บ่วงรักเมียเก่า ชุด ของเก่า

ซีรีส์ชุด ของเก่า มี 3 เรื่องค่ะ

1. บ่วงรักเมียเก่า (ภีรวัฒน์ + นลิน)

2. พันธนาการ (ของ) เก่า (วีรภพ + ขวัญข้าว)

3. ของเล่นชิ้นเก่า (ระพีภูมิ (ปลัดภูมิ + อัญชัน)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เคยเป็นดั่งกรงขังแสนหวานของนลิน บัดนี้กลิ่นอับร้อนของกามราคะคละคลุ้งจนน่าอึดอัด ผ้าปูเตียงยับยู่ยี่มีรอยคราบแห่งความปรารถนาที่ไม่ได้เกิดจากความรักกระจายไปทั่ว

ร่างบางนอนนิ่งสั่นระริกอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของ ภีรวัฒน์ ที่ยังคงเดินหน้าตักตวงความสาวจากเธออย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย

“อึก... คุณภีม... บัวเจ็บ... พอเถอะค่ะ...”

หญิงสาวครางแผ่ว น้ำตาเอ่อคลออาบแก้มเนียนที่ขึ้นรอยแดงจากการถูกบดจูบอย่างรุนแรง

“เจ็บสิดี จะได้จำ! จำใส่หัวเธอไว้ว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันต้องทนกล้ำกลืนขนาดไหนที่ต้องนอนกับผู้หญิงหน้าเงินแบบเธอ!”

ภีรวัฒน์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาบดริมฝีปากลงไปปิดกั้นเสียงสะอื้นอย่างจาบจ้วง ลิ้นร้อนรุกรานโพรงปากนุ่มอย่างป่าเถื่อน

มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างบีบคั้นทรวงอกอิ่มอย่างรุนแรงจนเป็นรอยนิ้วมือเด่นชัด

เขายกเรียวขาเสลาขึ้นพาดบ่าหนา ก่อนจะกระแทกกระทั้นกายแกร่งเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งการเบิกทาง หรือความอ่อนโยนใดๆ

ความใหญ่โตฉีกกระชากกลีบเนื้อนุ่มจนนลินสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกเซลล์ประสาท จนเธอต้องจิกเล็บลงบนหลังมือของเขาเพื่อระบายความรัดรึง

“เพราะมารยาของเธอแท้ๆ ที่ทำให้ฉันต้องเลิกกับคนรัก แล้วมาติดแหงกอยู่กับเมียที่ซื้อมาด้วยเงินอย่างเธอ”

เขากระแทกกายย้ำๆ เข้าไปในจุดลึกสุดอย่างสุดขุ่นเคือง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอนที่เงียบเชียบ

ทุกจังหวะที่เขาขยับมันคือการย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

“ฮึก... บัวไม่ได้เห็นแก่เงิน บัวรัก...”

“เงียบ! อย่าใช้คำว่ารักมาทำให้ฉันสะอิดสะเอียนมากกว่านี้เลย”

เขาคำรามพร่า ขณะที่เหงื่อไหลซึมตามแผ่นอกกว้าง

“คืนนี้คือคืนสุดท้าย... พรุ่งนี้เธอต้องไสหัวออกไปจากชีวิตฉันทันที”

เขากระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกจนนลินสั่นสะท้าน

“เพราะหนี้สิ้นที่บ้านของเธอ ฉันล้างให้หมดแล้ว ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกับตัวเธอที่ยอมให้ฉันกระแทกมาตลอดทั้งปี”

นลินสะอื้นจนตัวโยน แต่คำพูดต่อมาของเขากลับร้ายกาจยิ่งกว่า

“ดูสิ... ปากบอกเจ็บ แต่ข้างล่างของเธอมันตอดรัดของฉันแน่นจนจะขาดอยู่แล้ว ร่านไม่เคยเปลี่ยนเลยนะนลิน”

นลินหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลพราก ขณะที่ร่างกายถูกโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ดิบของชายหนุ่ม

