My light แสงสว่างของหัวใจคือคุณ

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าดังขึ้นเบาๆ ในเวลาตีห้าสิบห้านาที มินตราชะงักมือที่กำลังพับผ้า รีบกดปิดเสียงเพื่อไม่ให้รบกวนร่างเล็กๆ ที่ยังคงนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านลายดอกไม้สีซีด เข้ามากระทบใบหน้าจิ้มลิ้มของ ‘น้องข้าวหอม’ เด็กหญิงวัยสี่ขวบผู้เป็นแก้วตาดวงใจเพียงดวงเดียวของเธอ มินตรายืนมองเด็กน้อยอยู่ชั่วครู่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้านวล แม้ในอกจะเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดันสำหรับ ‘วันแรก’ ของการทำงานในตำแหน่งเลขาฝึกหัดที่ Premier Next Group กลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์และไลฟ์สไตล์ระดับท็อปของประเทศ

มินตราจัดการแต่งตัวด้วยชุดสูทกระโปรงเรียบร้อยสีน้ำตาลอ่อนที่เธอรีดจนเรียบกริบตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวขนาดเล็กเพื่อเตรียมอาหารเช้า กลิ่นหอมของไข่ตุ๋นเนื้อนุ่มและข้าวต้มต้มสุกใหม่ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัด

“แม่มินขา...” เสียงแหลมเล็กทักขึ้นพร้อมกับแรงกอดเบาๆ ที่รอบเอว มินตราหันกลับไปยิ้มร่า อุ้มเด็กน้อยในชุดนอนลายการ์ตูนขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่

“ตื่นแล้วเหรอคะคนเก่งของแม่ วันนี้ตื่นเช้าจังเลย”

“ข้าวหอมอยากตื่นมาส่งแม่มินไปทำงานค่ะ” เด็กหญิงวัยสี่ขวบใช้มือเล็กๆ ช่วยจัดปกเสื้อสูทให้มินตราอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววช่างสังเกต

“วันนี้แม่มินแต่งตัวสวยจังเลยค่ะ แต่ทำไมมือแม่มินเย็นจังเลยคะ แม่มินตื่นเต้นเหรอ ?”

มินตราชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ให้กับความเฉลียวฉลาดเกินวัยของหลานสาว ไม่สิ สำหรับข้าวหอมแล้ว เธอคือ ‘แม่’ เพียงคนเดียวที่เด็กน้อยรู้จัก และมินตราก็สัญญากับตัวเองตั้งแต่วันที่พี่สาวทิ้งทารกคนนี้ไว้แล้วหนีหายไปว่าเธอจะปกป้องหัวใจดวงนี้ด้วยชีวิต จะไม่ยอมให้เด็กน้อยต้องรู้สึกมีปมด้อยหรือถูกทิ้งเด็ดขาด

“นายน้อยของแม่ทักแม่นนะเนี่ย ใช่ค่ะ แม่มินตื่นเต้นนิดหน่อย วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกที่บริษัทใหญ่ แม่มินอยากทำให้ออกมาดีที่สุด ข้าวหอมจะได้มีนมอร่อยๆ กิน มีชุดสวยๆ ใส่ไงคะ”

“แม่มินเก่งที่สุดอยู่แล้วค่ะ คุณป้าสมศรีบอกว่าแม่มินของข้าวหอมเป็นคนที่เก่งที่สุดในโลกเลย” ข้าวหอมกอดคอมินตราแน่น จูบเบาๆ ที่แก้มเนียน

“วันนี้ข้าวหอมจะเป็นเด็กดี จะไม่ดื้อกับคุณป้าสมศรี แม่มินไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นพอดี มินตราอุ้มข้าวหอมไปเปิดประตูพบกับ ‘คุณป้าสมศรี’ หญิงวัยกลางคนข้างบ้านที่มีจิตใจเมตตา คอยช่วยดูแลข้าวหอมในช่วงเวลาที่มินตราต้องออกไปทำงาน

“พร้อมหรือยังหนูมิน ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กหรอกนะ ป้าทำต้มยำสำหรับเด็กไว้ให้แล้ว เดี๋ยววันนี้จะพาข้าวหอมไปเดินเล่นแถวหน้าปากซอยด้วย” ป้าสมศรียิ้มอย่างอบอุ่น

“ขอบคุณป้าสมศรีมากเลยนะคะ มินทำไข่ตุ๋นเผื่อไว้ให้ข้าวหอมในครัวแล้วค่ะ ถ้ามีอะไรด่วนป้าโทร.หามินได้ตลอดเวลาเลยนะคะ”

มินตราก้มลงหอมแก้มข้าวหอมอีกครั้ง นึกในใจถึงความตั้งใจทั้งหมดที่เธอมี งานเลขาฝึกหัดที่ Premier Next Group คือโอกาสเดียวที่จะสร้างความมั่นคงให้ชีวิตของเธอและลูก ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับความกดดันแค่ไหน เธอจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด

ตึก Premier Next Tower สูงห้าสิบชั้นตั้งเด่นหงาดอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ กระจกบานใหญ่สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนดูหรูหราและทรงอำนาจ มินตราชะลอเท้าลงเล็กน้อยขณะก้าวเข้ามาในโถงอาคาร บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยพนักงานในชุดสูทภูมิฐานที่เดินด้วยความเร่งรีบ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวังและเป็นมืออาชีพ

