"ไสหัวออกไป!"

ที่หน้าบาร์ หยางตง้ถูกผลักออกมา

ปัง!

ประตูปิดลงแน่นหนา

"เฮอะ! กูไม่สนใจจะทำงานให้มึงหรอก"

หยางตง้ถ่มน้ำลายใส่ประตูบาร์แล้วหันหลังเดินจากไป

เขาโดนไล่ออกอีกแล้ว นี่เป็นงานที่เก้าสิบเก้าตั้งแต่กลับมาที่นี่

กลางเดือนมิถุนายนในซูเป่ย อากาศร้อนราวกับอยู่ในหม้อนึ่ง แม้แต่คนเร่ร่อนที่หลบอยู่ในมุมบาร์ยังไม่อยากโผล่หัวออกมาจากเงามืด

โดยเฉพาะในยามเที่ยงวัน แดดจ้าทำให้หยางตง้หงุดหงิดใจ

อยากซื้อเบียร์เย็นๆ สักขวดแก้กระหาย มองไปรอบๆ ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นร้านขายเครื่องดื่มเย็นสักร้าน

แต่กลับเห็นกระป๋องน้ำอัดลมวางเอียงๆ อยู่ที่มุมกำแพงไกลออกไปหลายสิบเมตร เขาเห็นรางๆ ว่ามีโฆษณา "เย็นฉ่ำถึงใจ ใจเบิกบาน" พิมพ์อยู่บนนั้น ทำให้ความหงุดหงิดในใจของหยางตง้พลุ่งพล่านขึ้นอีก

"แม่ง มึงก็มาหาเรื่องกูอีกคน!"

พึมพำด่าอย่างหัวเสีย หยางตง้เตะก้อนหินข้างทางไปอย่างไม่ตั้งใจ

ปึ้ก

ผัวะ!

หลังจากเสียงทึบหนึ่ง ก้อนหินพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วผัวะ! ไปกระทบกับอะไรบางอย่าง

"เฮ้! สิบคะแนนเต็ม!"

หยางตง้มองกระป๋องที่ถูกหินกระแทกจนเป็นรูใหญ่ แล้วหัวเราะเบาๆ

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น

"ใครวะ กูกำลังหงุดหงิดอยู่"

หยางตง้หยิบโทรศัพท์ออกมา กดรับสายอย่างไม่พอใจ

"พี่ชายบ้านมึงสิ! มึงเป็นอะไรวะ งานที่กูแนะนำให้เมื่อวาน วันนี้ก็โดนไล่ออกแล้ว ยังให้เจ้าของร้านโทรมาด่ากูอีกยกใหญ่!"

"มึงสิโดนไล่ออก"

หยางตง้หยุดครู่หนึ่ง: "กูต่างหากที่ไล่มันออก พอเหอะ ไม่ต้องพูดแล้ว งานที่มึงแนะนำให้กูนี่ ไม่ไหวว่ะ"

คนที่อยู่ปลายสายกลอกตา: "มันก็เหมือนกันนั่นแหละ ช่างเถอะ งานที่แนะนำให้มึงก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้ กูชินแล้ว"

หยางตง้เงียบไป ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาปรับตัวเข้ากับที่ทำงานได้ยาก

เมื่อเห็นว่าหยางตง้เงียบ ปลายสายก็ส่งเสียงหัวเราะขื่นๆ มา: "หยางตง้ กูมีงานอีกอย่าง ถ้ามึงสมัครได้ ก็จะก้าวเข้าสู่ชนชั้นมนุษย์เงินเดือนได้เลย ตอนนั้นจะได้กินดีอยู่ดี ถ้าโชคดีอาจจะได้จีบสาวบ้านดีด้วย เป็นไง จะทำมั้ย?"

หยางตง้ฮึมฮัมสองที คิดในใจว่าจะมีงานดีแบบนั้นที่ไหนกัน แต่ก็ตอบไป: "มึงว่ามา งานอะไร"

เสียงจากปลายสายหยุดไปครู่หนึ่ง: "รายละเอียดกูก็อธิบายไม่ถนัด มึงไปเองก็จะรู้เอง มีซีอีโอสาวสวยรออยู่ด้วยนะ"

ซีอีโอสาวสวย?

