ลูน่าที่เขาเขี่ยทิ้ง ผู้เป็นดั่งความลุ่มหลงของศัตรู

หน้าจอหลักกะพริบเป็นสีเขียว

สำเร็จ

ห้องปลอดเชื้ออันเป็นระเบียบเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับทุกคนหยุดหายใจ

จากนั้นทั้งห้องแล็บก็ปะทุขึ้น

“เราทำได้แล้ว!”

เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นทั่วห้อง ใครคนหนึ่งตบไหล่ไอราอย่างแรง ขณะที่ศาสตราจารย์เดวีส์เบียดฝ่าฝูงชนเข้ามาแล้วดึงเธอเข้าไปกอดสั้น ๆ

“ไอรา ดูตัวเลขพวกนี้สิ นี่มันยิ่งใหญ่มาก เราเพิ่งเปลี่ยนเกมทั้งหมด”

นักวิจัยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาผิวปากเบา ๆ “ทั้งศักดิ์ศรีของชาติ สัญญาทางทหาร แล้วก็เงินมากพอจะทำให้คนครึ่งประเทศคลุ้มคลั่งได้ ไม่เลวเลยสำหรับคืนเดียว ดร.ครอว์ฟอร์ด”

เดวีส์โน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้เธอได้ยินท่ามกลางเสียงอึกทึก

“สามีของคุณคืออัลฟาเซบาสเตียน เฮล ใช่ไหม”

ไอราพยักหน้า

“นี่อาจทำให้ฝูงเฮลได้เปรียบอย่างมาก” เขากล่าว “ถ้าพวกเขาได้สิทธิ์เข้าถึงก่อนฝูงอื่น ๆ พวกเขาจะทิ้งทุกคนไว้ข้างหลังแบบไม่เห็นฝุ่น”

คำพูดนั้นกระแทกเธอแรงกว่าที่คาด

เธอนึกภาพเซบาสเตียนเปิดอ่านรายงานการรับรอง ใบหน้าของเขาคงจะนิ่งไปก่อน จากนั้นแววตาจะคมขึ้น และบางที... บางทีเขาอาจมองเธอด้วยสายตาที่ใกล้เคียงกับคำว่าให้เกียรติ

เธอเฝ้าปรารถนาสายตาแบบนั้นมาสี่ปีแล้ว

“ฉันจะบอกเขาคืนนี้” ไอรากล่าว

เดวีส์ยิ้มกว้าง “ดี ให้เขาได้เห็นเสียทีว่าคุณทำอะไรอยู่”

ไอรายิ้มตอบ แต่ปลายนิ้วของเธอกลับบีบแฟ้มเอกสารแน่นขึ้น

ไม่

เธอคิด

ฉันกำลังมอบความได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตให้เขา เพราะฉันเป็นภรรยาของเขา

เธอผ่านจุดตรวจความปลอดภัยสามชั้น เปลี่ยนออกจากชุดห้องปลอดเชื้อ และรับเอกสารรับรองฉบับสุดท้ายมาไว้ในมือ

ชื่อของเธอถูกพิมพ์อยู่บนหน้าแรก

ดร.ไอรา ครอว์ฟอร์ด

เธอลูบนิ้วโป้งผ่านตำแหน่งนั้นอย่างแผ่วเบา

คราวนี้จะไม่มีใครเรียกเธอว่าไร้ค่าอีก ไม่มีใครปัดเธอทิ้งเพียงเพราะเธอเป็นโอเมก้าที่ไร้หมาป่า และไม่มีใครพูดได้อีกว่าเธอไม่มีอะไรจะมอบให้อัลฟา

เธอได้สร้างบางสิ่งที่ทรงพลังพอจะทำให้ทั้งฝูงต่างแย่งชิงสิทธิ์ในการเข้าถึง

และคืนนี้ เธอกำลังจะนำมันไปใส่ไว้ในมือของเซบาสเตียน เฮล

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลิฟต์วีไอพีพาเธอขึ้นตรงสู่ชั้นบนสุดของเฮลทาวเวอร์ อัลฟาเซบาสเตียนใช้ห้องชุดส่วนตัวแห่งนี้สำหรับการประชุมธุรกิจยามดึก และบางครั้งเขาก็นอนที่นี่ในคืนที่อ้างว่างานของเฮลกรุ๊ปล่าช้าเกินกว่าจะกลับบ้าน ไอราเคยนำอาหารเย็นมาส่งให้เขาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน

แต่ครั้งนี้ สิ่งที่เธอนำมาให้คืออนาคต

เธอก้าวออกจากลิฟต์โดยกอดแฟ้มเอกสารไว้กับอก โถงทางเดินเงียบสงบ ปูด้วยพรมราคาแพงหนานุ่ม และมีแสงไฟสีเหลืองอ่อนจากโคมติดผนังทอดตัวอยู่เป็นช่วง ๆ เมื่อเหลือระยะอีกเพียงยี่สิบฟุตถึงห้องทำงานของเขา ฝีเท้าของเธอก็ช้าลง

