Bite the Peach พี่เสือข้างห้องขอจองตัว (และหัวใจ) ยัยลูกพีช

บทที่ 1 อ้อมกอดของเสือ

ความเย็นเยียบของไวน์แดงราคาถูกไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบางเฉียบ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมกับกลิ่นน้ำหอมแรงจัดของคนตรงหน้าทำให้พีชญาต้องข่มกลั้นลมหายใจ หยดน้ำสีแดงเข้มเกาะพราวอยู่บนกรอบแว่นตาใส ก่อนจะหยดหมะลงบนเนินอกอวบอิ่มที่กำลังสะท้านขึ้นลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจ

“อุ๊ย ขอโทษนะลูกพีช พอดีมือเรามันลื่นน่ะ”

เสียงหวานใสที่จงใจดัดให้ดังเกินจริงเรียกสายตานักศึกษาหลายสิบชีวิตในงานปาร์ตี้ต้อนรับน้องใหม่บนดาดฟ้าโรงแรม ให้หันมามองเป็นจุดเดียว มิรินยกมือทาบอกด้วยท่าทางตกใจที่ดูเสแสร้งจนน่าขัน ดวงตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบจ้องมองรุ่นน้องร่วมคณะที่มีรูปร่างอวบอั๋นด้วยแววตาเยาะเย้ยอย่างไม่คิดจะปิดบัง

พีชญากะพริบตาไล่ความแสบพลางยกมือขึ้นถอดแว่นตาออกช้าๆ มือลื่นแต่แก้วคว่ำลงมาตรงหัวพอดีช่างเป็นข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ดวงตากลมสวยที่เคยถูกบดบังด้วยเลนส์หนาตวัดขึ้นสบตากับดาวคณะศิลปกรรมศาสตร์อย่างไม่เกรงกลัว

“ไม่เป็นไรหรอกมิริน” พีชญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ชัดเจนพอที่จะทำให้คนรอบข้างได้ยิน “เข้าใจว่าคนสวยบางทีกล้ามเนื้อก็อ่อนแรง แค่แก้วใบเดียวยังถือไม่อยู่ คราวหลังบอกเรานะ เดี๋ยวเราช่วยถือให้”

รอยยิ้มจอมปลอมของมิรินแข็งค้างไปชั่วขณะ เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนล้อมอยู่ด้านหลังเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครคิดว่าเด็กสาวร่างอวบที่ปกติเอาแต่นั่งเงียบอยู่มุมห้องเรียนจะกล้าตอกกลับดาวคณะต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

“ปากเก่งดีนี่” มิรินขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำลงให้ได้ยินกันแค่ไม่กี่คน “คิดว่าพี่นนท์เขามองเธอหน่อย แล้วจะทำตัวกร่างยังไงก็ได้งั้นสิ หัดเจียมตัวซะบ้างนะว่าสภาพแบบเธอเขามองเพราะสมเพชหรือเพราะอะไร”

ชื่อของแฟนเก่าสมัยมัธยมที่เพิ่งย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันเปรียบเสมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางใจ แต่พีชญากลับเชิดหน้าขึ้น เธอกำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัวเพื่อสะกดอาการสั่นเทา

“ถ้าเขามองเราเพราะสมเพช แล้วคนที่ต้องคอยตามหึงแม้กระทั่งคนที่น่าสมเพชแบบเรา ต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ”

สีหน้าของมิรินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด หล่อนหันไปส่งสายตาให้เพื่อนผู้หญิงอีกสองคนในกลุ่มทันที ก่อนที่พีชญาจะทันได้ตั้งตัว แรงกระชากมหาศาลก็ดึงต้นแขนของเธอให้ถลาเข้าไปในทางเดินแคบด้านหลังโซนจัดงาน เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงจากดีเจหน้างานกลบเสียงร้องของเธอจนมิด

แผ่นหลังของพีชญากระแทกเข้ากับชั้นวางของเก่าในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดบนดาดฟ้า ความมืดและกลิ่นอับชื้นพุ่งเข้าปะทะจมูกพร้อมกับเสียงประตูปิดกระแทกและเสียงลงกลอนจากด้านนอก

“อยู่ในนั้นไปก่อนแล้วกันนะยัยหมู เผื่อความมืดจะช่วยให้ผอมลงบ้าง”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งให้พีชญาจมอยู่กับความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกข้างเคียงส่องลอดช่องระบายอากาศเล็กๆ เข้ามา เธอรีบลุกขึ้นไปบิดลูกบิดประตูเหล็ก พยายามใช้ไหล่กระแทกอยู่หลายครั้งแต่ประตูบานหนาก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

โทรศัพท์มือถือก็ดันอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างนอกเสียด้วย

พีชญาถอนหายใจยาว พยายามควบคุมสติไม่ให้ตื่นตระหนกไปกับความแคบของห้อง ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่รั่วเข้ามาตามท่อทำให้ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยไวน์เริ่มหนาวสะท้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่เธอจงใจใส่มาเพื่ออำพรางสัดส่วนแนบสนิทไปกับผิวเนื้อขาวจัด เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่คอดกิ่วรับกับสะโพกผายและหน้าอกอวบอิ่มที่ดันทรงเสื้อขึ้นมาอย่างชัดเจน

เธอทรุดตัวลงนั่งพิงผนังปูนเย็นเฉียบ ยกสองแขนขึ้นกอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาว ในหัวไม่ได้คิดอยากจะร้องไห้ให้กับการกระทำของคนพวกนั้น แต่กำลังคิดหาวิธีงัดบานเกล็ดช่องลมด้านบนต่างหาก ทว่าความสูงของมันก็เกินกว่าที่คนตัวเล็กแต่มีน้ำมีนวลอย่างเธอจะเอื้อมถึง

เสียงของแข็งกระแทกเข้ากับประตูเหล็กจากด้านนอกดังสนั่นจนพีชญาสะดุ้งสุดตัว เธอถอยกรูดไปชิดชั้นวางของ หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความระแวง ว่ากลุ่มของมิรินอาจจะกลับมาเล่นงานเธอซ้ำ

เสียงกระแทกครั้งที่สองตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงโลหะบิดงอ ก่อนที่บานประตูเหล็กจะถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังปูนด้านใน แสงไฟสลัวจากทางเดินสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววูดดี้ที่ดูลึกลับและอันตรายลอยเข้ามาแตะจมูก พีชญาหรี่ตามองผ่านความมืดโดยไร้แว่นตา เห็นเพียงโครงร่างกำยำในเสื้อยืดสีดำสนิทที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมู ท่อนขายาวในกางเกงสีเข้มก้าวเข้ามาในห้องแคบอย่างคุกคาม

“นั่นใคร” พีชญาถามเสียงสั่น ถอยหลังจนแผ่นหลังชิดมุมอับของห้อง

ผู้ชายคนนั้นไม่ตอบในทันที เขาก้มลงมองสภาพของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคมกริบดุจพญาเสือที่ซ่อนอยู่ในเงามืดวาวโรจน์ขึ้นเมื่อเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกแนบเนื้อจนเห็นบราเซียลูกไม้สีดำด้านในและเนินอกขาวผ่องที่ล้นทะลักออกมา เสียงสบถทุ้มต่ำดังลอดไรฟันของเขาอย่างหัวเสีย