เงารักในกรงทอง

ตอนที่ 1 กรงทอง

ความเงียบสงบภายในคฤหาสน์หรูหราทรงยุโรปใจกลางเมืองใหญ่ถูกโอบล้อมด้วยบรรยากาศกดดันและทรงอิทธิพล คฤหาสน์หลังนี้คืออาณาจักรของ ‘คชา อัศวภักดี’ ชายหนุ่มวัย 38 ปี ผู้ปกครองธุรกิจทั้งบนดินและใต้ดินด้วยมือที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเด็ดขาด

ภายในห้องทำงานโทนสีเข้ม ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงไฟ คชานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ สายตาคมดุจพญาเหยี่ยวกำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารสัญญาในมือ ท่าทางที่สง่างามและไร้รอยยิ้มของเขาทำให้ใครก็ตามที่เข้าใกล้ต้องรู้สึกเกรงกลัว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูบานหนาจะถูกเปิดออก ‘ม่านมุก’ หญิงสาววัย 21 ปี ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกประหม่า เธออยู่ในชุดเดรสสีเรียบง่าย ใบหน้าหวานงดงามดวงตากลมโตส่องประกายสับสนและหวาดหวั่น เรือนร่างบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นเจ้าของชีวิตคนใหม่

“นั่งลงสิ” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของคชาดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

ม่านมุกสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับขาของตัวเองให้เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นบนตัก ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยังคงแจ่มชัดในหัว... พ่อของเธอติดหนี้การพนันและธุรกิจบ่อนมืดของคชาเป็นจำนวนเงินมหาศาล และทางเดียวที่จะชดใช้หนี้สินทั้งหมดโดยไม่ต้องจำนองบ้านและชีวิตของครอบครัว คือการส่งตัวเธอมาเป็น ‘สิ่งแลกเปลี่ยน’

คชาวางปากกาลงบนโต๊ะ เขายกมือขึ้นประสานกันแล้วปัดสายตาคมเข้มมามองหญิงสาวตรงหน้า สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่เรือนผมยาวนุ่ม ผิวพรรณเนียนละเอียด จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางอวบอิ่ม

ความงดงามและบริสุทธิ์ของม่านมุกกดทับความรู้สึกบางอย่างในใจของคชา ตั้งแต่แรกเห็นในภาพถ่ายและตัวจริงในวันนี้ เสน่ห์ธรรมชาติที่ไร้การปรุงแต่งของเธอสะกดสายตาเขาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มผู้ผ่านโลกมาอย่างเชี่ยวชาญและไม่เคยยอมให้สิ่งใด กลับรู้สึกปรารถนาที่จะครอบครองหญิงสาวคนนี้ไว้เพียงผู้เดียว

“เธอคงรู้ใช่ไหมว่าหน้าที่ของเธอที่นี่คืออะไร?” คชาเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกดดัน

“ค่ะ...” ม่านมุกตอบเสียงแผ่วเบา “หนูทราบดีค่ะ”

“ดี” คชาลุกขึ้นยืน ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกก้าวของเขาสร้างแรงกดดันจนม่านมุกต้องนั่งตัวเกร็ง “ในเมื่อสัญญาระหว่างฉันกับพ่อของเธอเริ่มขึ้นแล้ว ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เธอคือคนของฉัน”

คชาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขายื่นมือหนาออกมา แตะไปที่ปลายคางมนของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะดันให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ม่านมุกสะดุ้งเล็กน้อย สัมผัสจากมือของเขาร้อนผ่าวจนหัวใจของเธอเต้นรัว ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ฉันไม่ชอบคนขัดคำสั่ง และไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของฉัน” คชากระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาส่งกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่างเล็ก “ชีวิตของเธอ อิสรภาพของเธอ รวมถึงหัวใจของเธอ... ตอนนี้มันเป็นของฉันทั้งหมดแล้ว”

คำว่า ‘ของของฉัน’ และ ‘อิสรภาพ’ ราวกับตอกย้ำสถานะ ‘เมียเก็บ’ ในกรงทองที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ม่านมุกเม้มริมฝีปากแน่น แม้ภายในใจจะต่อต้านและต้องการอิสรภาพเพียงใด แต่ความกตัญญูและภาระหนี้สินของครอบครัวก็พันธนาการเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด

“ถ้าหนูทำตามที่คุณต้องการทุกอย่าง... คุณจะปล่อยครอบครัวของหนูไปใช่ไหมคะ?” ม่านมุกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่ก็พยายามสบตากับเขาอย่างท้าทาย

คชานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ความกล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนหวานนั้นทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเขากระตุกวูบขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่มองเขาด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน ความปรารถนาที่จะสยบเธอไว้ในอ้อมกอดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

“นั่นขึ้นอยู่กับว่า... เธอทำหน้าที่ของเธอได้ดีแค่ไหน” คชาตอบพร้อมกับใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ

สัมผัสที่อ่อนโยนที่ขัดกับน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าวทำให้ม่านมุกรู้สึกสับสน ภายใต้หน้ากากมาเฟียที่น่ากลัวและชอบควบคุม เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ ความรู้สึกประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของเธอ ความหวาดกลัวและความตื่นเต้นปะปนกันจนไม่อาจแยกแยะได้

ชายหนุ่มผละออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปทางประตู

“คืนนี้เธอนอนที่นี่ คนรับใช้จะพาเธอไป พักผ่อนซะ เพราะหลังจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

ม่านมุกรีบลุกขึ้นยืน คลายนิ้วมือที่กำแน่นออก เธอโค้งหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

ทว่าคชายังคงยืนมองตามหลังแผ่นหลังบางของเธอไปจนกระทั่งประตูปิดลง สายตาของเขาก็อ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเฉยชาเหมือนเดิม

สำหรับคชา... ม่านมุกอาจเป็นเพียงสินค้าชดใช้หนี้ในสายตาของคนนอก แต่สำหรับเขา เธอคือนกน้อยตัวเดียวที่เขาอยากจะเก็บไว้ในกรงทองนี้ และเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เธอไปไหนได้