หยางตง้ลังเลไปวินาทีหนึ่ง มีสาวสวยแล้วไม่ดูมันก็โง่น่ะสิ

"ได้ กูไป บอกสถานที่มา"

......

แกร๊ก

ประตูห้องทำงานเปิดออก ชายคนหนึ่งเดินออกมา

ดูจากสีหน้าที่หม่นหมองก็รู้ได้ว่า สมัครงานไม่ผ่าน

หยางตง้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ รีบเดินไปหาเขา คว้าตัวเขาไว้แล้วถาม: "พี่ชาย สัมภาษณ์มีเนื้อหาอะไรบ้างครับ ทำไมทุกคนถึงสมัครไม่ผ่านกันหมด?"

"เฮ้อ ไม่พูดก็ได้ เดี๋ยวนายก็รู้เอง"

ชายคนนั้นทำหน้าเศร้า ส่ายหัว

หยางตง้ขมวดคิ้ว: หรือการสัมภาษณ์นี้จะยากจริงๆ?

ก่อนหน้าเขามีคนยี่สิบคนเดินเข้าไปอย่างองอาจ แล้วออกมาอย่างหมดสภาพ

หยางตง้กำลังจะถามอีก ก็ได้ยินเสียงเรียกจากในห้อง: "หมายเลขยี่สิบเอ็ด"

หมายเลขยี่สิบเอ็ด คือป้ายคิวในมือของหยางตง้

เขาจัดปกเสื้อเชิ้ตตัวเองเล็กน้อย แล้วเดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้าไปในห้อง

ภายในห้องว่างเปล่า นอกจากโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้สองตัว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย

บนเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะ นั่งผู้หญิงคนหนึ่ง เอ้ย ไม่ใช่ เด็กสาวคนหนึ่ง

เด็กสาวอายุราวยี่สิบปี สวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีม่วง มือขวาเท้าคาง ดวงตาคู่สวยกวาดมองหยางตง้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

นี่คือซีอีโอสาวสวยเหรอ?

หยางตง้ตกใจเล็กน้อย สถานการณ์การสัมภาษณ์งานนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

ไม่ต้องพูดถึงการแต่งตัวของซีอีโอสาวที่ดูลำลองเกินไป แค่หน้าตาก็ดูเด็กเกินไปแล้ว

โชคดีที่ช่วงนี้หยางตง้ไม่มีอะไรจะพูด แต่ประสบการณ์การสมัครงานมีมากพอ

เมื่อเจอกับสถานการณ์แปลกๆ แบบนี้ หยางตง้ก็ได้สติกลับมาทันที เขาค้อมตัวให้เด็กสาวเล็กน้อย: "สวัสดีครับ ผมคือหมายเลขยี่สิบเอ็ด"

เด็กสาวไม่พูดอะไร แต่ใช้ดวงตาเป็นประกายกวาดมองเขาหลายรอบ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยริมฝีปากอิ่มเล็กๆ: "นั่งลงสิคะ"

"ขอบคุณครับ"

หยางตง้นั่งลงบนเก้าอี้ เห็นสายตาพิจารณาของเด็กสาว ใบหน้าเขาดูอึดอัดเล็กน้อย

นี่มาหาพนักงาน หรือมาหาแฟนกันแน่?

ในที่สุด เด็กสาวก็ยิ้มอ่อนโยน โน้มตัวไปข้างหน้า ใบหน้าเอียงเข้าหาหยางตง้

ความนุ่มนิ่มเต็มไปด้วยความยืดหยุ่นคู่นั้น พอโน้มตัวก็วางลงบนโต๊ะ แล้วถูกร่างของเธอกดทับ โค้งงอออกมาอย่างเซ็กซี่น่าตื่นตา

อกของหยางตง้เต้นตึกตัก ซีอีโอสาวคนนี้คงไม่ได้ต้องการเลี้ยงหนุ่มหล่อหรอกนะ? เห็นเขาหล่อเหลาเลยจะเสนอตัวให้?

