ผัวเถื่อนขังรัก

ว่ากันว่าคนเรามักจะมีความทรงจำบางอย่างที่ฝังลึกเข้าไปในจิตใจ แม้แต่ตอนที่หลับอยู่ในห้วงนิทรา ก็ยังเฝ้าฝันถึงเหตุการณ์นั้นอยู่เสมอ

#อดีต

"ตีสองพี่จะออกมารอข้างศาลาต้นไม้" เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี บอกกล่าวกับเด็กสาวอายุย่างสิบห้าปี "พี่จะรอจนกว่าจะมา"

"หนูกลัว"

"ไม่ต้องกลัวนะ เราจะหนีไปด้วยกัน"

"พี่ไนท์อย่าทิ้งยี่หวานะ"

"ชีวิตของพี่จะมีแค่ยี่หวา เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน พี่จะพาเธอหนีเอง"

ทั้งสองยังคงเรียนอยู่ช่วงวัยมัธยมปลาย แต่ความรักไม่เลือกเพศหรืออายุ ทั้งคู่อยู่หมู่บ้านเดียวกันจึงสนิทสนม อีกทั้งยังเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ชั้นประถม ความใกล้ชิดก่อตัวเป็นความสนิทสนมจนเลยเถิดเป็นความรัก

ไนท์ อาศัยอยู่กับญาติ ซึ่งผู้เป็นแม่ตาย ส่วนพ่อหายไปตั้งแต่เด็ก สถานะทางบ้านปานกลาง แต่ไม่ได้รับความอบอุ่นจากการฟูมฟัก จนได้ยี่หวา..เด็กสาวน่ารักอ่อนโยน คอยดูแลใส่ใจทุกอย่าง เธอเป็นส่วนเติมเต็มอีกครึ่งชีวิตที่ขาดหาย

แต่แล้ววันหนึ่ง โชคชะตาก็เล่นตลก หลังจากพ่อของยี่หวาเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว ผู้เป็นแม่ที่ทอดทิ้งเธอไปตั้งแต่เด็ก จำเป็นต้องมารับไปเลี้ยงในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิด แต่แม่ไม่เคยดูแลใส่ใจหรือติดต่อมาหา ทำให้ยี่หวาไม่อยากไปใช้ชีวิตกับผู้เป็นมารดา จึงคิดหนีตามชายคนรักไปตายเอาดาบหน้า

ตีหนึ่งสิบนาที

ซ่าาา

บรรยากาศช่วงกลางคืนมืดมิดแทบจะไร้แสงไฟ ฝนฟ้าคะนองตกลงมาอย่างต่อเนื่องทำให้ทัศนะการมองเห็นทุกอย่างแย่มาก ไนท์ หอบหิ้วกระเป๋าเป้ยืนรอเด็กหญิงที่นัดแนะ รอแล้วรอเล่าก็ไร้วี่แวว จึงตัดสินใจเดินทางไปหาที่บ้าน

บรื้นนนน~

ภาพตรงหน้า ยิ่งทำให้ทรุดหนัก เมื่อจู่ๆ เด็กสาวหอบหิ้วกระเป๋า ขึ้นรถเก๋งคันหนึ่ง.พร้อมกับผู้เป็นแม่ เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปหา ตะโกนเสียงดัง แทรกสายฝนที่โปรยปราย

"ยี่หวา!!"

เสียงตะโกนร้องเรียกชื่อพร้อมทั้งวิ่งตามจนสุดความสามารถ แต่เหมือนอีกฝ่ายไม่รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น รถเก๋งขับแล่นออกห่างเรื่อยๆ แม้จะวิ่งตามยังล้มลุกคลุกคลานเปื้อนดินโคลน แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงพร่ำเรียกแต่ชื่อของเธอ

สุดท้าย..ก็ต้องฝ่ายแพ้ต่อชะตากรรม

#ปัจจุบัน

กริ๊งงงงง~

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น สาวน้อยกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหายใจหอบเหนื่อย เหตุการณ์บางอย่างฝังลึกเข้าไปในความทรงจำ เธอมักนึกถึงเรื่องราวนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนาน

"ตื่นหรือยังยี่หวา" ป้าเรียกพร้อมเปิดม่าน

"ตะ ตื่นแล้วค่ะ"

"หน้าซีดเซียว ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ"

"ใช่ค่ะ หนูฝันร้ายอีกแล้ว"

"รีบไปล้างหน้าอาบน้ำ วันนี้นักโทษชุดใหม่กำลังจะเข้ามา ได้ยินว่าเป็นระดับVIP."

