บุพเพสีหราช [Mpreg]

TW:มีบางฉากไม่เหมาะสำหรับผู้จิตใจอ่อนไหว

ปีพ.ศ ๒๕๖๒

ร่างไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่ท่ามกลางความมืดและเศษฝุ่นกลบท่วมตัว ตะวันค่อยๆลืมตาที่ใกล้มืดบอดขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงก๊องแก๊งด้านหน้าประตู ร่างบางผอมแห้งจนเห็นไปถึงกระดูกค่อยๆคลานไปตามเสียงด้วยสีหน้าดีใจในความมืดมิดที่ไม่มีใครเห็น

แกร๊ก! ปัง! เสียงประตูเปิดออกพร้อมถาดจานอาหารเปื้อนดินถูกโยนลงมาบนพื้น ตะวันตะเกียกตะกายกลืนกินอาหารเม็ดเข้าไปอย่างหิวโหยและน้ำที่เปื้อนดินคลองในถ้วยอีกหนึ่งคือการตบท้ายมื้ออาหารในวันนี้ มือเรียวแห้งติดกระดูกเหมือนกับกำลังจะกลายเป็นซากศพที่เตรียมถูกฝังควานหาของบางอย่างในความมืดมิด เมื่อสัมผัสมันได้ก็ยกยิ้มออกมา มือเรียวใช้ไม้ขีดไฟที่จุดกับเทียนจนภายในห้องมืดสนิทนี้แห่งมีแสงสว่าง 

ตะวันในวัยยี่สิบสี่ปี ลุกขึ้นนั่งเมื่อมีแสงเทียนภายในห้อง มือเล็กที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงหยิบหนังสือนวนิยายของแม่ขึ้นมาอ่านในรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เขาอ่านมันมามากกว่าหนึ่งพันรอบแน่ๆแม้ตอนนี้สายตาของเขาจะเลือนลางจนแทบมองไม่เห็นตัวหนังสือ เพราะตะวันนั้นถูกแม่เลี้ยงจับขังไว้ภายในห้องใต้ดินนี้มาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปีหลังจากแม่เสียได้เพียงสามเดือน เจ็ดปีกว่ากับห้องแคบๆนี้ ตะวันมีเพียงหนังสือไม่กี่เล่มเท่านั้นที่เป็นเพื่อนยามเหงา มีทั้ง หนังสือทำอาหาร หนังสือนิยายย้อนยุคเล่มโปรดของแม่ ทุกวินาทีที่ยังฝืนใจอยู่ก็เพื่ออ่านหนังสือเล่มนี้ ตะวันหวนคิดถึงวันเก่าๆที่ยังเลือนลาง คนตัวขาวซีดหยิบเทียนเล่มใหญ่ขึ้นมาเพื่อคลืบคลานตัวไปภายในห้องเพื่อหาหนังสือทำอาหารมาอ่านบ้าง เขาอยากทำอาหารมาก..ทุกวันหลังจากอ่านมันจนจบก็จะจินตนาการว่าตัวเองนั้นอยู่ภายในครัวสวยงามและบรรจงทำอาหารด้วยความตั้งใจ ที่ต้องคลานขาลากไปกับพื้นแบบนี้ก็เพราะว่าตะวันนั้นพิการเนื่องจากถูกแม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้นกระทำบางอย่างกับตน ขาที่เคยใช้วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานตอนนี้เล็กเสียยิ่งกว่าแขนอีก ร่างกายช่วงบนของตะวันนั้นดูใหญ่โตกว่าช่วงล่างด้วยซ้ำ 

ดวงตากลมพยายามเพ่งมองตัวหนังสือที่เริ่มเลอะเลือนเพราะสายตาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว...เขาไม่เคยพบแม้แสงจากดวงอาทิตย์หลังจากถูกจับขังเข้ามาอยู่ในห้องนี้ 

นอนดูวิธีทำอาหารจนจบหน้าสุดท้ายแล้วหันไปคว้านวนิยายเล่มใหญ่ที่มีมากกว่าหนึ่งพันแปดร้อยหน้าขึ้นมาอ่าน เขาจมดิ่งอยู่กับตัวเองจนได้ยินเสียงคิกคักด้านหน้าประตู 

"เราแอบขโมยกุญแจแม่มาแล้ว..อิมไขเข้าไปนะ" เสียงนั้นหายไปสักพักก่อนจะได้ยินเสียงไขกุญแจ 

แอ่ด....ประตูเก่าถูกเปิดออกมาพร้อมเสียงที่ดังไปตามกาลเวลา เด็กน้อยทั้งสองค่อยๆใช้สายตาเพ่งมองผ่านเข้ามาในห้องก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อสายตาสบเข้ากับตะวัน 

"ผะ...ผี!!!"

