เกมร้ายห้ามรัก l เมะxเมะ

บทนำ

“ที่รัก วันนี้ผมกลับดึกหน่อยนะ มีงานที่คณะต้องจัดการ”

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกไปจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรูด้วยฝีมือของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้ยืนพิงผนังตึกระฟ้าใจกลางเมืองใหญ่ เพียงเสี้ยวนาทีที่สัญญาณถูกส่งข้ามผ่าน แอคเคาท์ปลายทางก็ตอบกลับมาทันควันด้วยสติกเกอร์การ์ตูนหัวกลมกำลังบีบน้ำตา ก่อนจะตามมาด้วยตัวอักษรเชิงตัดพ้อ

'อีกแล้ว ในกรณีนี้ขออนุญาตงอนได้ไหม'

คนมองอมยิ้มกริ่มกับประโยคแง่งอนของ 'แฟนหนุ่ม' นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรอนาน

“ก็งานมันด่วนนี่ครับ อย่างอแงสิ”

'ตลอด งานด่วนตลอด ทั้งที่วันนี้วันสำคัญของเราสองคนแท้ๆ'

“เอาน่า เดี๋ยววันหลังชดใช้ให้หนักๆ เลย”

'ไม่รู้ด้วยแล้ว เชอะ'

นัยน์ตาคู่คมฉายแววเอ็นดูระคนขบขันเมื่อกวาดสายตามองกรอบข้อความแถวสุดท้าย พ่อหนุ่มร่างสะโอดสะองขยับกายยืนตรงพลางก้าวเท้าข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าคมคายหล่อเหลารับกับดวงตาสีเข้มสนิท ยิ่งยามที่เจ้าตัวจุดรอยยิ้มน้อย ๆ พร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างสุนทรีย์ ก็สะกดให้สายตาของผู้คนรอบข้างเหลียวมองตามได้ไม่ยาก

“มารับดอกไม้ที่สั่งเอาไว้ครับ” ริมฝีปากหยักสีสุขภาพดีเอ่ยบอกกับพนักงานสาว ทันทีที่สบเข้ากับรอยยิ้มอวดฟันขาวของลูกค้าหนุ่มตรงหน้า สาวเจ้าถึงกับออกอาการขัดเขินจนหน้าแดงซ่าน

“นี่ค่ะ ดอกไม้” เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับยื่นช่อกุหลาบช่อโตสั่งตรงจากต่างประเทศส่งให้ตามออเดอร์

ปรินทร์ ยิ้มรับทว่ากลับต้องชะงักกึก ความเบิกบานใจลดฮวบลงไปหลายส่วนเมื่อเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กแอบแฝงเหน็บมากับช่อดอกไม้สีแดงสด

“ขอโทษนะครับ อันนี้ของน้องรึเปล่า”

“ชะ ใช่ค่ะ” พนักงานสาวตอบรับแล้วยิ่งแสดงท่าทีเอียงอายหนักกว่าเก่า ส่งผลให้ใบหน้าหล่อละมุนที่เคยดูอบอุ่นเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาทันที

แผ่นกระดาษจิ๋วใบนั้นถูกส่งคืนให้น้องพนักงานด้วยท่าทางกระด้าง ผิดกับบุคลิกน่าเข้าหาเมื่อครู่อย่างลิบลับ เด็กสาวทำหน้าเหลอหลาเสียความมั่นใจ และยิ่งหน้าถอดสีหนักกว่าเดิมเมื่อพ่อรูปหล่อตรงหน้าเอ่ยปากนิ่ง ๆ ทว่ากลับทิ่มแทงหัวใจอย่างร้ายกาจ

“บังเอิญผมไม่ชอบของแถมครับ ขอคืนดีกว่า เดี๋ยว 'เมีย' ผมมาเห็นจะผิดใจกันเปล่าๆ”

หญิงสาวที่พยายามจะทอดสะพานให้ก่อนหน้านี้ทำได้เพียงสะกดกลั้นความอับอายจากการถูกปฏิเสธด้วยถ้อยคำสุภาพทว่าเฉียบขาด กระนั้นสายตาก็ยังคงจับจ้องตามหลังร่างสูงที่หอบหิ้วช่อกุหลาบแดงคัดพิเศษเดินจากไปอยู่ดี

ยานพาหนะราคาแพงระยับแล่นทะยานไปตามท้องถนนในเมืองกรุงด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูง ใบหน้าชวนมองของสารถีหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งด้วยความรู้สึกรำคาญใจ... รำคาญพวกที่ชอบเข้ามาหยอดมาเต๊าะเขาไม่เว้นแต่ละวัน

