ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวจริงของวายร้ายยุค80

หลินหว่านเอ๋อร์พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ทว่าเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บแปลบก็แล่นริ้วตั้งแต่หน้าอกลามไปถึงกระดูกสันหลัง ราวกับร่างทั้งร่างเพิ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้

​           กลิ่นเหม็นอับของฟางข้าวที่ขึ้นรา กลิ่นมูลสัตว์คละคลุ้ง และความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุผิวหนังจนถึงกระดูก ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มแจ่มชัดขึ้น

​'ที่นี่ที่ไหน ฉันยังไม่ตายงั้นหรือ'

​           ศัลยแพทย์มือหนึ่งและซีอีโอสาวแห่งบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเภสัชกรรมระดับโลกอย่างเธอ จำได้แม่นยำว่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่เธอนั่งไปประชุมด่วนเกิดขัดข้องกลางอากาศและระเบิดเป็นจุณ แรงระเบิดมหาศาลขนาดนั้น ต่อให้มีปาฏิหาริย์ก็ไม่มีทางรอดชีวิตมาได้ แล้วสภาพแวดล้อมที่มืดมิดและหนาวเหน็บราวกับห้องเก็บฟืนซอมซ่อแห่งนี้คืออะไรกัน

​ยังไม่ทันที่หลินหว่านเอ๋อร์จะหาคำตอบ ความเจ็บปวดระลอกใหญ่ก็ปะทุขึ้นในสมอง ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาเป็นสายน้ำ ราวกับมีคนนำภาพยนตร์ฉายซ้ำแล้วยัดเยียดเข้ามาในหัว

​ปีคริสต์ศักราช 1980... หมู่บ้านสิบลี้ มณฑลทางตอนเหนือของประเทศจีน

​           ร่างที่เธออาศัยอยู่นี้มีชื่อว่าสวี่หว่านเอ๋อร์ เด็กสาววัยสิบแปดปี ผู้มีร่างกายผ่ายผอมราวกับโครงกระดูกเดินได้ น้ำหนักตัวไม่ถึงสี่สิบกิโลกรัมด้วยซ้ำ ใบหน้าที่ควรจะงดงามตามวัยแรกแย้มกลับซีดเซียว ซูบตอบ และเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว

​           ความทรงจำอันแสนขมขื่นของเจ้าของร่างเดิมทำให้หลินหว่านเอ๋อร์ในยุคปัจจุบันถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น

​           ตั้งแต่จำความได้ สวี่หว่านเอ๋อร์ไม่เคยได้สัมผัสคำว่าครอบครัว จากบ้านตระกูลสวี่เลยแม้แต่น้อย ในยุคที่ผู้คนเริ่มปฏิรูปเศรษฐกิจ แต่ชนบทอย่างหมู่บ้านสิบลี้ยังคงยึดติดกับค่านิยมชายเป็นใหญ่ สวี่หว่านเอ๋อร์ถูกปฏิบัติราวกับหมูหมา เธอต้องตื่นตั้งแต่ไก่โห่เพื่อไปตักน้ำ ผ่าฟืน ทำอาหารให้คนทั้งบ้านกิน ซักผ้าท่ามกลางน้ำที่เย็นจัดจนเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว และต้องไปทำงานในแปลงนาเพื่อแลกแต้มแรงงานมาจุนเจือครอบครัว

​           ในขณะที่สวี่เทียนเป่ากับสวี่ต้า พี่ชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้าน กลับได้กินไข่ต้มวันละฟอง ได้เรียนหนังสือ และได้สวมเสื้อผ้าอุ่นๆ สวี่หว่านเอ๋อร์กลับได้กินเพียงน้ำซุปข้าวใสๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นเม็ดข้าว กับเศษผักกาดดองที่เหลือเดนจากคนอื่น

​           หากวันไหนทำผิดพลาดหรือแม่เฒ่าสวี่อารมณ์ไม่ดี สวี่หว่านเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นกระสอบทรายให้คนในบ้านทุบตีระบายอารมณ์ รอยแผลเป็นเก่าทับรอยแผลใหม่บนแผ่นหลังและท่อนแขนคือหลักฐานชั้นดี

​แต่สิ่งที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนาในห้องเก็บฟืนแห่งนี้ ไม่ใช่ความหิวโหยหรือการตรากตรำทำงานหนัก แต่เป็นเพราะความตระหนี่ถี่เหนียวและความใจดำอำมหิตของครอบครัวตระกูลสวี่!

​           สวี่เทียนเป่าอายุครบยี่สิบปีและถึงวัยที่ต้องแต่งงาน แต่บ้านตระกูลสวี่ยากจนเกินกว่าจะมีเงินสินสอดไปสู่ขอหญิงสาวในหมู่บ้านข้างๆ แม่เฒ่าสวี่และหวังชุ่ยฮวาผู้เป็นมารดา จึงปรึกษากันว่าจะขายสวี่หว่านเอ๋อร์ออกไปเพื่อแลกกับเงินสินสอดมาให้ลูกชายสุดที่รัก

​           ผู้ชายที่พวกนางเลือกให้สวี่หว่านเอ๋อร์ ไม่ใช่ชายหนุ่มอนาคตไกลที่ไหน แต่เป็นเฒ่าหวัง พ่อหม้ายวัยห้าสิบกว่าปีในหมู่บ้านถัดไป! เฒ่าหวังคนนี้ตาบอดไปข้างหนึ่ง ขาเป๋ และมีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องการทุบตีภรรยาจนตายไปแล้วถึงสองคน!

