เสน่หารักแฟนกำมะลอ

ความเดิมจากตอน เริ่มต้นใหม่ (END) ในเรื่องนางร้ายทวงสิทธิ์

"เอ่อ..ถ้าสมมติมีคนเขารู้สึกดีกับคุณขึ้นมาล่ะ...คุณจะสนใจเขามั้ย"ไอรดากลั้นหายใจถามออกไปด้วยใจที่สั่นระรัว ก็เธออยากรู้นี่นาว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร

"เหอะ! ใครเขาจะมารักโผม~"ภูผาส่ายหัวไปมา ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แล้วจึงหันกลับมามองไอรดาด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมวันนี้เธอถึงพูดอะไรแปลกๆ

"ฉะ...ฉันชอบคุณ! ..."ภูผาที่กำลังมองไอรดาอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็หันขวับกลับมาอย่างเร็วพร้อมกับเอื้อนเอ่ยวาจาพิลึก จนทำให้ภูผาที่มึนๆถึงกับได้สติกลับคืนมา

ร่างสูงสตั้นไปประมาณสามวินาที...นี่ไอรดาชอบเขาจริงๆ งั้นหรอ?

มือแกร่งยกขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบาๆ สงสัยเขาเมาจนหูฝาดไปแล้วแน่ๆ ไอรดาไม่มีทางชอบเขาอย่างแน่นอน เพราะเขาและเธอเป็นคู่กัดกัน

เมื่อเห็นไอรดายังหลับตาปี๋อยู่ ภูผาที่จับต้นชนปลายไม่ถูก และไม่รู้จะทำอะไรต่อ จึงรีบแกล้งหลับไปในทันที

"อะ...อ้าวหลับซะงั้น~"

ภูผาที่กำลังแกล้งหลับอยู่นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกอุ่นวาบที่แก้มซีกขวา ตาคมค่อยๆ หรี่ขึ้นมามองนิดนึง แล้วจึงพบว่าไอรดาเป็นคนเอามือมาสัมผัสแก้มเขานั่นเอง...แสดงว่าที่เธอพูดเมื่อครู่คือความจริง...เขาไม่ได้หูฝาด...แล้วเธอชอบเขาตั้งแต่ตอนไหนกัน

"หลับแล้วน่ารักกว่าตอนตื่นซะอีก~"เสียงหวานที่เอ่ยชมออกมา ทำให้ภูผารู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที หัวใจแกร่งเริ่มทำงานหนักขึ้น

แต่แล้วหัวใจแกร่งก็ค่อยๆ กลับมาเต้นตามปกติ เพราะยังไม่พร้อมที่จะรับใครเข้ามาตอนนี้ ภูผาจึงคิดในใจ

'ผมขอบใจที่คุณมีความรู้สึกดีๆ ให้กันนะแต่...ผมคงรับไว้ไม่ได้จริงๆ ...ในใจของผมตอนนี้มันยังรักโรสไม่เปลี่ยนแปลง'

"นายน้อยเดินดีๆ สิครับใกล้ถึงรถแล้วอะ..อ้าว? "ภูผาที่เดินโซเซเหมือนคนเมาก่อนหน้านี้ เมื่อพ้นจากประตูบ้าน ร่างแกร่งก็ดีดตัวออกจากลูกน้องทันที แล้วจึงเดินตรงไปที่รถเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โธ่~นายน้อย..ผมก็นึกว่าเมาจนหัวราน้ำแล้วซะอีก"กรวิทย์มองเจ้านายหนุ่มด้วยความงุนงง ก่อนจะรีบวิ่งไปทำหน้าที่คนขับรถอย่างรวดเร็ว...