มันอาจจะฟังดูเหมือนเขาหลงตัวเองไปสักนิด ทว่าด้วยรูปร่างหน้าตาของปรินทร์ที่จัดอยู่ในเกณฑ์สมบูรณ์แบบชวนมอง ประกอบกับภูมิหลังตระกูลที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากเขาจะเป็นที่หมายตาของใครต่อใครที่จ้องจะตะครุบเพื่อหวังความสุขสบาย และนำไปคุยโวกับคนอื่นได้ว่า 'ได้ควงทายาทบริษัทนำเข้าชื่อดัง' หากแต่สิ่งเหล่านั้นกลับเป็นเรื่องชวนสะอิดสะเอียนสำหรับหนุ่มหน้ามนเสียเหลือเกิน

“เฮ้อ เมื่อไหร่พี่แชมป์จะยอมให้เปิดตัวสักทีว่ะ แม่งรำคาญคนชอบเต๊าะชะมัด”

แชมป์ที่ว่า... คือคนรักปัจจุบันของปรินทร์ และเป็นแฟนคนที่เท่าไหร่เขาก็ไม่เคยคิดจะนับ ฟังดูคล้ายว่าเขาจะเป็นคนรักสนุกและเจ้าชู้ ทว่าในความเป็นจริงมันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในรักเดียวใจเดียวคนนี้กลับถูกความซื่อสัตย์หักหลังและทรยศมาโดยตลอด

“พี่แชมป์คงไม่เป็นแบบนั้นหรอก” ร่างโปร่งเปรยกับตัวเองพลางคลี่ยิ้มเมื่อนึกถึงคนรักคนปัจจุบัน ผู้ซึ่งไม่เคยแสดงท่าทีเหลวแหลกเหมือนกับอดีตที่ผ่านมาเลยสักครั้ง

สองขาเรียวก้าวตรงไปตามโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมหรูด้วยหัวใจที่พองโต หนุ่มทรงเสน่ห์ก้มมองช่อดอกไม้ในอ้อมแขนพลางจินตนาการไปไกลว่าแชมป์จะดีใจและตื่นเต้นขนาดไหนที่โดนเขาเซอร์ไพรส์ในวันสำคัญวันนี้

คีย์การ์ดห้องที่คนรักให้ไว้ในฐานะ 'คนออกเงินค่าคอนโด' ถูกแตะเข้ากับระบบล็อกอัตโนมัติอย่างคุ้นชิน บานประตูเปิดอ้าออกให้เขาสามารถก้าวล่วงเข้าไปด้านในได้อย่างง่ายดาย

“พี่แชมป์จะทำหน้ายังไงวะ ตอนเห็นดอกไม่นี่” เขาคิดอย่างมีความสุขพลางสาวเท้าตรงไปยังโซนห้องนอนทันที ทว่า...

“อ่าส์ ตรงนั้นแหละเด็กดี ทำแรงๆ สิ”

“อื้ม หวานจังครับ ทั้งหวานทั้งรัดดีเลย”

สุ้มเสียงกระเส่าเครือที่เล็ดลอดออกมาจากหลังบานประตูตรึงสองขาของปรินทร์ให้แข็งทื่อราวกับถูกสาป ชายหนุ่มพยายามข่มใจคิดในแง่ดี... แฟนของเขาอาจจะแค่เปิดหนังผู้ใหญ่ดูแก้เหงาก็ได้

ไม่มีทาง... ไม่มีทางที่พี่แชมป์ผู้แสนดีจะทำตัวต่ำตมเหมือนคนรักเก่าพวกนั้นแน่

ฝ่ามือแกร่งสั่นเทาระลอกแล้วระลอกเล่าจนเห็นได้ชัด สองขาสั่นสะท้านค่อย ๆ ก้าวพาร่างเข้าไปในห้องนอนที่เคยใช้ร่วมรักกันแทบทุกวัน ฝ่าเท้าของชายผู้ยังดื้อดึงที่จะเชื่อมั่นในความรักขยับผ่านกองเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งเกลื่อนกลาดบ่งบอกถึงความรีบร้อนอย่างเชื่องช้า หยาดน้ำตาเม็ดโตค่อย ๆ เอ่อร้นและร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม ทั้งที่ริมฝีปากยังคงประดับรอยยิ้ม... ยิ้มเพราะยังพยายามหลอกตัวเองว่าแชมป์ไม่มีวันหักหลังหัวใจของเขา

จนกระทั่งร่างทั้งร่างฝืนบีบบังคับตัวเองให้เดินมาหยุดอยู่ตรงปลายเตียงหลังใหญ่ ภาพตรงหน้าคือแฟนหนุ่มของเขากำลังนอนหลับตากัดริมฝีปาก สลัดสิ้นซึ่งความกระดากอาย พลางส่งเสียงครางระงมรับแรงรุกเร้าช่วงล่างจากชายอีกคน เสียงร้องครางกระเส่าพลางครวญครวญชื่อของใครคนอื่นที่เขาไม่รู้จักดังระงมต่อเนื่อง และดูเหมือนความสุขสมจากการถูกปรนเปรอในรสกามจะทำให้แชมป์สุขล้นจนไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำว่า... แฟนตัวจริงกำลังยืนมองภาพระเริงสวาทนั้นอยู่ด้วยสายตาที่แตกสลาย