"กรี้ดดดดดดด!!!" เด็กน้อยสองคนหวาดกลัวสุดขีดเมื่อพบเห็นคนด้านใน ก่อนจะวิ่งเหมือนกับคนกำลังหนีตาย  ตะวันตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก ดวงตากลมมองออกไปทางนอกประตูก็ต้องเสหน้าหนีเมื่อมันสว่างจ้าเกินไป ร่างเล็กค่อยๆคลานไปบนพื้นเผื่อว่าตนจะได้รับอิสระแม้จะแสบตาเพียงใด แต่แล้วยังไม่ทันได้ถึงหน้าประตูกลับพบว่ามีคนยืนขวางเอาไว้

"อยู่ไปก็เป็นมารชีวิตกูไอ้เด็กอัปลักษณ์!" เธอตวาดเสียงกร้าวยกไม้ขึ้นฟาดที่หัวเต็มแรงจนเลือดสีสดไหลซึมตะวันเจ็บปวดไม่มีแม้แต่เสียงร้องออกมา หญิงวัยกลางคนแสยะยิ้มสมเพช ลูกของเธอต้องมาตกใจกับสภาพไอ้เวรนี่เพราะเธอเป็นคนราดน้ำกรดใส่มันจนหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว แม้แต่เธอเองก็ยังขยาดที่จะเข้าใกล้ เธอใช้เท้าเขี่ยคนที่กำลังนอนฟุบอยู่บนพื้นด้วยสายตายิ้มเยาะก่อนจะหันหลังเดินออกไป 

"เอากุญแจเรือนใหญ่มาล็อค..ต่อไปนี้ไม่ต้องเอาอะไรมาให้มันกินอีกต่อไป" เสียงทรงอำนาจสั่งลูกน้องคนสนิทเมื่อเธอให้นำแม่กุญแจอันใหญ่โตที่ไร้ลูกกุญแจมาใส่ โดยถ้าหากใครจะเข้าไปคงต้องใช้เหล็กแข็งๆทุบเพียงอย่างเดียวเท่านั้น 

ตะวันไม่ได้สลบไปแม้แต่นิด เขาได้ยินทุกอย่าง ได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินออกไป ดวงตากลมค่อยๆหม่นลงพร้อมน้ำตาไหลอาบใบหน้าสีคล้ำไม่เป็นทรง ตะวันได้แต่คิดว่าทำไมชีวิตของตนต้องมาพบกับโชคชะตาแสนโหดร้ายแบบนี้ ต่อให้ร้องไห้เจ็บปวดมากแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน 

"ฮึกฮืออออ" ตะวันจิกเล็บลงบนพื้นร้องไห้ออกมาราวใจจะขาด ทรมานเสียจนเหมือนคนกำลังจะตาย เขาผิดอะไรนักหนา ผิดมากหรือที่เกิดมาเป็นเด็กธรรมดาที่ต้องการใช้ชีวิต ตะวันสั่นเทิ้มไปทั่วทั้งร่างกายก่อนจะค่อยๆชักดิ้นชักงอ ลมหายใจสะดุดขาดเฮือกแล้วสลบลงไปในที่สุด 

สองวันต่อมา ตะวันมองเหม่อลืมตาขึ้นมาทั้งๆที่ไม่เห็นอะไร ซากหนูตายเริ่มเหม็นเน่าคละคลุ้งอยู่ข้างตัวเพราะตะวันจับมันมากินประทังชีวิตของตน เลือดเน่าๆของมันไหลออกมาจากปากริมฝีปาก มันเหม็นแต่ตะวันกลับทนได้เพราะตนเจอกับกลิ่นแบบนี้มาถึงเจ็ดปี 

"แม่จ๋า...แม่ฮึก..ตะวัน.." เสียงเบาพึมพำออกมา หวนนึกถึงวันเก่าๆด้วยความเศร้าสลด ก่อนที่ภาพต่างๆจะเด้งเข้ามาในหัวราวกับว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ตะวันจะได้เห็นมันในหัว ตะวันรับรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกที ทุกที 

"ตะวันอยากใช้ชีวิต..อยากสนุกบ้าง..ฮึกอยากกินของอร่อย...ตะวันอยากแต่งงาน..ตะวันอยากนอนไปบนพื้นหญ้า" เสียงแผ่วเบากว่าการกระซิบ ตะวันน้ำตาไหลเกลื่อนใบหน้า  

ขอสักครั้ง ขอใช้ชีวิตในแบบที่ควรจะเป็น ตะวันขอแค่นี้..ขอแค่นี้จริงๆ แต่ขณะที่กำลังจะหลับตาลงกลับมีแสงบางอย่างลอดเข้ามาทั้งๆที่มันไม่ควรมี มันสว่างวาบเสียจนไม่เห็นมุมภายในห้อง 

"มะ..แม่" ไม่มีเสียงตอบกลับ ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นใหญ่โตกว่าที่จะเป็นแม่ของเขาได้ ตะวันไม่เห็นหน้า เห็นเพียงร่างกายใหญ่โตในชุดสีขาวกำลังยื่นมือเข้ามาเพื่อรับเขา ตะวันจึงพยายามยกแขนขึ้นเพื่อรับมัน เมื่อทั้งสองแตะมือกอบกุมเข้าหากันร่างของตะวันก็ค่อยๆหมดแรงลง กลไกในร่างกายมอดลงทิ้งทุกอย่างให้ดับสิ้น ร่างไร้วิญญาณนอนแน่นิ่งภายในห้องแสนเปล่าเปลี่ยว....