ไม่ร้ายเกินรัก

                         Prologue

แก้มยุ้ย 

ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลหัวหิน...

ปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของลีน่าเพิ่งจะเริ่มต้นบนชายหาดหน้าบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของครอบครัวพี่เลโอ ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของลีน่า

ปาร์ตี้เริ่มต้นในเวลาหกโมงเย็น คนร่วมงานนอกจากลีน่า เจ้าของวันเกิดแล้วก็มีพี่เลโอ ญาติผู้พี่ของลีน่าที่เป็นเจ้าของบ้านพักแห่งนี้ อีกสองคนคือเนเน่กับจินนี่ และฉัน...แก้มยุ้ย เราทั้งสี่สาวอยู่เป็นกลุ่มเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัย ที่เรียนเอกเดียวกัน ตอนนี้อยู่ปีสุดท้ายแล้ว

ทุกคนดูสนุกสนาน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของวันเกิดที่เพิ่งถูกหักอกมาเมื่อสองวันก่อน

และแน่นอนยกเว้นฉันนี่แหละ เพราะถึงฉันจะเป็นเพื่อนร่วมแก๊งของสาวๆ ทั้งสามในค่ำคืนนี้ แต่ฉันก็เป็นเพียงเพื่อนเบ้ของทุกคน เหตุผลง่ายๆ เลย ในกลุ่มฉันดูไม่เข้าพวกที่สุด

ฉันจน...ในขณะที่ทุกคนรวยมากๆ เพราะเป็นลูกสาวของนักธุรกิจชั้นแถวหน้าของเมืองไทยทั้งนั้น แน่นอนรวยแล้วก็สวยได้ แม้เกิดมาจะไม่ได้มาพร้อมความสวย แต่เงินบันดาลได้ทั้งนั้น ทั้งสามจึงทั้งสวยและรวยมากๆ

และฉันนอกจากจนแล้ว ยังดูขี้เหร่ที่สุดในกลุ่ม ไม่ใช่เพราะหน้าตาดูไม่ได้ ตรงกันข้ามฉันหน้าตาออกจะน่ารัก ปากนิด จมูกหน่อย ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส แต่รูปหน้ากลมเป็นซาลาเปา ก็ต้องเป็นงั้นอยู่แล้ว เพราะฉันเป็นเด็กสาววัยย่างยี่สิบเอ็ดที่แสนจะอวบ...น้ำหนักเกินมาตรฐานของส่วนสูงมาเกือบสิบกิโลฯ ทั้งที่ฉันสูงแค่ 160 เซนฯ แต่น้ำหนักฉันก็ปาเข้าไปแล้ว 60 กิโลฯ

มันแปลกอะไรล่ะ เพราะฉันชอบกิน...กินทุกอย่างที่เงินซื้อกินได้ บางครั้งไม่มีเงินซื้อกินเองได้ ก็ต้องแอบจิกของคนอื่นกินเป็นบางครั้ง

“ยัยแก้มอ้วน มัวแต่ย่างไปกินไปอยู่นั่นแหละ เอามาเติมที่โต๊ะเดี๋ยวนี้!” เสียงประกาศิตของยัยเนเน่ตัวแสบ ทำฉันสะดุ้ง รีบวางปลาหมึกที่กำลังจะใส่เข้าปาก หันไปวางลงบนจาน รวมทั้งกุ้งเผาที่เพิ่งสุกร้อนๆ อีกหลายตัว ยกไปเสิร์ฟบนโต๊ะ

“แกะกุ้งให้ฉันด้วย!” เสียงออกคำสั่งห้วนๆ ทำให้ฉันที่กำลังจะหมุนตัวไปยังหน้าเตาย่างชะงัก

ถ้าไม่คิดว่ายัยเนเน่เพิ่งจ่ายค่ายา ‘น้องกระปุก’ แมวอ้วนที่แสนน่ารักของฉันไปเมื่อสองวันก่อน ฉันคงเอากุ้งเผาร้อนๆ จากเตาย่างปาใส่หน้าของนางแน่ๆ แต่ตอนนี้ที่ทำได้คือ

“จ้าเพื่อน” ดีว่าฉันใส่ถุงมือผ้า จึงไม่ลำบากมากนักในการแกะกุ้งเผาร้อนๆ ใส่จานให้ยัยเนเน่

แกะจนพูนจาน ก่อนจะเดินกลับไปยังตำแหน่งเดิม คือมีหน้าที่ย่างอาหารทะเลให้ทุกคนกินด้วยความสบายใจ

ดีว่าไม่ต้องไปเสิร์ฟเครื่องดื่ม ไม่งั้นก็ออกจะเกินไป และตำแหน่งบาร์เทนดี้จำเป็นยัยเนเน่ทำเอง ดูนางมีความสุขที่ได้เสิร์ฟไวน์ให้กับเพื่อนๆ และเบียร์ให้กับพี่เลโอ

