เสินเยว่ไม่นับถือผู้ชายสองประเภท: คนที่มีเงินแต่เก็บไว้ไม่ยอมใช้ และคนที่ทำร้ายผู้หญิง

เมื่อเจอประเภทแรก เขาจะดูถูกว่าเป็นไอ้งั่ง

เมื่อเจอประเภทที่สอง มือของเขาจะเริ่มคัน

และตอนนี้ มือของเขากำลังคัน

ภายใต้แสงไฟถนนเบื้องหน้า มีชายคนหนึ่งกำลังทุบตีผู้หญิง "อีตัวดี แกเป็นใครมาจากไหน? กล้าทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าคนมากมายแบบนั้น!"

เผชิญกับหมัดและเท้าของชายคนนั้น หญิงสาวได้แต่หมอบร้องไห้อยู่บนพื้น ไม่มีทีท่าจะต่อสู้แม้แต่น้อย

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังเตะอย่างสะใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านหลัง "เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เมื่อได้ยินเสียงตวาด ชายคนนั้นหันกลับมาทันที ยังไม่ทันเห็นหน้าก็ด่าออกมา "ไอ้เหี้ย ใครไม่รูดซิปกางเกงจนแกโผล่ออกมา? ไสหัวไป"

ที่จริงเสินเยว่ก็รำคาญที่เขาทำร้ายผู้หญิงอยู่แล้ว แต่นี่ยังกล้าด่าเขาว่าเป็นอะไรที่โผล่จากกางเกงใครอีก มันต่างอะไรกับการอยากตาย?

แน่นอน เสินเยว่เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย เขาจะไม่มีวันฆ่าคนเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เขาแค่คว้าแขนอีกฝ่ายแล้วเหวี่ยงไปด้านข้างเท่านั้น

เสียงดังตุ้บ! ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้นมา เสินเยว่ก็พุ่งเข้าไป ยกเท้าถีบเตะอย่างบ้าคลั่ง

ชายร่างใหญ่ที่ดูแข็งแรงกลับไม่มีแรงต่อกรกับเสินเยว่แม้แต่น้อย ไม่นานก็ร้องโอดโอยขอความเมตตา "อย่า... อย่าตีผมเลย ขอชีวิตด้วย ยอดฝีมือ ไว้ชีวิตผมด้วย"

"ถ้าแกกล้าทำร้ายผู้หญิงอีก ข้าเจอแกทีไหน ข้าจะซัดแกทุกที"

พอรู้สึกว่าพอแล้ว เสินเยว่ก็ก้มลงกระชากคอเสื้อเชิ้ตของเขา ดึงขึ้นมาจากพื้น "ไสหัวไป"

"ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้เลย"

ชายคนนั้นคลานเข้าไปในรถแล้วขับหายไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากไฟท้ายรถหายลับไปในระยะไกล เสินเยว่ถึงรู้ตัวว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง

แล้วผู้หญิงคนนี้จะทำยังไง?

เขายกมือเกาท้ายทอยแล้วนั่งยองๆ ถามด้วยความเป็นห่วง "คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

หญิงสาวที่ยังคงหมอบอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะมองเขา ร่างกายสั่นเทาหนักกว่าเดิม ได้แต่ร้องไห้

"ไม่ต้องกลัว ผมเป็นคนดี"

เสินเยว่ปลอบเธอประโยคหนึ่ง แล้วถามต่อ "ผู้ชายคนเมื่อกี้ เป็นอะไรกับคุณ?"

อาจเพราะคำว่า "คนดี" ได้ผล หญิงสาวหยุดร้องไห้ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพูดเสียงสั่น "เขา... เขาเป็นสามีฉัน"

แม่เจ้า ที่แท้ก็ความรุนแรงในครอบครัว

เสินเยว่รู้สึกหงุดหงิด

การยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นเป็นการกระทำของคนโง่ที่เหนื่อยเปล่าไม่มีใครขอบคุณ

แต่เมื่อเข้ามายุ่งแล้ว เสินเยว่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากช่วยให้ถึงที่สุด "คุณลุกขึ้นเถอะ ผมจะพาคุณกลับบ้าน วางใจได้ ผมจะสอนสามีคุณให้เข็ด รับรองว่าเขาจะไม่กล้าทำร้ายคุณอีก"

"ไม่! ฉันไม่กลับไปที่นั่น ถึงตายฉันก็ไม่มีวันกลับไปบ้านนั่นอีก"

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา เอามือปิดหน้า ร้องไห้หนักกว่าเดิม

"คุณไม่กลับบ้าน? แต่คุณคงไม่นอนข้างนอกใช่ไหม?"

เสินเยว่งงงัน แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ "เอ่อ ใช่แล้ว คุณมีเงินไหม?"

เสียงร้องไห้ของหญิงสาวหยุดลงทันที

รู้ว่าเธอเข้าใจผิด เสินเยว่รีบอธิบาย "ผมถามว่าคุณมีเงินไหมเพราะอยากให้คุณไปพักโรงแรม"

แต่หญิงสาวบอกว่า โทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ของเธออยู่ในรถ ตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวเลย

"บังเอิญจังเลย ผมก็ไม่มีเงินติดตัวเหมือนกัน"

เสินเยว่ที่สาบานว่าใครโกหกให้ฟ้าผ่า รู้สึกลำบากใจจริงๆ "งั้น... คุณอยากจะทำยังไง?"

หญิงสาวไม่ตอบ แต่เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

เธอร้องจนเสินเยว่รู้สึกหงุดหงิด

อยากจะเดินจากไป แต่ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ

ตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว ถ้าเธอคิดสั้นหรือเจอคนไม่ดี นั่นก็จะเป็นบาปของเสินเยว่

เขาขมวดคิ้วแล้วจำใจถามอย่างลังเล "งั้นแบบนี้ไหม คุณไปนอนค้างที่บ้านผมสักคืนก่อน?"

ไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ เขาก็รีบอธิบาย "ไม่ต้องกลัวนะ ผมเป็นคนดี ผมไม่มีความคิดไม่ดีกับคุณหรอก"