จมูกของเธอรับรู้ก่อนที่สมองจะทันคิด

ไม้ซีดาร์ กลิ่นคมชัด คุ้นเคย อบอุ่นในแบบที่มีได้เพียงกลิ่นของอัลฟาเซบาสเตียนเท่านั้น มันคือกลิ่นที่เธอหลับเคียงข้างมาตลอดสี่ปี แม้ในคืนที่อีกฝั่งของเตียงเย็นชืดอยู่นานเกินไป

แต่ใต้กลิ่นนั้นยังมีอีกอย่าง

หวาน หอมดอกไม้ และไม่ใช่กลิ่นของเธอ

ไอราชะงัก

ประตูห้องทำงานปิดไม่สนิท แสงเส้นบาง ๆ ลอดออกมาตามช่องว่าง และพร้อมกันนั้นก็มีกลิ่นที่ปะปนกันของคนสองคนที่ยืนใกล้ชิดกันเกินไป

จากนั้นอัลฟาเซบาสเตียนก็พูดขึ้น

“เซรีนา เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมาตลอด ผู้หญิงคนนั้นไม่มีความหมายอะไร”

แฟ้มเอกสารในมือไอราลื่นลงเล็กน้อย เธอคว้าไว้ได้ก่อนมันจะตก

เสียงของเซรีนาดังตามมา นุ่มนวลและชื้นพร่าอยู่ตรงขอบเสียง แต่ลึกลงไปกลับซ่อนคมมีดบางเบาของความขบขันไว้ “ถ้าคุณรักฉัน แล้วทำไมคุณถึงปล่อยให้โอเมก้ากำพร้าคนนั้นขึ้นมาเป็นลูน่าของคุณล่ะ แล้วตอนที่ฉันจากไป ทำไมคุณไม่ตามฉันมา”

อัลฟาเซบาสเตียนหัวเราะต่ำ ๆ ไอรารู้จักเสียงหัวเราะนั้นดี เขาใช้มันเวลาต้องการทำให้อีกฝ่ายรู้สึกโง่ที่กล้าสงสัยเขา “เธอหึงเหรอ”

“ฉันไม่ควรหึงหรือไง” เซรีนาถามกลับ

“ฉันเลือกเธอเพราะเธอจากไป” อัลฟาเซบาสเตียนกล่าว น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ความอ่อนโยนนั้นยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายกว่าเดิม “ฉันต้องการลูน่า พวกผู้อาวุโสต้องการให้ตำแหน่งนั้นมีคนครอบครอง และไอราก็ไม่เป็นพิษเป็นภัย ไร้ครอบครัว ไร้หมาป่า ไม่มีใครท้าทายฉันได้”

ไม่เป็นอันตราย

ไอร่ายืนอยู่หน้าประตู หายใจแทบไม่ออก

เซเรน่าทำเสียงรังเกียจเบา ๆ “แล้วตอนนี้ล่ะ”

“ตอนนี้นางยังมีประโยชน์” อัลฟาเซบาสเตียนตอบ น้ำเสียงแทบจะเฉยชา “นางดูแลบ้าน จัดการบัญชีของแพ็ก คอยกันไม่ให้มารดาของข้าทำให้มื้อค่ำทุกมื้อกลายเป็นสนามรบ ข้าจะโยนเครื่องมือที่ยังใช้งานได้ทิ้งไปทำไม”

คำนั้นค่อย ๆ จมลึกลงในใจไอร่า

เครื่องมือ

ไม่ใช่ภรรยา ไม่ใช่ลูน่า ไม่ใช่คู่ชีวิต

เครื่องมือ

เซเรน่าเงียบไปครู่หนึ่ง พอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงก็ไร้ซึ่งคราบน้ำตาแล้ว “ข้าไม่อยากหลบซ่อนอยู่เช่นนี้ตลอดไป”

“เจ้าไม่ต้องอยู่เช่นนั้นหรอก” เสียงผ้าขยับดังมาจากในห้อง “เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ตำแหน่งลูน่าจะเป็นของเจ้า”

“แล้วทายาทเล่า”

คำตอบของอัลฟาเซบาสเตียนมาโดยไม่ลังเล “ทายาทของข้าจะถือกำเนิดจากเจ้าเท่านั้น”

ไอร่าหลับตาลง

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา อัลฟาเซบาสเตียนหลีกเลี่ยงการแตะต้องนาง เขาบอกว่านางยังอายุน้อย เขาบอกว่าพิษเงินที่เขาเคยได้รับเมื่อหลายปีก่อนอาจยังส่งผลต่อร่างกาย เขาบอกว่าไม่ต้องการทำร้ายนาง นางเชื่อเขา เพราะนางอยากเชื่อว่าในความห่างเหินนั้นยังมีความเมตตาซ่อนอยู่ นางเคยคิดว่าเขาให้เกียรตินาง เคยคิดว่าความอดทนคือความรักที่สวมใบหน้าเงียบงัน

