บทนำ
เมื่อเด็กสาวนาฏศิลป์ที่ต้องทำงานกลางคืนหาเงินส่งตัวเองเรียน บังเอิญพบกับนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนสุภาพในวันที่เขากำลังอกหัก จูบแรกจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยการดูถูกและหยาดน้ำตา เขามองเธอเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ส่วนเธอกลับเผลอมอบหัวใจให้คนใจร้าย… โดยไม่รู้เลยว่าวันหนึ่ง คนที่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจะกลายเป็นเขาเอง
บท 1
เสียงกีตาร์ไฟฟ้าดังสนั่นอยู่ภายในห้องเช่าขนาดสิบแปดตารางเมตร หญิงสาวเจ้าของผมสีดำยาวตรงถึงกลางหลังกำลังยืนแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก มือข้างหนึ่งถืออายไลเนอร์ ส่วนอีกข้างดึงหางตาอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่พอนักร้องนำวงเมทัลแผดเสียงขึ้นมา เธอก็เผลอโยกศีรษะตามจังหวะจนเส้นสีดำลากเลยออกไปเกือบถึงขมับ
“โอ๊ย เบี้ยวอีกแล้ว!”
พริกหวานร้องอย่างหัวเสีย ก่อนหยิบสำลีมาลบรอยดำแล้วเริ่มใหม่เป็นรอบที่สาม คืนนี้เธอต้องไปทำงานพิเศษที่ผับแห่งหนึ่ง และเครื่องแบบสำหรับงานนี้ก็แตกต่างจากชุดที่เธอใส่ในชีวิตประจำวันชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ เสื้อครอปสีดำเข้ารูป กระโปรงหนังสั้น ถุงน่องตาข่าย รองเท้าบูตหุ้มข้อ และสร้อยเงินหลายเส้นถูกเตรียมไว้เรียบร้อย เมื่อแต่งหน้าเสร็จ เธอก็ปล่อยผมยาวสยายลงกลางหลัง จัดหน้าม้าตรงให้เข้าที่แล้วหมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ
“โอ้โห ใครเนี่ย สวยเป็นบ้า”
หญิงสาวยกมือทำสัญลักษณ์ร็อกให้ตัวเอง ก่อนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ถ้าอาจารย์ที่วิทยาลัยนาฏศิลป์มาเห็นเธอตอนนี้ คงจำลูกศิษย์ที่รำไทยได้อ่อนช้อยที่สุดคนหนึ่งแทบไม่ได้ ตอนกลางวันพริกหวานเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ผู้เรียบร้อย ผมยาวสีดำมักถูกรวบถักเป็นเปียข้าง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา พูดจาอ่อนหวานจนบรรดาอาจารย์เอ็นดู แต่พอตกกลางคืน เธอกลับกลายเป็นสาวพังก์ร็อกที่ชอบฟังเพลงเมทัลเสียงแผดลั่นและแต่งหน้าเข้มจัด ความจริงเธอชอบแต่งตัวแบบนี้มาตั้งแต่มัธยม เพียงแต่สาขาที่เรียนไม่ค่อยเปิดโอกาสให้แต่งตามใจนัก งานกลางคืนจึงเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่เธอได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่ พริกหวานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นใบแจ้งค่าเทอมบนโต๊ะ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง ตัวเลขสองหมื่นกว่าบาทถูกวงด้วยปากกาสีแดง ขณะที่ยอดเงินในบัญชีของเธอเหลืออยู่เพียงสามพันกว่าบาท แถมอีกไม่กี่วันก็ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าห้องแล้วด้วย
