กาลครั้งหนึ่งเคยมีเรา

"ไนท์หยิบยางมารัดผมให้เดย์หน่อย" ฉันตะโกนบอกคนที่นั่งอยู่หน้าทีวี

"ครับคุณเดย์" เขาขานรับและรีบลุกมา  ผู้ชายที่มีใบหน้าคมเข้มใช้ที่คาดผมของฉันคาดผมตัวเองไว้ ในมือเขาชูยางรัดผมเส้นโปรดของฉัน "เส้นนี้ใช่ไหมครับ"

"ใช่ เส้นนี้แหละ รู้แล้วยังจะอยากถามอีก" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเขินเล็กน้อย

"เอาไว้จะซื้อให้อีกนะ" เขาพูดพลางรวบผมฉัน

"เอาไว้ซื้อให้แฟนไนท์เถอะ" เมื่อนึกถึงความจริงฉันก็นึกน้อยใจขึ้นมาทุกที เมื่อน้อยใจก็ชอบตัดพ้อเป็นประจำ

"ไม่น้อยใจสิครับที่รัก" เขาจูบลงที่ต้นคอของฉันอย่างแผ่วเบา

ไม่ให้น้อยใจเหรอ เหอะ ใครจะทำได้

"แค่น้อยใจเดย์ก็ไม่มีสิทธิ์เหรอ" ฉันตัดพ้อด้วยความน้อยใจอีกรอบและอีกเดี๋ยวเราก็จะทะเลาะกัน

"เดย์... ไหนเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไงวะ มึงก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถ้ามึงไม่งี่เง่า ยังไงกูก็ไม่มีทางทิ้งมึง" เห็นไหมล่ะ เราทะเลาะกันแล้ว เขาพูดออกมาอย่างกับคนไม่มีความรู้สึก

ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเขาไม่รู้สึกกับฉันมากกว่า

เป็นฉันที่รู้สึกกับเขา รู้สึกมากเกินไป ความสัมพันธ์ของเราถึงเดินมาจุดนี้

"เดย์รักไนท์นะ รักมาก เดย์ยอมไนท์ได้ทุกอย่าง แต่เมื่อไหร่เราจะชัดเจนสักทีล่ะ จะให้เดย์อยู่ในฐานะเพื่อนอีกนานแค่ไหน เดย์เจ็บทุกครั้งที่ไนท์มีข่าวกับผู้หญิงคนนั้นทีคนนี้ที เมื่อไหร่ไนท์จะหยุดสักที เมื่อไหร่จะเห็นค่าความรักของเดย์บ้าง" ฉันระบายอารมณ์น้อยใจ เดี๋ยวนี้ฉันมีอาการแบบนี้บ่อยมาก ทั้งที่มันก็จริงอย่างที่เขาพูดว่าเราตกลงกันรู้เรื่องแล้ว ผิดที่ฉันหึงหวงร่างกายของเขามากเกินไป

แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะหึงหวงไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์นั้นนะ

ประโยคที่ฉันพูดออกไปทำให้ไนท์ผลักไหล่ฉันจนเซ นี่ไง พอโมโหก็ทำเป็นใช้ความรุนแรง เขาเอาความรุนแรงมาข่มเพราะเขารู้ว่าฉันมันอ่อนแอ ไนท์เอ่ยเสียงเข้มพร้อมใบหน้าดุดัน "มึงจะอะไรนักวะเดย์ ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว พ่อแม่กูก็รักมึง กูก็แค่หาความสุขใส่ตัวบ้าง มึงให้กูไม่ได้เลยใช่ปะ"

"ไนท์จะบอกว่าเดย์ให้ความสุขไนท์ไม่พอใช่ปะ เดย์หวงไนท์ เดย์หึงไนท์ เดย์ผิดใช่ปะ"

"ก็เออไง มึงให้ความสุขกูไม่ได้ มึงหัดส่องกระจกชะโงกดูหน้าตัวเองด้วยนะ ไม่มีอะไรดีเลย มึงไม่มีอะไรดี กูจะบอกให้นะ ถ้าวันนั้นกูไม่เมาจนหลงเอามึง แล้วพ่อแม่กูมาเห็น กู ไม่ มี ทาง จะ หมั้น จะ แต่ง กับ มึง เด็ด ขาด จำ เอา ไว้!"

ในทุกคำที่เขาพูดย้ำ นิ้วชี้ของเขาจิ้มลงที่หน้าผากของฉัน

ฉันได้แต่ยืนร้องไห้ มันเจ็บมันจุกไปหมด ทำไมเขาใจร้ายกับฉันแบบนี้  ทั้งที่เขาใจร้ายมาตลอดเมื่อไหร่หัวใจฉันจะเลิกรักเขาสักที

"ไนท์ใจร้ายกับเดย์มากนะ ใจร้ายจริงๆ" ตัดพ้อเสียงสั่น ฉันเอ่ยพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาเพราะอยากให้เขาสงสาร อยากให้เขาเห็นใจ

"มึงว่าแค่นี้ร้ายเหรอเดย์ หึ กูจะบอกให้นะแค่นี้ยังน้อยเกินไป ต่อจากนี้กูจะร้ายของจริง ต่อไปมึงย้ายไปอยู่อีกห้องเลยนะ อ้อ ถ้ามึงไม่ย้ายก็ไม่เป็นไร มึงทนฟังทนเห็นกูเอากับผู้หญิงคนอื่นได้ก็ตามสบาย แล้วก็เลิกบีบน้ำตาได้แล้วกูรำคาญโว้ย กูไม่สงสารมึง ไม่ต้องมาสำออย"

ปัง! เสียงปิดประตูดัง

เขาออกไปแล้ว ทิ้งฉันไว้ให้อยู่ในห้องคนเดียวอีกตามเคย เขาจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ฉันงี่เง่า เขาจะทำตัวงี่เง่ายิ่งกว่าฉันเพื่อให้ฉันดูเป็นผิด

เรื่องของเขากับฉันมันคือความผิดพลาด หรือความจริงแล้วอาจจะเกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่รวมหัวกันจัดฉากกัน ทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจ

ฉันชื่อเดย์เรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ตอนนี้อยู่ปี2 เรียนบริหารธุรกิจ ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากเรียนบริหาร แต่ต้องทำตามที่ครอบครัวขอ ฉันมีเพื่อนมากมายทั้งหญิงชาย เพื่อนผู้หญิงของฉันสวยกันทุกคน มีเพียงแค่ฉันเท่านั้นที่ไม่มีความสวยให้ใครได้เชยชม ฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบการแต่งตัว ถักผมเปียไปเรียนใส่แว่นหนาเตอะทำตัวเป็นเด็กเนิร์ด กระโปรงนี่ยาวแทบจะลากพื้นได้ เสื้อนักศึกษายิ่งแล้วใหญ่ฉันไม่มีหรอกแบบรัดทรวดทรงองเอว ส้นสูงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ฉันไม่คิดจะใส่

โดยรวมแล้วคือฉันเฉิ่มใช่ไหม ฉันไม่น่ามอง ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดผู้ชาย

ใช่ฉันก็คิดว่าแบบนั้น