​เหตุผลเดียวที่ตระกูลสวี่ยอมตกลง คือเฒ่าหวังเสนอเงินสินสอดให้สูงถึงสามร้อยหยวน พร้อมกับจักรยานอีกหนึ่งคัน ซึ่งถือเป็นทรัพย์สินมหาศาลในยุค 80 ที่เงินหนึ่งหยวนสามารถซื้อเนื้อหมูได้เป็นกิโลกรัม!

​เมื่อสวี่หว่านเอ๋อร์รู้เรื่อง เธอคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนผู้เป็นพ่ออย่างสวี่ต้าไห่และผู้เป็นแม่ โขกศีรษะจนเลือดอาบเพื่อขอร้องไม่ให้ส่งเธอไปลงนรก แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือฝ่าเท้าของสวี่ต้าไห่ที่ถีบเข้าที่ยอดอก และไม้พลั่วของหวังชุ่ยฮวาที่ฟาดลงมาบนศีรษะอย่างแรง

​"แกมันก็แค่สินค้าขาดทุน เลี้ยงเสียข้าวสุกมาตั้งสิบแปดปี ถึงเวลาที่แกต้องตอบแทนบุญคุณครอบครัวแล้ว! พรุ่งนี้เช้า ต่อให้แกต้องตาย ฉันก็จะมัดศพแกขึ้นเกี้ยวส่งไปบ้านเฒ่าหวัง!"

​           นั่นคือประโยคสุดท้ายที่สวี่หว่านเอ๋อร์ได้ยิน ก่อนที่ร่างผ่ายผอมจะถูกโยนเข้ามาขังในห้องเก็บฟืนที่หนาวเหน็บ ปล่อยให้เธอทนพิษบาดแผลและความหนาวเย็นจนสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยว และเปิดทางให้วิญญาณของหลินหว่านเอ๋อร์จากยุคปัจจุบันเข้ามาแทนที่

​หลินหว่านเอ๋อร์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาที่เคยสั่นเทาหวาดกลัวของเด็กสาวชาวนา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เย็นเยียบและเฉียบขาดดุจคมมีดของนักธุรกิจสาวผู้กรำศึกในโลกทุนนิยม

​"ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันมีชีวิตอีกครั้ง สวี่หว่านเอ๋อร์ ความแค้นของเธอ ความอยุติธรรมที่เธอได้รับ ฉัน หลินหว่านเอ๋อร์คนนี้จะเป็นเธอเอง และฉันจะเป็นคนทวงคืนและเหยียบพวกมันให้จมดินเอง!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน

​"แกรก... แกรก"

​           เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากนอกประตูไม้ที่ผุพัง หลินหว่านเอ๋อร์กลั้นหายใจและเงี่ยหูฟัง

​           "แม่ นังเด็กเวรนั่นมันไม่ได้กินข้าวกินน้ำมาสองวันแล้ว แถมเมื่อวานพ่อมันยังฟาดหัวมันไปตั้งแรง มันจะตายก่อนถึงพรุ่งนี้เช้าไหม ถ้ามันตาย เฒ่าหวังเอาเงินสามร้อยหยวนคืนแน่เลยนะ" เสียงแหลมปรี๊ดของหวังชุ่ยฮวาดังขึ้น

​           "ตายก็ช่างปะไร! อย่างไรมันก็ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลสวี่เราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว! เป็นแค่สายเลือดชั้นต่ำที่ฉันสลับตัวมาเพื่อหวังเอาเงินเท่านั้นแหละ!" เสียงแหบพร่าแต่ดุดันของแม่เฒ่าสวี่ตวาดกลับ

​           ประโยคนั้นทำเอาหลินหว่านเอ๋อร์ที่นอนอยู่บนกองฟางถึงกับเบิกตากว้าง

​ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข สลับตัวมา

​           สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว มิน่าเล่า! ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่ตระกูลสวี่ถึงไม่เคยมีความรักความเมตตาให้สวี่หว่านเอ๋อร์เลยแม้แต่น้อย ปฏิบัติราวกับไม่ใช่คน ที่แท้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกมัน! แต่เรื่องสลับตัวหมายความว่าอย่างไร แล้วครอบครัวที่แท้จริงคือใคร

​           "แม่เบาเสียงหน่อยเถอะ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะซวยเอา เรื่องสลับตัวเด็กนั่นเราตกลงกันแล้วว่าจะฝังมันลงหลุมไปตลอดกาลไม่ใช่หรือไง ถ้าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงนั่นรู้ว่าเราสลับเอาลูกสาวตัวจริงของพวกเขามาตกระกำลำบาก แล้วเอาลูกสาวอีกคนของเราไปเสวยสุขแทน พวกเราได้หัวหลุดออกจากบ่าแน่!" เสียงของสวี่ต้าไห่ดังแทรกขึ้นมาด้วยความลุกลี้ลุกลน