...ดูกระเหียนกระหือรือเกินควรจนน่าสงสัย

ปนหมั่นไส้นิดๆ เพราะตอนที่ยกแก้วเบียร์ไปให้พี่เลโอนั้น นางก็มีการเต้นยั่วๆ บดๆ รูดๆ รั้งๆ เกือบถึงพื้นทรายต่อหน้าพี่เลโอ หน้าตาก็โคตรอ่อย

 ...โอ๊ย อยากโยนปลาหมึกเผาร้อนๆ ใส่หน้านางมาก แสดงออกเกินไป ไม่เกรงใจคนอื่นๆ

คนอื่นๆ ที่ว่านั้น นอกจากยัยจินนี่ที่อยากงาบพี่เลโอไม่ต่างจากยัยเนเน่ ก็มีฉันด้วย...อีกคน

ในแก๊งสี่สาวของเรานอกจากลีน่าแล้ว พวกเราทั้งสามคนก็ล้วนชอบพี่เลโอทั้งนั้น

ใครดีใครได้ นั่นคือคำประกาศกร้าวของยัยเนเน่ในครั้งแรกที่ต่างรู้ว่าฉันกับจินนี่ก็ชอบพี่เลโอ

ยัยเนเน่กับยัยจินนี่ล้วนมีโอกาส โดยเฉพาะในค่ำคืนนี้ ส่วนฉันน่ะเหรอ...นอกจากพี่เลโอจะไม่เคยชายตาแล พูดด้วยนับครั้งได้ สายตาท่าทางของเขาที่มีต่อฉันติดจะเย็นชาปนเอือมระอา ยามเมื่อเจอสายตาสารภาพความในใจของฉัน

ก็แหงสิ...ฉันไม่ได้มีอะไรที่จะทำให้พี่เลโอสนใจได้ อย่าว่าแต่พี่เลโอเลย หนุ่มๆ ในมหาวิทยาลัยก็มองฉันเป็นฝุ่นละอองเมื่ออยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมแก๊ง

บางทีก็โดนร้องเพลงใส่ ‘ไม่อ้วนเอาเท่าไหร่ บอกสิเออ จะเอาเท่าไหร่ ไม่อ้วนเอาเท่าไร’

นอกจากอยากปารองเท้าใส่หน้าคนร้องแล้ว ฉันก็อยากไปเผาบ้านคนแต่งเพลงด้วย

...เพลงเห้...อะไร แต่งมาเพื่อบูลลี่คนอ้วน

ถึงจะยืนอยู่หน้าเตา แต่สายตาก็วนเวียนไปยังกลุ่มเพื่อน ตอนนี้

ลีน่ากับจินนี่ออกมาเต้นด้วยท่าทางตลกๆ และเดินเซจนเกือบล้มหลายครั้ง

“อ้าว ดื่มๆ ให้กับผู้ชายเฮงซวย!” ลีน่าพูดเสียงดังเหมือนคนเมา

“ลีน่า อย่าเพิ่งดื่มเยอะสิ เค้กวันเกิดก็ยังไม่ได้เป่านะ”

พี่เลโอปรามญาติผู้น้องของเขา พร้อมกับแย่งแก้วไวน์ของอีกฝ่ายไปวางบนโต๊ะ

เขาดูเป็นพี่ชายที่แสนดี น่ารัก อบอุ่นจริงๆ ต่างกับบุคลิกภายนอกที่เป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบแปด หน้าตาหล่อแบบมีสไตล์ชัดเจน พูดง่ายๆ หน้าไม่โหล แม้จะผิวขาวจัดเหมือนคนมีเชื้อสายจีน และดวงตาเล็ก แต่มันกลับคมวาวราวกับมีดผ่าตัด จมูกเล็กๆ แต่โด่งและปลายรั้น ริมฝีปากได้รูปสวยเหมือนปากผู้หญิง

สูงหนึ่งร้อยแปดสิบสี่เซนฯ ร่างกายดูแข็งแรงเหมือนนักกีฬาว่ายน้ำ ไหล่กว้าง มีซิกแพ็ก และกล้ามแขนแต่พองาม เอวกับสะโพกสอบเพรียว ก้นงอนอีกต่างหาก

แน่นอนตอนว่ายน้ำเมื่อตอนบ่าย ฉันสำรวจพี่เขาอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า

และที่ดูเท่สุดๆ คือเขาเป็นผู้ชายที่มีผมยาวหยักระบ่า และรวบไว้บนท้ายทอย และมีรอยสักเป็นรูปนกที่ต้นแขนด้านขวา บนหน้าอกข้างซ้ายเป็นรูปผีเสื้อตัวเล็กๆ

ฉันคิดว่าพี่เลโอคงชอบสัตว์มีปีก เดาเล่นๆ เขารักอิสระ และต้องการโบยบินไปในทุกที่ที่อยากไป

เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่แปลกที่พี่เลโอยังไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตน แต่ข้างกายเขาก็ไม่เคยขาดสาวๆ ซึ่งล้วนแต่เป็นสาวๆ ในวงการเซเลบฯ ทั้งนั้น ทั้งดาราและสาวไฮโซฯ รวมทั้งยัยเนเน่กับจินนี่ด้วย