“เฮ้อ… ชีวิตคนสวยทำไมลำบากจังวะ”
เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดรายรับรายจ่าย ค่ารำไทยจากโรงแรมเมื่อวานหนึ่งพันห้าร้อยบาท ค่าจ้างสอนรำให้เด็กประถมช่วงสุดสัปดาห์อีกแปดร้อยบาท ส่วนค่าทำงานที่ผับคืนนี้ยังไม่แน่นอน ถ้าโชคดีเจอลูกค้าใจป้ำก็อาจได้ทิปหลายพัน พริกหวานกำลังคิดเลขเพลิน ๆ เมื่อโทรศัพท์สั่นขึ้น หมายเลขที่ไม่บันทึกชื่อปรากฏบนหน้าจอ เธอจ้องมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดตัดสายทันทีไม่ถึงสิบวินาทีข้อความก็เด้งตามมา
‘ได้เงินค่าจ้างแล้วใช่ไหม โอนมาให้กูห้าพัน เดี๋ยวคืน’
หญิงสาวถอนหายใจยาว คนส่งข้อความคือพ่อเลี้ยงที่เคยอยู่ร่วมบ้านกับเธอตั้งแต่เด็ก หลังแม่เสียชีวิตตอนเธอเรียนมัธยมปลาย เขาก็เริ่มดื่มเหล้าหนัก เล่นการพนัน และคอยรังควานขอเงินที่เธอหามาจากการรับจ้างรำตามงานต่าง ๆ ช่วงแรกเธอยอมให้เพราะคิดว่าอย่างน้อยเขาก็เคยเลี้ยงดู แต่เมื่อเงินทุกบาทถูกนำไปลงกับเหล้าและการพนัน เธอจึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านมาเช่าห้องอยู่เอง ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์มาติดต่อเรื่อย ๆ
“คืนเหรอ ตั้งแต่หนูเกิดมายังไม่เคยเห็นลุงคืนเงินสักบาท”
พริกหวานบ่น ก่อนกดบล็อกหมายเลขนั้นแล้วคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมา
“เอาน่า อีกนิดเดียวก็เรียนจบแล้ว!”
เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ สองครั้ง จากนั้นเดินออกจากห้องไปพร้อมความหวังว่าคืนนี้จะได้เงินมากพอสำหรับค่าใช้จ่ายที่รออยู่
ผับหรูใจกลางกรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยเสียงดนตรีหนักหน่วง แสงไฟหลากสี และผู้คนที่กำลังสนุกสนานกับค่ำคืนวันศุกร์ พริกหวานเดินผ่านประตูพนักงานเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์
“พี่เจตน์ขาาา!”
“มาแล้วเหรอ ยัยตัวแสบ”
ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ เงยหน้าจากแก้วค็อกเทลในมือ เจตน์เป็นบาร์เทนเดอร์ประจำร้านที่พริกหวานสนิทด้วยมากที่สุด เขารู้ว่าเธอยังเรียนหนังสือ รู้เรื่องปัญหาครอบครัว และมักคอยช่วยเหลือเวลามีลูกค้ามือไวหรือพยายามชวนเธอออกไปข้างนอก
“วันนี้น้องพิ้งค์สวยไหมคะ”
“สวยจนพี่เกือบจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนใครโทรมายืมเงินซื้อข้าว”
“โห อย่าพูดเรื่องอดีตสิพี่”
“อดีตอะไร เพิ่งเมื่อคืน!”
พริกหวานหัวเราะ ก่อนเอื้อมมือไปหยิบขนมปังบนจานหลังเคาน์เตอร์ แต่เจตน์กลับตีมือเธอเบา ๆ
“ล้างมือก่อน”
“ขอกินคำเดียวเอง”
“กินข้าวมาหรือยัง”
“กินแล้วค่า”
“กินอะไร”
“ขนมปัง”
“กี่แผ่น”
หญิงสาวย่นจมูก “พี่จะสัมภาษณ์หนูเข้าทำงานเหรอ”
”พิ้งค์”
“แผ่นเดียวค่ะ”
เจตน์ถอนหายใจ ก่อนหยิบแซนด์วิชจากตู้เย็นยื่นให้ “เอาไปกินให้หมด”
“โอ๊ย รักพี่เจตน์ที่สุดเลย!”
