห่างกับเขาไม่กี่ปี ยงเป็นหนุ่มรูปหล่อ สูงยาวเข่าดี หน้าตาหมดจด จะว่าไปเขาก็ดูไม่แตกต่างจากพ่อของเขาเท่าไหร่เพราะเขมเป็นนายทหารเก่าแต่ลาออกมาหลายปี รูปร่างของยงก็บึกบึนไม่แพ้พ่อเพียงแต่เขมอายุห้าสิบกว่าและหัวล้านทำให้ดูแก่กว่าอายุก็เท่านั้น

“รอบนี้ต้องไปส่งของหลายที่น่ะพราว ที่จริงพี่ก็ขี้เกียจแต่เถ้าแก่จะให้เงินเพิ่ม มันก็เลยน่าสนใจอยู่ ว่าแต่พราวเถอะอยากได้อะไรหรือเปล่า พี่ไปรอบนี้ก็สองสามวันกว่าจะกลับ”

“ไม่อยากได้หรอก อยากให้พี่ยงกลับมาเร็ว ๆ มากกว่า”

ฉันจะได้ไม่ต้องนั่งอยู่กับบ้านเป็นเพื่อนตาแก่หัวล้านน่าเบื่อ...พราวพิศนึกในใจ หล่อนยิ้มให้ผัวที่มองหล่อนเพราะเข้าใจว่าเมียไม่อยากให้ไปหลายวันเพราะคิดถึง เขาดึงตัวหล่อนมากอดไว้และจูบแก้มเบาๆ

“พี่ไปหลายวันคงจะเหงาล่ะสิ ไม่ต้องห่วงนะ กลับมาแล้วพี่ค่อยจัดหนักให้เต็มสูบ เอากี่ดอกดีล่ะ”

“พี่ย้งเนี่ย...ทะลึ่งมากเลยอ่ะ”