ไม่ใช่

ความจริงนั้นเรียบง่ายยิ่ง

เพราะนางไม่ใช่เซเรน่า

ผ่านช่องแง้มของประตู นางเห็นอัลฟาเซบาสเตียนก้มศีรษะลงที่ลำคอของเซเรน่า ปลายจมูกของเขาแตะผิวของนางผู้นั้น และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในแบบที่ไอร่าไม่เคยเห็นว่าเคยมอบให้นาง ความปรารถนาทำให้ใบหน้าหยิ่งผยองนั้นแทบคล้ายคนมึนเมา

“ข้าคิดถึงเจ้า” เขาพึมพำ “กลิ่นของเจ้า เสียงของเจ้า”

เซเรน่าเอนกายเข้าหาเขา “ถ้าเช่นนั้นก็หย่ากับนางเสีย”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้”

“เพราะอะไร”

น้ำเสียงของอัลฟาเซบาสเตียนเย็นลง กลายเป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เขาใช้ในการประชุม “เพราะนางยังมีประโยชน์อยู่ เอาใจนางสักหน่อย นางก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวนี้ อย่าเพิ่งแตะต้องเครื่องมือนั้นก่อนที่ข้าจะใช้มันเสร็จ”

นิ้วของไอร่ากำแฟ้มเอกสารแน่นขึ้น จนขอบแฟ้มบิดงอ

ในนั้นคือหนังสือรับรองฉบับหนึ่ง ซึ่งอาจเปลี่ยนอนาคตของเฮลแพ็กได้ทั้งสิ้น นางเคยจินตนาการว่าจะวางมันลงบนโต๊ะทำงานของอัลฟาเซบาสเตียน แล้วเฝ้ามองแววตาแห่งความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาในที่สุด นางเคยจินตนาการว่าเขาจะเอ่ยนามของนาง ราวกับมันมีความหมาย

แต่สิ่งที่นางได้ยินกลับเป็นความจริง

ชั่วขณะหนึ่ง ความเจ็บปวดทำให้นางว่างเปล่าไปทั้งสิ้น จากนั้นบางสิ่งที่เย็นเยียบกว่าก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาแทนที่

นางหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่มั่นคง แล้วกดบันทึก หน้าจอจับภาพช่องแง้มของประตู มุมใบหน้าของอัลฟาเซบาสเตียน มือของเซเรน่าที่วางอยู่บนเสื้อของเขา จุมพิตที่ตามมา และวิธีที่เขากระซิบชื่อนางผู้นั้นราวกับเป็นคำปฏิญาณ ไอร่าบันทึกต่อไป จนรู้สึกราวกับวิญญาณของตนลอยห่างจากร่าง ห้านาที พอสำหรับทนายคนใดก็ได้ พอสำหรับการไต่สวนของสภา พอสำหรับคนโง่คนใดก็ตามที่ภายหลังคิดจะกล่าวหาว่านางทำเกินกว่าเหตุ

แล้วนางก็หยุดบันทึก

นางเดินกลับไปที่ลิฟต์โดยไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย ประตูลิฟต์ปิดลงรอบกาย ตัดกลิ่นซีดาร์และมวลดอกไม้เหล่านั้นออกไปเสียที

ในแผ่นเหล็กขัดเงา เงาสะท้อนของนางดูสงบนิ่ง

สงบเสียจนราวกับมีคนแปลกหน้ากำลังจ้องมองกลับมา

ด้านนอกเฮลทาวเวอร์ อากาศหนาวปะทะใบหน้าของไอร่า นางไม่ร้องไห้ น้ำตาดูเล็กน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

นางโทรหาฝ่ายกฎหมายของสถาบันวิจัยแห่งชาติ ซูซานรับสายในการดังครั้งที่สาม

“ดร. ครอว์ฟอร์ด?”

“ข้าต้องการข้อตกลงแยกทางคู่พันธะอย่างเป็นทางการ ข้ามีหลักฐานว่าคู่พันธะของข้านอกใจ ข้าต้องการยุติพันธะ และให้ลบชื่อของข้าออกจากบันทึกทั้งหมดของเฮลแพ็กโดยเร็วที่สุด”

“จะยื่นแบบมาตรฐาน หรือขอสถานะคุ้มครอง”

“คุ้มครองเต็มรูปแบบ ระดับสูงสุด เซบาสเตียนต้องไม่ล่วงรู้เรื่องสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลลับของข้า”

ซูซานเงียบไปครู่หนึ่ง “กระบวนการนั้นมีค่าใช้จ่ายสูง”

“ข้าไม่สนว่าต้องจ่ายเท่าไร” ไอร่าเงยหน้ามองเฮลทาวเวอร์ “เอาลายเซ็นของเขามาให้ได้ก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่ากำลังสูญเสียอะไรไป”

นางตัดสาย แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก