บทนำ
บท 1
ณ รัฐวอซิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
ร่างอรชรของหญิงสาวที่ใบหน้าสะสวยไร้ที่ติอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีขาวสั้นรัดรูปกำลังเดินย่างก้าวบนรองเท้าส้นเข็มแบรนด์หรูไปยังห้องของแฟนหนุ่มเพื่อต้องการที่จะเซอร์ไพรส์
แต่เธอก็ต้องเจอกับเรื่องที่เซอร์ไพรส์กว่าเมื่อเธอนั้นเปิดประตูคอนโดของแฟนหนุ่มเข้าไป....
ติ๊ด~ (เสียงสแกนคีย์การ์ด)
แกร็ก~
"ที่รัก Happy Anniversa..ry!!" ร่างบางที่เปิดประตูเข้าไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสแต่เธอกับต้องช็อคแล้วหุบยิ้มลงทันทีเมื่อเห็นร่างกำยำของแฟนหนุ่มของเธอกำลังนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่โซฟากลางห้องรับแขก
"กรี๊ดดดดดดดดด!!! แกเป็นใคร" ร่างบางที่ได้สติกลับมาก็กรี๊ดสุดเสียงพร้อมกับเอ่ยถามอย่างเดือดพล่าน
"เฮ้ยย! โมเน่" ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงของแฟนสาวก็ชะงักการกระทำทันทีพร้อมกับเรียกชื่อแฟนสาวด้วยสีหน้าตกใจ
"ตาบอดดูไม่ออกรึไง" หญิงสาวผมสีบลอนด์ทองที่กำลังนัวเนียกับแฟนหนุ่มของเธอเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดที่เธอมาขัดจังหวะกำลังเข้าได้เข้าเข็ม
"ไม่ใช่แบบนั้นนะโมเน่ฟังฉันก่อน" ไนท์แฟนหนุ่มของเธอที่เห็นว่าเธอกำลังเดือดพล่านก็รีบติดกระดุมกางเกงทันทีหมายจะเดินมาคุยกับเธอแต่ก็ถูกหญิงสาวที่เขาพามาด้วยที่อยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ยจนแทบจะเหลือแต่ชุดชั้นในรั้งแขนเอาไว้
"ไม่ใช่แบบนั้นมันคือแบบไหนเห็นอยู่เต็มตาไอผู้ชายเฮงซวย! " โมเน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับถอดรองเท้าส้นสูงราคาแพงปาใส่แฟนหนุ่มอย่างแรง
ปัก!
"โอ้ย เจ็บนะโมเน่ฟังไนท์ก่อน" ไนท์ที่เอาแขนมาบังหน้าเอาไว้ทำให้ส้นรองเท้าของเธอโดนเข้ากับแขนเขาเต็มๆ เอ่ยขึ้น
"ไนท์จะยื้อยัยคุณหนูนี้ไว้ทำไมล่ะคะก็บอกมันไปสิที่ทนคบกับผู้หญิงนิสัยเสียแบบมันเพราะเงิน" หญิงสาวที่ไนท์พามาด้วยเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือไปกอดเอวแกร่งเอาไว้
"หมายความว่าไง? " โมเน่เอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าแฟนหนุ่มและหญิงสาวสลับกัน
"ก็หมายความว่าผู้ชายเขาไม่ได้รักแกยังไงล่ะยัยโง่ทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้เป็นใครเขาก็เบื่อมีดีอย่างเดียวแค่รวยเท่านั้นแหละ จริงไหมคะไนท์" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเยาะเย้ยเธอก่อนจะแนบศรีษะซบกับอกแกร่ง
"หุบปาก! ไม่ใช่แบบนั้นนะโมเน่ยัยนี้มันพูดไปเลื่อย" ไนท์ตะคอกใส่หญิงสาวที่เขาพามาด้วยเสียงดังลั่นก่อนจะเอ่ยแก้ตัวกับเธอ
"นายนั้นแหละหุปปาก"
ปัก!
"โอ้ยย "
"ส่วนเธอมานี้!! " โมเน่ตวาดขึ้นอย่างเหลืออดพร้อมกับถอดร้องเท้าอีกข้างปาใส่เจ้าหลอนอย่างจังก่อนจะเดินจ้ำเท้าเข้าไปกระชากหัวของหญิงสาวหน้าด้านที่แอบมากินกับแฟนหนุ่มของเธอออกไปนอกห้อง
"กรี๊ดดดด ปล่อยนะเธอจะทำอะไรฉันยัยบ้า" หญิงสาวที่ถูกเธอกระชากหัวก็กรี๊ดร้องออกมาพร้อมกับพยายามขืนตัวแต่ก็ไม่สำเร็จ
"ทำให้แกรู้ไงว่าไม่ควรมาเสนอหน้าปากดีกับคนอย่างฉัน" โมเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวที่สภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ยด้วยสายตาเคียดเเค้น
"ปล่อยนะ ไนท์ช่วยแอนนี่ด้วย" หญิงสาวเอ่ยขึ้นเรียกชายหนุ่มที่ยืนดูอยู่ด้านหลังของโมเน่อย่างไม่กล้าเข้ามาห้ามก่อนที่จะโดนฝ่ามือของโมเน่ปะทะเข้าที่ใบหน้าซีกซ้ายเธออย่างเต็มแรง
เพี้ยะ!!
"โอ้ยย"
"นี้สำหรับแกที่หน้าด้านมานอนกับแฟนฉัน" โมเน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะกระชากหัวหลอนขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าข้างเดิมของเธออีกอย่างจังจนมีเลือดออกที่มุมปากของหลอน
เพี้ยะ!
"ส่วนนี้สำหรับแกที่ว่าฉันโง่ จำใส่กะลาหัวแกไว้เลยว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีกไม่งั้นแกไม่ตายดีแน่! " โมเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะใจก่อนจะใช้เท้าถีบหลอนจนล้มไปกองกับพื้น
"โอ้ย แกมันบ้าอีปีศาจ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างโอดครวญพร้อมกับเอามือกุ้มท้องน้อยที่โดนถีบและพยายามลุกขึ้นด้วยสภาพเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยดูไม่ได้
"ส่วนนาย! " โมเน่ที่จัดการหญิงสาวที่เป็นชู้กับเเฟนเธอเสร็จแล้วก็หันกับมาเผชิญหน้ากับแฟนหนุ่มด้วยสายตาเคียดแค้นที่ถูกนอกใจพร้อมกับเดินจ้ำเท้าเข้าไปหาทันที
"ที่รักฟังฉันก่อน" ไนท์พยายามเอ่ยแก้ตัวพร้อมทั้งกับจับมือโมเน่มากุมไว้แต่ก็โดนเจ้าตัวสะบัดออก
"อย่ามาจับตัวฉัน! ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นวันนี้เราจบกันอย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก" โมเน่ตวาดลั่นออกมาอย่างขยะแขยงเมื่อไนท์ถูกตัวเธอก่อนจะง้างมือขึ้นมาเหนือหัว 45 องศา และฟาดเข้าที่แก้มซีกขวาของเขาอย่างเต็มแรง
เพี้ยะ!
หลังจากที่เธอจัดการอดีตแฟนหนุ่มของเธอเสร็จก็หันหลังให้ทั้งคู่ทันทีพร้อมทั้งเดินจากไป
"โอ้ย เดียวก่อนโมเน่" ไนท์เอ่ยตะโกนไล่หลังเธอและจะเดินตามเธอไปแต่ก็ถูกหญิงสาวผมบอนรั้งเอาไว้
"โอ้ย ไนท์คะซูซี่เจ็บ" หญิงสาวที่เห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะตามร่างบางไปเธอก็รีบรั้งแขนเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างเรียกร้องความสนใจ
"โถ่เว้ย! ปล่อยแล้วก็ไสหัวไปสะ" ไนท์เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งสะบัดแขนเธอทิ้งทันทีอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินหัวเสียเข้าห้องไป
Monet Part
สวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อคุณหนูโมเน่ หรือนางสาว พรนับพัน โสภาศิริ ที่มีแต่คนบอกว่าฉันใช้เงินเหมือนเศษกระดาษแต่จะทำไมอะก็คนมันรวย! ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงแรม Moonsky ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลกส่วนเรื่องความสวยนั้นฉันว่าฉันไม่เป็นสองรองใครแน่นอน!
วันนี้ตอนแรกฉันตั้งใจเอาไว้ว่าจะไปเซอร์ไพร์วันครบรอบ 3 ปี ที่ฉันคบกับแฟนแล้วพร้อมจะมอบความบริสุทธิ์ให้กับเขาเพราะตอนแรกฉันโกหกเขาไปว่าวันนี้ไม่ว่างไม่ไปหามีพรีเซนต์โปรเจคจบแต่ก็เจอเซอร์ไพร์กลับแต่ก็ดีอย่างน้อยเรื่องนี้ก็ทำให้ฉันตาสว่าง!
Monet End
สวัสดีค่ะนักอ่านผู้น่ารักทุกท่านมดขอฝาก "มาเฟียคลั่งรัก" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะถ้าเจอคำผิดสามารถแจ้งได้เลยน้า
บทล่าสุด
#129 บทที่ 129 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#128 บทที่ 128 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#127 บทที่ 127 ตอนพิเศษ1
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#126 บทที่ 126 ทบทวนความหลัง
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#125 บทที่ 125 ยกเลิกงานหมั่น
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#124 บทที่ 124 เขี้ยวเล็บ
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#123 บทที่ 123 ราบเป็นหน้ากลอง
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#122 บทที่ 122 วอนหาที่ตาย!
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#121 บทที่ 121 เขาไม่ใช่ของแก!!
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026#120 บทที่ 120 ขอนะผู้ชายของเธอ!
อัปเดตล่าสุด: 3/24/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