“มินตราใช่ไหม ทางนี้เลยจ้ะ”

เสียงใสๆ ของ ‘พลอย’ พนักงานฝ่ายบุคคลวัยใกล้เคียงกันเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มร่าเริง พลอยเดินนำมินตราขึ้นลิฟต์ผู้บริหารไปยังชั้นสี่สิบห้า ซึ่งเป็นชั้นทำงานของคณะกรรมการบริหารและประธานบริหารสูงสุด

“ตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องเกร็งนะ” พลอยกระซิบขณะลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

“แต่ฉันต้องเตือนไว้อย่างหนึ่งนะ เลขารุ่นพี่ที่จะเทรนงานให้อย่าง ‘คุณนภาภรณ์’ น่ะ ดุและเนี้ยบมาก แต่คนที่ดุและน่ากลัวกว่าร้อยเท่า คือ ‘คุณปรินทร์’ ท่านประธานของเราต่างหาก”

“คุณปรินทร์เหรอคะ ?” มินตราเอียงคอถาม

“ใช่จ้ะ คุณปรินทร์เป็นคนเจ้าระเบียบ สมบูรณ์แบบนิยมชนิดที่ว่าเอกสารผิดตัวการันต์ตัวเดียวก็โดนตีกลับทั้งแผ่น ทุกอย่างต้องเป๊ะ เวลาต้องตรง และที่สำคัญที่สุด เขาเป็นคนเงียบขรึมและเย็นชามาก ไม่เคยมีใครเห็นเขายิ้มแบบจริงจังเลยสักครั้งในบริษัท ทุกคนในชั้นนั้นเกร็งกันหมด”

เสียงลิฟต์ส่งสัญญาณเตือนเมื่อถึงชั้นสี่สิบห้า ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำและไม้หรูหรา เงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ คุณนภาภรณ์ เลขารุ่นพี่วัยสี่สิบปีเศษยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบตึง

“สวัสดีค่ะคุณนภาภรณ์ ดิฉันมินตราค่ะ” มินตรายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

นภาภรณ์ปรายสายตามองมินตราตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้ารับสั้นๆ

“ตรงเวลาดีมาก มินตรา ฉันเหลือเวลาเทรนงานให้เธอแค่สองสัปดาห์ก่อนจะลาออกไปดูแลครอบครัว งานของเลขาประธานบริหาร Premier Next ไม่ใช่งานชงกาแฟเสิร์ฟน้ำธรรมดา แต่เธอต้องเป็นเหมือนสมองอีกซีกของท่านประธาน”

นภาภรณ์พาเดินไปยังโต๊ะทำงานเลขาหน้าห้องประธานขนาดใหญ่ พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารหนาเตอะลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังตึ้ก

“นี่คือแฟ้มสรุปข้อมูลและประวัติการทำงานของบริษัท โดยเฉพาะโปรเจกต์ ‘Green Living Space & Family Hub’ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่คุณปรินทร์ให้ความสำคัญมากที่สุดในตอนนี้ เธอต้องจำรายละเอียดทั้งหมดให้ได้ภายในสามวัน และจำกฎเหล็กของท่านประธานไว้ให้ดี”

นภาภรณ์เน้นเสียงหนักแน่น

“หนึ่ง คุณปรินทร์เกลียดความล่าช้าและความไม่เป็นมืออาชีพ สอง อย่าถามคำถามซ้ำซ้อน และสาม... เวลาแปดนาฬิกาสามสิบนาทีของทุกวัน เธอต้องนำกาแฟดำเข้มข้นไม่ใส่น้ำตาลเข้าไปวางบนโต๊ะทำงานของท่านประธาน เข้าใจไหม ?”

“เข้าใจค่ะคุณนภาภรณ์ มินจะตั้งใจเรียนรู้ให้เร็วที่สุดค่ะ” มินตราตอบด้วยน้ำเสียงกังวานเด็ดเดี่ยว ไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย ทำให้นภาภรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจในความใจสู้ของเด็กสาวตรงหน้า

เวลาแปดนาฬิกา ยี่สิบห้านาที

มินตรายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เครื่องชงกาแฟในห้องรับรองพนักงาน เลขารุ่นพี่สอนวิธีบดเมล็ดกาแฟสายพันธุ์พิเศษที่คุณปรินทร์ชอบดื่ม มินตรามองน้ำกาแฟสีดำสนิทไหลลงสู่แก้วเซรามิกสีเทาเข้ม กลิ่นหอมขมของกาแฟลอยแตะจมูก

ทว่าเมื่อเธอนึกถึงประวัติที่นภาภรณ์เล่าให้ฟังว่า ท่านประธานมักจะทำงานติดต่อกันวันละสิบสี่ชั่วโมง นอนน้อย และมักจะมีอาการปวดศีรษะเรื้อรัง มินตราก็ขมวดคิ้วด้วยความห่วงใยตามสัญชาตญาณ

เธอแอบหยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเองขึ้นมา ดึงซองชาสมุนไพรสูตรพิเศษ ซึ่งเป็นชาเก๊กฮวยผสมคาโมมายล์และใบเตยหอมที่เธออบเองกับมือออกมา มินตราตั้งกาต้มน้ำร้อนขนาดเล็กอีกใบ บรรจงชงชาสมุนไพรลงในแก้วเซรามิกสีขาว กลิ่นหอมหวานอ่อนละมุนของดอกไม้และใบเตยกระจายออกมาอบอวล ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด