ลุ้นรักซีอีโอร้าย (Inevitable Love)

1 พรหมลิขิตไว้ ไร้หนทางเลี่ยง 1

ครืด... ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนสม่ำเสมอจากไอแพดบนหัวเตียงสีขาวสะอาดตา ปลุกให้มือบางเอื้อมขึ้นไปคว้าสะเปะสะปะเพื่อกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกอย่างอ่อนแรง

ไพลิน พิทักษ์โยธิน ลืมตาขึ้นหาวหวอดใหญ่ด้วยความอ่อนเพลีย ร่างเล็กเกือบจะทิ้งตัวลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้งตามสัญชาตญาณ หากความทรงจำเรื่องภารกิจสำคัญไม่แล่นเข้ามาสะกิดให้นึกได้ว่า

เธอไม่มีเวลาให้นอนตัวเองนอนเอ้อระเหยอยู่บนเตียงนุ่มได้

ร่างโปร่งตวัดขาลงจากเตียงแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ นั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งซึ่งเต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์บำรุงผิวระดับไฮเอนด์วางเรียงรายจนแทบไม่มีที่ว่าง

“สู้อีกอึดใจเดียวยายเพลง วันนี้สุดท้ายแล้ว” เสียงหวานเอ่ยให้กำลังใจเงาสะท้อนในกระจก

ใบหน้ารูปไข่นวลละมุนกรอบด้วยผมดำขลับที่ยังชื้นอยู่เล็กน้อย ดวงตากลมโตมีแพขนตางอนงาม จมูกโด่งตั้งตรง และปากรูปกระจับน่ารัก

ทุกชิ้นส่วนบนหน้าประกอบกันพอดิบพอดี

ใครเห็นก็ต้องทอดตามอง ทว่าในตอนนี้กลับมีร่องรอยความหมองคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัดจากการตรากตรำทำโปรเจ็กต์และพรีเซนเทชั่นเพื่อเตรียมเสนองานแก่คณะอาจารย์ในบ่ายวันนี้

“ลาแมร์ (La Mer) หรือ ลาแพร์รี (La Prairie) ก็กู้ไม่กลับแล้วรอบนี้” เธอพึมพำ ปล่อยลมออกทางปากอย่างปลงตก พลางประโคมครีมแบรนด์ดังราคาแพงลิบลงบนผิวนวล บรรจงแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความเหนื่อยล้า

เอียงซ้ายเอียงขวาตรวจผลงานจนพอใจ

ไพลินก็เดินเข้าไปในวอล์กอินโคลเซต (Walk-in Closet) แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงทรงสอบสีเรียบ สวมทับด้วยสูทเข้ารูปแบรนด์หรูจากอิตาลีที่ช่วยเสริมบุคลิกให้ดูเป็นนักธุรกิจสาวรุ่นใหม่

...สมฐานะบุตรสาวคนเล็กของพิทักษ์โยธิน ตระกูลมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านของเมืองไทย

ร่างสมส่วนสูง 165 เซนติเมตร เดินออกมายังส่วนครัวของอพาร์ตเมนต์ขนาด 3 ห้องนอนย่านไฮด์ปาร์ก ซึ่งมารดาซื้อให้ในราคาถึง 200 ล้านบาทเพื่อความสะดวกสบายขณะที่เธอมาศึกษาต่อปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจที่ London Business School (LBS)

หญิงสาวต้มกาแฟหอมกรุ่นและจัดการอาหารเช้าง่ายๆ พลางหยิบไอแพดขึ้นมาเฟซไทม์หาหลานชายตัวน้อยที่เมืองไทยตามกิจวัตรประจำวัน

“ไงจ๊ะ” เสียงทุ้มของ เพทาย พี่ชายคนกลางและคุณพ่อมือใหม่รับสาย

“จะขอคุยกับหลานหน่อยค่ะ”

ไพลินยิ้มแก้มตุ่ยอย่างคนหลงหลาน ขอเม้าธ์มอยกับธามไท หลานชายวัยขวบเศษ บุตรของ เพทาย พี่ชายคนกลางของเธอ

“พี่เลี้ยงพาไปอาบน้ำอยู่น่ะ โทร.มาผิดเวลาไปนิด”

ปกติเธอจะโทร.มาช่วงสาย ซึ่งตรงกับช่วงเย็นของไทย เวลาที่ลอนดอนช้ากว่าเจ็ดชั่วโมง

“ว้า” คนเป็นน้องทำหน้าเสียดาย “แก้มล่ะคะ” เลยถามถึงแก้มหอม สะใภ้วัยละอ่อนซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่เธอ

“ออกไปสปากับปิ่นน่ะ เจอรถติด ยังกลับไม่ถึงบ้านเลย”

ไพลินอดส่ายหัวไม่ได้ พี่ชายคนโตอย่างพชรก็กินเด็กหนักพออยู่แล้ว มาเจอพี่ชายคนรองอีก

ภรรยาของเพทายเพิ่งเรียนจบปีที่แล้ว อายุเพิ่งยี่สิบสามเอง ในขณะที่เธอเองก็จะอายุครบยี่สิบเจ็ดในปีนี้

“ลุงๆ บ้านนี้เป็นอะไรกันหมดน้อ ชอบกินเด็ก” คิดแล้วยังอดเย้าพี่ชายได้อีกไม่ได้ เลยเห็นหน้าคนฟังแดงขึ้นทันใด