ยี่หวา ปัจจุบันอายุย่างเข้ายี่สิบปี ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวเล็กอวบอั๋น ผมยาวนัยต์ตาสีน้ำตาลแวววาว นิสัยดี น่าทะนุถนอม

อาศัยอยู่กับผู้เป็นป้าแท้ๆ ชีวิตเริ่มพลิกผันตั้งแต่ผู้เป็นแม่ล้มละลาย แต่ภาวะจิตใจคนเราเข้มแข็งไม่เท่ากัน ผู้เป็นแม่ตัดช่องน้อยแต่พอตัว เลือกที่จะจบชีวิตด้วยการแขวนคอตัวเอง

สุดท้ายภาระทุกอย่าง จึงตกมาอยู่กับผู้เป็นป้า ซึ่งเป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

"ป้าอาการป่วยดีขึ้นหรือยังคะ" ยี่หวาถาม "เมื่อคืนยังได้ยินเสียงไออยู่เลย"

"ดีขึ้น..แต่ไม่มาก" ป้าตอบ

"เดี๋ยวหนูจะไปหั่นผัก กับจัดเตรียมผลไม้เองนะคะ ป้ากินข้าวกินยา แล้วพักผ่อนเถอะ"

ตัวเล็กยิ้มสดใส รีบจัดการธุระส่วนตัว แล้วเตรียมตัวทำงานแทนผู้เป็นป้า ที่ช่วงนี้สุขภาพย่ำแย่ โดยป้ามีอาชีพเป็นแม่ครัว ให้กับสถานที่ลับสุดยอดแห่งนี้ หรือ เรียกอีกว่า คุกเถื่อน

คุกเถื่อน

สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เรือนจำ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐบาล หรือหน่วยงานไหน แต่เป็นคุกที่เอาไว้ใช้ขังผู้มีอิทธิพล ที่อยู่เหนือกฎหมาย โดยถูกสร้างจากมาเฟียส่งอิทธิพลหลากหลายแขนง ถูกแผ่นกระดาษปูทับฝังไว้ยังรากโคลน

ที่เรียกว่าอำนาจเงิน

ส่วนมากนักโทษจะเป็นพวกนักฆ่า หรือนักวิชาการคนสำคัญ หรือผู้ทรงอิทธิพลต่างๆ

ที่นี่มีคนงานหลากหลายอาชีพ ซึ่งจะมีสัญญาตายตัว 5ปี ต่ออายุเรื่อยๆ หลังจากครบกำหนด

ใครหนี ใครแพร่งพรายโทษคือตายสถานเดียว

แต่ผลตอบแทนสูงลิ่วจนหลายคนยอมเสี่ยง

ในครัว

"แล้วใครจะไป?!" หญิงวัยกลางคน กำลังชุมนุมพูดคุยปรึกษา "ภามันไม่สบายอยู่นะ"

"ฉันไม่ไปแน่ๆ" อีกคนบอกปัด

"ใครจะไปก็ไปเถอะ ฉันไม่ไป" อีกคนเสริม

"เฮ้อออ~แล้วจะให้ใครไป"

เหมือนว่ากำลังเกี่ยงกัน เพราะตอนนี้นักโทษ VIP.คนใหม่เข้าไปยังคุกลับ ถึงเวลายกเสิร์ฟอาหารเช้าให้ แต่ไม่มีใครกล้า

ภา คือแม่ครัวที่ทำงานมา 10 ปี มักจะยกไปให้เอง แต่วันนี้ป่วย และ ที่ไม่มีใครกล้าไปยังคุกโซนVIP. เพราะถ้าหากผู้คนเหล่านั้นไม่ชอบใจ ก็จะสามารถชี้นิ้วสั่งเป็นสั่งตายได้ เพราะพวกเขาไม่ใช่นักโทษธรรมดา แต่ยังมีประโยชน์กับกลุ่มอิทธิพลจึงถูกเก็บเอาไว้

"เดี๋ยวหนูยกไปให้เองค่ะ" ยี่หวาตัดสินใจ ที่จะไปแทนผู้เป็นป้าของตน ทุกคนไม่อาจปฏิเสธเพราะไม่มีใครอยากไป ตัวเล็กรีบจัดแจงอาหารใส่ถาดเดินผ่านประตูหลายชั้น มีผู้คุมตรวจเข้ม

แกร๊ก

โซนนักโทษ VIP.

ห้องนักโทษพิเศษ

"สวัสดีค่ะ หนูนำอาหารเช้ามาให้" ยี่หวาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ชายนักโทษนั่งหันหลัง สวมใส่ชุดสีส้มสว่าง ในมือเขาถือหนังสือคล้ายกำลังอ่าน ก่อนจะหันหน้ามา

เคว้ง!

ถาดเปล่าที่ถืออยู่ กระเด็นร่วงหลุดมือ

ดวงตากลมโตเบิกโพลงกว้าง ถึงจะไม่ได้พบเจอกันมาแสนนาน แต่ไม่มีวันไหนที่จะลืมใบหน้านี้ได้ลงอย่างแน่นอน

ยี่หวารวบรวมสติพูดสะอึก

"พะ พี่ไนท์ พี่มาทำไงอะไรที่นี่คะ?!"

"เธอเป็นใคร"

"พี่จำหนูไม่ได้เหรอ เราเคยเรียนด้วยกัน แล้วก็เคยคบ..กันไง หนูดีใจที่ได้เจอพี่อีกครั้งนะคะ"

หมับ!

'อักกกก!'

พูดยังไม่ทันจบประโยคลิ้นก็จุกปาก เมื่อชายตัวสูงเดินตรงเข้ามา จับคว้าลำคอบีบแน่น ยกร่างบอบบางจนปลายเท้าลอยเขย่ง แววตาเย็นชาพร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นพูดชัด "ฉันน่ะเหรอ..เคยคบผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ อย่าตอแหล! ชื่อของเธอ..ฉันยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ"

"!!!!"