ภีรวัฒน์เร่งจังหวะเร็วขึ้นและแรงขึ้นจนร่างบางสั่นโคลนคลอนไปทั้งเตียง ไม่นานต่อจากนั้น เขาก็คำรามลั่น ก่อนจะปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดเข้าไปในกายเธออย่างบ้าคลั่ง จนเธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งฉีดเข้ามาลึกถึงข้างใน

พายุสวาทจบลงด้วยความว่างเปล่า ภีรวัฒน์ถอนกายออกอย่างเย็นชาทันทีที่เสร็จสม และเขาไม่แม้แต่จะปรายตาดูหยาดน้ำรักที่ไหลเปรอะเปื้อนโคนขาเรียวของเธอแม้แต่น้อย

เขาลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบกาย ก่อนจะหันมามองร่างที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม

“หวังว่าพรุ่งนี้เช้า... ฉันจะไม่ต้องทนเห็นหน้าเธออีกนะ นลิน”

เขาพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้นลินนอนเดียวดายอยู่บนสมรภูมิรบที่ทิ้งไว้เพียงความเจ็บช้ำและรอยแผลที่ไม่มีวันสมานเพียงลำพัง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แสงสลัวของยามเช้าตรู่ลอดผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องรับแขกที่เคยอบอวลไปด้วยรอยยิ้มของนลิน แต่วันนี้กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่แสนทรมาน

นลินยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ใบหน้าซีดเซียวจากการผ่านบทสวาทเร่าร้อนและดุดันมาตลอดทั้งคืน

ดวงตาของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้ แต่ตอนนี้มันกลับนิ่งสงบจนน่าใจหาย ข้างกายเธอมีกระเป๋าเดินทางใบเล็กเพียงใบเดียว ซึ่งบรรจุเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเท่านั้น

“คุณบัวขา... ฮึก อย่าไปเลยนะคะ”

ป้าอุ่น แม่บ้านเก่าแก่ที่เห็นนลินมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าบ้านหลังนี้ เดินเข้ามากุมมือบางเอาไว้แน่น น้ำตาอาบแก้มเหี่ยวย่น

บรรดาสาวใช้คนอื่นๆ ต่างยืนก้มหน้าเช็ดน้ำตาด้วยความเสียใจ เมื่อคุณผู้หญิงของบ้านที่พวกเธอรักกำลังจะจากไปตลอดกาล

“บัวต้องไปค่ะป้าอุ่น... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของบัวตั้งแต่วันแรกแล้วล่ะค่ะ”

นลินฝืนยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าที่สุดในโลก พลางลูบหลังมือป้าอุ่นเบาๆ

“ฝากดูแล... คุณภีมด้วยนะคะ เขาเป็นคนดีค่ะ และเขาก็เป็นเจ้านายที่ดีด้วยค่ะ”

“ดีแค่กับคนอื่นน่ะสิคะ กับคุณบัว คุณผู้ชายใจยักษ์ใจมารด้วยตลอดเลย”

สาวใช้คนหนึ่งโพล่งออกมาอย่างเหลืออด

“ใครใจยักษ์ใจมาร!”

เสียงทุ้มตวาดก้องมาจากบันไดวน ภีรวัฒน์ เดินลงมาในชุดคลุมอาบน้ำ ท่าทางสง่างาม แต่สายตาที่มองลงมากลับเย็นชาปานน้ำแข็ง

เขาหยุดยืนอยู่ขั้นบันไดสุดท้าย มองดูฉากอาลัยอาวรณ์ตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยาม

“จะไปก็รีบไป อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกละครเรียกคะแนนสงสารจากคนงานของฉันหน่อยเลย”

“คุณผู้ชายคะ... คุณบัวเธอหน้าซีดๆ เธอคงไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ...”

ป้าอุ่นพยายามจะช่วยพูด แต่ภีรวัฒน์กลับยกมือห้าม

“ไม่สบายเหรอ? หึ... ไม่จริงมั้ง เพราะเมื่อคืนยังเห็นครางเสียงหลงอยู่เลย”

คำพูดหยาบคายที่หลุดออกมาจากปากของเขาต่อหน้าบริวารทำให้นลินหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย