บทนำ
ตอนนี้แค่ความรักเธอเองก็ไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะยังมีให้กับเธอเหมือนเดิมหรือเปล่า แทนที่มันจะเพิ่มมากขึ้น แต่ดูเหมือนเวลาผ่านไปมันก็ยิ่งมีน้อยลง
ใช่ว่าเธอจะไม่เหนื่อย เธอเหนื่อยมากๆ กับพฤติกรรมของเขา แล้วถ้าคุณเป็นเธอล่ะ?
คุณจะเหนื่อยหรือเปล่า หากคนที่คุณรักแม่งปลิ้นปล้อน กระหล่อน และเจ้าชู้มากๆ
แต่ถ้าคุณเหนื่อยคุณก็พัก ผัวไม่รักก็หาใหม่ จะร้องทำเหี้ยอะไร หาผัวใหม่ที่ดีกว่า อย่าเสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่เห็นค่าในตัวเรา จำไว้!!
บท 1
-4 ปีที่แล้ว-
“กูกับมึงก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่จะขยับเป็นแฟนสักทีวะ” เพลิง ชายหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาดี ที่กำลังอยู่ในชุดนักเรียนมอปลายชายเสื้อหลุดลุ่ยกำลังนั่งพูดอยู่กับหญิงสาว บริเวณสวนหย่อมหลังโรงเรียน
“กูไม่อยากเป็นแฟนกับมึง เดี๋ยวได้น้ำตาเช็ดหัวเข่า” ลาวา ตอบ
กลับอย่างไม่คิดอะไร ขณะที่กำลังเปิดอ่านหนังสือเรียนอยู่
เธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวย เรียนดี กีฬาเด่น มีรุ่นพี่ รุ่นน้อง และรุ่นเดียวกันตามจีบหลายคน แต่เธอก็ไม่สนใจ เพราะคนที่เธอชอบมีเพียงแค่ผู้ชายตรงหน้าเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เธอก็ไม่กล้าบอกเพราะกลัวว่าจะเสียความเป็นเพื่อนที่มีให้กันมาตั้งแต่เด็กๆ
“กูจะไม่ทำให้มึงต้องร้องไห้ กูสัญญา” เพลิงบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลาวามองเพลิงเล็กน้อยพลางครุ่นคิด
“ได้ กูจะลองดู” ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรถึงตอบกลับไปแบบนั้น แต่สิ่งที่เธอคิดได้อย่างชัดเจนคือ ไม่ลองก็ไม่รู้
ในเมื่อมีโอกาสที่เธอจะได้คบกับคนที่เธอชอบเธอก็จะรับโอกาสนั้นไว้…
-ปัจจุบัน-
หน้าตึกคณะวิศวะกรรมฯ
“ยังไม่กลับอีกเหรอชะนี” ตุ้ยนุ้ย เพื่อนสนิทร่างชายแต่ใจเป็นหญิงเดินเข้ามาถามลาวาที่นั่งรอแฟนของเธอหน้าตึกคณะ
ตุ้ยนุ้ยเป็นเพื่อนที่สนิทและรู้ใจลาวามากที่สุด ยามใดที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจก็จะมีตุ้ยนุ้ยคอยอยู่ข้างๆ เสมอ ตุ้ยนุ้ยมักจะชอบเรียกลาวาว่าชะนีแทนเรียกชื่อของเธอ ซึ่งลาวาเองก็ไม่ได้โกธรอะไร นี่เป็นสิทธิพิเศษของเธอที่ตุ้ยนุ้ยมอบให้ เพราะตุ้ยนุ้ยมักจะไม่เรียกใครว่าชะนีนอกจากเธอคนเดียว
“อืม” ลาวาพยักหน้าพร้อมกับตอบรับในลำคอสั้นๆ ตุ้ยนุ้ยมองลาวา ก่อนจะนั่งลงข้างๆเธอ
“รอเพลิงอยู่หรือไง” เพลิง ที่ตุ้ยนุ้ยพูดถึงก็คือแฟนของลาวาที่คบกันมาถึง 4 ปีแล้ว ถึงแม้ว่าทั้งคู่อาจจะคบกันนานแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรักกันมากเช่นกัน
“ใช่” ลาวายังคงตอบกลับมาสั้นๆ ขณะที่สายตาก็กำลังสอดส่องมองหาแฟนของเธอ
“กลับบ้านเหอะ เดี๋ยวกูไปส่ง” ตุ้ยนุ้ยพูดบอกออกมา ถ้าหากเพลิงจะมารับลาวาจริงป่านนี้ก็คงต้องโผล่หน้ามาแล้ว เพราะลาวานั่งรอเพลิงตรงหน้าคณะตั้งแต่ที่แยกกับตุ้ยนุ้ย เพราะตุ้ยนุ้ยต้องไปคุยงานกับอาจารย์เลยไม่ได้รอเป็นเพื่อน ตอนแรกตุ้ยนุ้ยก็คิดว่าถ้าคุยงานเสร็จแล้วออกมาคงจะไม่เจอลาวานั่งอยู่ แต่ที่ไหนได้เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
“ไม่ต้องรอมันหรอก ถ้ามันมามันก็มาตั้งนานแล้ว” ตุ้ยนุ้ยไม่อยากจะพูดออกไปแบบนั้น ถ้าหากลาวาไม่นั่งรอเพลิงร่วม 3 ชั่วโมงแล้ว
“เพลิงมันคงติดธุระแหละมั้งเดี๋ยวคงมา มึงกลับไปก่อนเถอะ” ตุ้ยนุ้ยเบะปากมองบนทันทีที่ลาวาพูดออกมา กี่ครั้งแล้วที่ตุ้ยนุ้ยได้ยินแบบนี้ มันเป็นเพียงแค่คำพูดที่ลาวาใช้ปลอบใจตัวเอง เธอเป็นคนที่เข้มแข็งมากถ้าหากเธอไม่ไหวจริงๆ ความอ่อนแอของเธอถึงจะเผยออกมาให้ตุ้ยนุ้ยได้เห็น
“ไม่ กูจะอยู่เป็นเพื่อนมึงนี่มันเย็นแล้ว เดี๋ยวเกิดอะไรไม่ดีขึ้น” ตุ้ยนุ้ยปฏิเสธ ลาวาก็ไม่ได้ว่าอะไรออกมาอีก จนกระทั่งมีกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินผ่านหน้าเธอไป
พรึบ!
ลาวารีบลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งตามกลุ่มนั้นไป ตุ้ยนุ้ยเองก็วิ่งตามลาวาไปเช่นกัน
“บาส!!” ลาวาเรียกชื่อของผู้ชายหนึ่งในกลุ่มนั้นเสียงดัง เจ้าของชื่อก็หันมามองพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ ของเขา
“มีอะไรเหรอลาวา”
บาสถามอย่างสงสัย ลาวาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของบาสอย่างหอบเหนื่อย
“เพลิง...อยู่หรือเปล่า” ลาวาถามออกไปด้วยเสียงที่ขาดหาย บาสหันไปมองหน้ากับเพื่อนของเขาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองที่ลาวา
“เอ่อ...เพลิงกลับไปตั้งแต่ 3 ชั่วโมงที่แล้วอ่ะ” บาสตอบกลับ เขาเห็นเพลิงไปกับผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่ตอนบ่าย 2 แล้ว แต่เขาก็ไม่อยากจะบอกออกไปแบบนั้น เพราะรู้ว่าลาวาเป็นอะไรกับเพลิง
“อืม...ขอบคุณนะ” ลาวาฝืนยิ้มออกไป
บาสก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินไปกับกลุ่มเพื่อนของเขา
“ป่ะกลับบ้าน” ตุ้ยนุ้ยเอื้อมมือไปจับมือของลาวามากุมเอาไว้
ก่อนจะพาเธอไปยังลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ ที่รถของเขาจอดเอาไว้
ลาวาเปิดประตูเข้าไปในคอนโดที่เพลิงซื้อเอาไว้อยู่กับเธอ เธอเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีรูปคู่ของเธอกับเขาแปะตามผนังเต็มไปหมด เธอมองไปที่รูปเหล่านั้นก่อนจะล้มตัวนอนหงายไปบนเตียงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาที่มีเสื้อช็อปสวมทับด้านบนอีกที ลาวามองเหม่อไปที่เพดาน พลางคิดอะไรไปด้วย
ติ้ง~
ขณะที่เธอกำลังคิดอะไรอยู่นั้นเสียงการแจ้งเตือนของแอพพลิเคชั่นไลน์ในมือถือก็ดังขึ้น เธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือมาเปิดดู
“หึ!” เธอแค่นเสียงหัวเราะออกมา เมื่อข้อความที่ส่งมาหาเธอนั้นเป็นภาพถ่ายที่เพลิงกำลังควงแขนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยท่าทางกระหนุงกระหนิง ผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดนักศึกษาที่รัดติ้วจนเห็นรูปทรงและรูปร่างไปซะทุกส่วน กระโปรงนักศึกษาก็สั้น แถมแหวกจนเผยให้เห็นขาขาวนวล
“สงสัยจะชอบแบบนี้” ลาวามองบุคคลในรูปนิ่งๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปดูชื่อของคนที่ส่งมา แต่ว่ามันก็เป็นเหมือนเดิม คือไม่มีชื่อ
ลาวากดออกจากไลน์ แล้วโยนมือถือไปไว้บนเตียงข้างตัวอย่างไม่สนใจ เธอเจออะไรแบบนี้มาจนชินแล้ว เจอจนไม่มีความเจ็บ เหมือนหัวใจมันจะด้านชา อีกหน่อยความรักที่มีให้กับเพลิงมันคงจะไม่มีเหลือ
เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย นี่คือสิ่งที่ลาวาจำได้ขึ้นใจ อีกไม่นานเธอก็คงจะเลิกเป็นควาย แล้วกลายมาเป็นคนสักที
เรื่องนี้เธอจะไม่โทษใคร เธอผิดเองทั้งหมด ผิด...ผิดที่เลือกผู้ชายคนนี้
บทล่าสุด
#69 บทที่ 69 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษจบ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#68 บทที่ 68 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#67 บทที่ 67 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#66 บทที่ 66 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#65 บทที่ 65 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#64 บทที่ 64 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#63 บทที่ 63 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#62 บทที่ 62 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#61 บทที่ 61 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#60 บทที่ 60 ตอนพิเศษ (แถมพิเศษต่อ)
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