“ยุ่งน่า” คนมีเมียเด็กขึ้นเสียงสูงแก้เขิน

“พูดถึงแก้มไม่ได้เลยนะคะ หน้าแดงเชียว” ไพลินล้อยิ้มใส่จอ คว้าขนมปังกัดไปด้วยอย่างไม่ขาดจังหวะ

“ก็เหมือนตอนพี่พูดถึงลูกชายร้านทองไง” เพทายย้อนเย้าเอาคืน แกล้งเอ่ยถึงแฟนหนุ่มของน้องสาว

“เรื่องจริง ไม่เถียงสักคำค่ะ” ไพลินเชิดหน้ายอมรับตรงๆ ใบหน้าที่แดงขึ้นทันควันก็สื่อความรู้สึกในใจได้ชัดเจนพออยู่แล้ว

เธออมยิ้ม รอวันกลับไปเจอคนรักที่เมืองไทย และวันนั้นใกล้เข้ามาทุกที

“วันนี้รีบไปนำเสนองานจบไม่ใช่เหรอ” เพทายเปลี่ยนเรื่องเมื่อเถียงไม่ออก

“ใช่ค่า”

“รีบๆ จบ รีบๆ กลับมาเลย จะได้มาช่วยพี่ทำงานบ้าง” เพทายสั่งสำทับ

ครอบครัวพิทักษ์โยธินทำธุรกิจนำเข้าชิ้นส่วนรถยนต์รายใหญ่และนำเข้ารถหรูซูเปอร์คาร์ ยังเป็นเจ้าของโชว์รูมหรูและศูนย์บริการซ่อมตรวจสภาพรถหลายสาขาทั่วประเทศ

…จึงไม่แปลกที่พี่ชายทั้งสองเฝ้ารอให้เธอกลับมาแบ่งเบาภาระ

ตอนนี้เพทายกำลังขยายธุรกิจสร้างโรงงานผลิตออโตพาร์ต (Auto Parts) ที่เน้นใช้เทคโนโลยีหุ่นยนต์และ AI แทนแรงงานคน ซึ่งลงทุนไปมหาศาลเพื่อแก้ปัญหาขาดแคลนและลดความผิดพลาด

“รับทราบค่า งั้นขอเพลงไปเตรียมพรีเซนต์ก่อนนะคะ”

“โอเค ขอให้ทุกอย่างผ่านฉลุยนะครับ” พี่ชายอวยพรพลางตื่นเต้นแทนน้อง ในใจก็วางแผนพาครอบครัวมาร่วมพิธีรับปริญญาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“แน่นอนค่ะ วางแผนเที่ยวไว้แล้วด้วย” เธอตอบสีหน้าสดใส ไม่มีทีท่าประหม่าแม้แต่น้อย เพราะทุ่มเทกับโปรเจกต์นี้มาอย่างเต็มที่แล้ว

“จะไปเที่ยวที่ไหนกัน”

“คืนนี้ฉลองกับเพื่อนก่อนค่ะ จากนั้นก็อยู่ยุโรปสักพัก แล้วค่อยกลับไปทำงาน หวังว่าพี่พลายจะโอเคนะคะ”

เธอรู้มาว่าโรงงานสร้างเสร็จแล้ว เหลือแค่ติดตั้งระบบหุ่นยนต์และ AI ซึ่งพี่ชายทุ่มงบมหาศาล เธอจึงอยากพักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อนเดินทางกลับมาลุยงาน

“ไอ้เที่ยวน่ะเที่ยวได้ แต่ระวังตัวด้วยนะ” เพทายเตือนเสียงอาทร

“ค่าๆ เพลงต้องไปแล้วนะคะ เจอกันเร็วๆ นี้ค่ะพี่พลาย” เธอโบกมือลาพี่ชายด้วยรอยยิ้มสดใส

ยกกาแฟดื่มอีกอึกหนึ่ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กเดินออกจากตึกสถาปัตยกรรมวินเทจสีขาวอันเป็นเอกลักษณ์อันงดงามของอาคารในมหานครลอนดอน มุ่งหน้าไปโบกแบล็กแคบ (Black Cab) เพื่อไปยังมหาวิทยาลัย

เธอกำลังจะเป็นไทในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว และเธอตั้งใจจะฉลองให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย!

✦  ✦  ✦

ร่างสูงใหญ่ของ มาร์คัส แกร์ริสัน ลุกขึ้นจากเตียงในห้องสวีตของ The Mandarin Oriental Hyde Park โรงแรมห้าดาวระดับตำนานย่านไนต์บริดจ์ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนกลับออกมาในชุดคลุม คว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่

ขณะติดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว เสียงหวานจากเจ้าของร่างบางบนเตียงก็ดังขึ้น

“จะไปแล้วหรือคะมาร์คัส” โอลิเวีย นางแบบชื่อดังถามเสียงงัวเงีย

“ครับ”

“อย่าเพิ่งเลยค่ะ ฉันไม่มีตารางงานวันนี้ เรายังสนุกกันต่อได้นะคะ”

เธอรบเร้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ พลางปลดผ้าห่มออกจากร่างเผยทรวงอกอวบเต่งตึง บิดร่างอย่างยั่วยวน

“ผมมีธุระน่ะครับ” เจ้าของร่างใหญ่ตอบเสียงราบเรียบ หันหลังไปจัดเสื้อผ้าต่อหน้ากระจกโดยไม่ใส่ใจท่าทางชวนเชิญเลยแม้แต่น้อย

ความเย็นชาของเขาทำให้โอลิเวียขุ่นมัวอย่างขัดอกขัดใจ เมื่อคืนเขายังดีอยู่เลย เช้านี้ทำเหมือนกันไม่เคยรู้จักมาก่อน