 ส่วนฉันน่ะเหรอ คำว่าหมามองเครื่องบิน ยังดูน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

และตอนนี้ฉันคือยัยอ้วน หน้ามันแพร็บอยู่หน้าเตาย่าง และเนื้อตัวก็คลุกด้วยกลิ่นอาหารทะเล

“ยัยแก้มไปยกเค้กในตู้เย็นมา ก่อนที่ลีน่าจะเมาหลับไปก่อน” เสียงของจินนี่บอก

ฉันจึงวางมือจากหน้าเตาย่าง เดินเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านพักหลังใหญ่โต ตรงเข้าไปในห้องครัว ซึ่งตอนนี้แม่บ้านก็กลับห้องพักที่อยู่หลังบ้านไปแล้ว

ฉันยกเค้กออกมาจากตู้เย็นและปักเทียนแค่สามแท่ง ตามคำสั่งของลีน่าที่บอกว่าอายุยี่สิบเอ็ด เทียนสามแท่งก็พอ

เมื่อยกเค้กมาวางบนโต๊ะ เสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ก็ดังขึ้น และลีน่าก็เป่าเทียน

เพื่อนๆ มอบของขวัญให้ ยกเว้นฉัน ที่วันนี้รับอาสาบริการเพื่อนๆ ในงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ ตามประสาคนจน ไม่มีเงินซื้อของขวัญแพงๆ ให้ลีน่า จะซื้อของของถูกๆ ตลาดนัดก็คงไม่เหมาะกับรสนิยมของอีกฝ่าย และลีน่าก็ไม่ต้องการอะไรจากฉัน นอกจากให้มาร่วมงานด้วยเท่านั้น

ฉันตัดเค้กวันเกิดให้ทุกคน และทุกคนก็กินเพียงน้อยนิด ก็ไม่แปลกใจเพราะเพื่อนทั้งสามของฉันต้องรักษาหุ่น ไม่กินของหวานเท่าไหร่ ยกเว้นพี่เลโอ กินจนหมดชิ้น

ให้ตายสิเห็นครีมเค้กขาวๆ ติดมุมปากพี่เขาแล้ว อยากจะ...

แม้แค่คิดเฉยๆ ก็ไม่ทันแล้ว เพราะยัยเนเน่ใช้นิ้วโป้งปาดครีมขาวๆ นั้นออกจากมุมปากพี่เลโอเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ยัดใส่ปากตัวเอง พร้อมยิ้มยั่วๆ ให้พี่เลโอ ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบ

...บาดตาบาดใจชะมัด!

และคิดว่าคืนนี้พี่เลโอ เสร็จยัยเนเน่อย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งขยันเติมเบียร์ใส่แก้วให้พี่เขา แล้วยังนั่งเบียดพี่เขาอีก

อือๆ พี่เลโอ จะเป็นได้แค่ผัวมโนของกูตลอดไปเหรอเนี่ย

ฉันได้แต่คิดด้วยความเศร้าหมอง ก่อนจ้วงเค้กทั้งชิ้นเข้าปากเพื่อเยียวยาความเศร้าในใจตัวเอง

ปาร์ตี้วันเกิดของลีน่าจบลงแล้ว ทุกคนหลังจากดื่มจนเมามายและเต้นจนหมดแรงก็แยกย้ายกลับเข้าห้องพัก แม้แต่พี่เลโอกับยายเนเน่ที่นั่งเบียดอยู่สองคนสุดท้ายในค่ำคืนที่แสนสนุกสนาน ป่านนี้ทั้งสองคงอยู่ในห้องพักของใครคนใดคนหนึ่ง

ฉันคิดด้วยความเศร้าใจ พี่เลโอ...ผัวมโนของฉัน กลายเป็นผัวจริงๆ ของยัยเนเน่ไปแล้ว

เออ...ฉันรู้หรอกว่าพี่เขาเป็นผัวชั่วคราวหรือขาประจำของสาวๆ นับร้อยนับพันคนมาแล้ว แต่ทำไมต้องเป็นผัวยัยเนเน่อีกคน มันใกล้ตัวเกินไป ฉันรับไม่ได้ มันบาดตาบาดใจ

...ฮือๆ

ฉันร้องไห้ในใจ ก่อนจะหาวิธีจัดการกับอารมณ์แสนเศร้านี้ ไม่กี่นาทีต่อมาฉันก็คิดออก

ในเมื่อคนอื่นๆ เข้าห้องไปแล้ว ฉันก็ลงไปจัดการกับเค้กวันเกิดที่เหลืออยู่ในตู้เย็นมาแอบกินในห้องพัก

อิอิ...เสร็จตรู ไอ้พวกหุ่นเพรียวจนลมแทบจะหอบลงทะเล ได้แต่กินคำสองคำเหมือนนกจิกเศษอาหารบนทรายหาด

...................