เด็กสาวหัวเราะคิกคัก: "หนุ่มหล่อ แนะนำตัวหน่อยสิคะ"

"ครับ"

หยางตง้พยักหน้า เบนสายตาจาก "โต๊ะ": "ผมชื่อหยางตง้ อายุยี่สิบหกปี ก่อนมาที่นี่เคยเป็นทหารมาก่อน"

"เป็นทหารเหรอคะ? ดีจังเลย"

เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ โน้มตัวไปข้างหน้าอีก แทบจะแนบชิดใบหน้าของหยางตง้

หยางตง้หุบปาก มองเธอด้วยสายตาสงสัย

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มือซ้ายวางบนโต๊ะเพื่อพยุงตัว มือขวายื่นมาหาหยางตง้ วางลงบนอกของเขา

"ฉันชอบทหารที่สุดเลย สมกับมีกล้ามเนื้อจริงๆ... พูดต่อสิคะ ไม่ต้องสนใจฉัน"

เด็กสาวหัวเราะคิกคัก นิ้วมือค่อยๆ เลื่อนไปมาบนอกของหยางตง้ สายเดี่ยวบนไหล่ของเธอเลื่อนหลุด เผยให้เห็นไหล่ขาวและกระดูกไหปลาร้าที่ขาวเนียนเซ็กซี่

และในหางตาของหยางตง้ เขาเห็นลูกไม้สีดำโผล่ออกมานิดหน่อย

แต่การกระทำที่ดูเบาปัญญาของเด็กสาว ไม่ได้ทำให้หยางตง้เคลิบเคลิ้ม กลับทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที

เพราะเมื่อเด็กสาวโน้มตัวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมฉุนผสมกับกลิ่นฮอร์โมนก็พุ่งเข้าจมูกเขา

กลิ่นน้ำหอมนี้ ดูคุ้นๆ นะ

ร้านขายของชำข้างๆ "หมู่บ้านกลางเมือง" ที่เขาเช่าอยู่ก็ขายน้ำหอมคุณภาพต่ำแบบนี้: ยี่ห้อไป๋ฮัวซาน ยี่สิบหยวนต่อขวด

เมื่อสองวันก่อนร้านลดราคา เจ้าของห้องเช่าอ้วนๆ ของเขาซื้อไปเต็มถุง ทุกวันต้องฉีดนิดหน่อย ทำให้ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นรบกวน

พอนึกได้แบบนี้ หยางตง้ถึงแม้จะยังยิ้มอยู่ แต่ในใจกลับรู้แล้ว ซีอีโอสาวอาจจะหลงใหลในความหล่อเหลาของเขา แต่ไม่มีทางใช้น้ำหอมราคาถูกยี่สิบหยวนต่อขวดแน่ๆ!

เฮ้ นี่มันกับดักนี่หว่า

โลกนี้ช่างวุ่นวายจริงๆ ถึงขั้นเอาการหลอกล่อมาทำเป็นการสัมภาษณ์งานแล้ว

เห็นหยางตง้ยิ้มแต่ไม่พูด เด็กสาวก็ถอยตัวกลับ ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปข้างตัวหยางตง้

มือขวาเกี่ยวคอเขา เอวบางบิดนิดหนึ่ง แล้วนั่งลงบนตักเขา

เมื่อรู้สึกถึงความยืดหยุ่นของร่างเด็กสาว หยางตง้ก็มีปฏิกิริยาทันที

แน่นอน ถ้าไม่มีปฏิกิริยา เขาก็ไม่ควรเป็นผู้ชายแล้ว

"ทำไมไม่พูดล่ะคะ พูดต่อสิ"

เด็กสาวรู้สึกถึงความร้อนใต้ร่าง หัวเราะคิกคัก ตั้งใจบิดตัวสองสามที: "นี่อะไรคะ ทำให้หนูรู้สึกจั๊กจี้จัง..."