“ไม่ต้องรัก กินให้หมดก็พอ”
เธอรับแซนด์วิชมากัดอย่างเอร็ดอร่อย เจตน์มองเด็กสาวตรงหน้าแล้วส่ายหน้าอย่างระอา พริกหวานเพิ่งอายุยี่สิบปี แต่ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่มัธยมปลาย ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วยที่เธอมาทำงานเชียร์เครื่องดื่มในผับ เพราะรู้ดีว่าลูกค้าบางคนมองพนักงานสาวเป็นอย่างไร แต่เมื่อเด็กคนนี้ยืนยันว่าจำเป็นต้องใช้เงิน เขาจึงช่วยดูแลเท่าที่ทำได้
“คืนนี้โต๊ะวีไอพีเยอะ ระวังตัวหน่อยนะ”
“รับทราบค่ะคุณพ่อ!”
“พี่พูดจริง”
“รู้แล้วน่า ถ้าใครมือไวหนูจะรีบวิ่งมาหาพี่เลย”
“แล้วอย่าไปดื่มตามใจแขกจนเมาด้วย”
“ค่า!”
พริกหวานยกมือทำท่าตะเบ๊ะ ก่อนวิ่งไปรายงานตัวกับผู้จัดการ เธอทำงานที่นี่ในชื่อพิ้งค์ มีหน้าที่พูดคุยกับลูกค้า ช่วยเชียร์เครื่องดื่ม และรับค่าตอบแทนตามยอดขายรวมถึงเงินทิป แต่ไม่เคยรับงานออกไปกับแขก แม้จะมีคนเสนอเงินให้มากกว่ารายได้ทั้งเดือนก็ตาม สำหรับเธอ งานก็คืองาน และทุกคนควรมีสิทธิ์กำหนดขอบเขตของตัวเอง
รถยนต์สีดำคันหรูจอดสนิทหน้าผับในเวลาสี่ทุ่มเศษ ชายหนุ่มร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรก้าวลงจากรถ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนกับกางเกงสแล็กสีเข้ม ผมสีน้ำตาลเข้มถูกจัดทรงเรียบร้อย แว่นกรอบบางบนสันจมูกยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูสุขุม คิริน อายุยี่สิบเก้าปี นักธุรกิจหนุ่มผู้บริหารเครือโรงแรมหลายแห่ง เป็นที่รู้จักในวงสังคมว่าเป็นคนสุภาพ ใจเย็น และวางตัวดีเสมอ เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของคีตะ และยังเป็นคุณลุงที่แสนใจดีของคีนกับชา หลานฝาแฝดวัยสองขวบกว่าซึ่งเป็นลูกของคีตะกับปั้นชา ปกติคิรินไม่ใช่คนเที่ยวผับบ่อยนัก แต่คืนนี้เขาไม่อยากกลับไปอยู่ในห้องเงียบ ๆ เพียงลำพัง
“ไอ้คิริน!” ภาคิน เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยเดินเข้ามาตบไหล่ “มึงมาช้าไปครึ่งชั่วโมง”
“รถติด”
“หน้างี้ไม่ใช่รถติดแล้วมั้ง เหมือนจะไปฆ่าใครมากกว่า”
คิรินเหลือบมองเพื่อน “ถ้ามึงยังพูดมาก กูอาจเริ่มที่มึง”
ภาคินชะงัก ก่อนหัวเราะออกมา “โอ้โห วันนี้คุณชายคิรินหลุดคำหยาบด้วย เกิดอะไรขึ้นวะ”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง “แพรวบอกเลิกกูแล้ว”
รอยยิ้มของภาคินหายวับ “หา?”
“กูเลิกกับแพรวแล้ว”
“เดี๋ยวนะ แฟนที่มึงคบมาสี่ปีน่ะเหรอ”
“อืม”
“ทำไมวะ”
คิรินมองประตูผับตรงหน้า ก่อนตอบเสียงเรียบ “เขามีคนอื่น”
ภาคินเงียบไปทันที เมื่อสองชั่วโมงก่อน คิรินเพิ่งนั่งฟังแฟนสาวที่คบหากันมาสี่ปีบอกว่าเธอหมดรักเขาแล้ว แพรวบอกว่าเหนื่อยกับการรอผู้ชายที่เอาแต่ทำงาน และมีใครอีกคนที่ทำให้เธอรู้สึกสำคัญมากกว่า คิรินดีทุกอย่างนะแต่แพรวไม่ได้รักคิรินแล้วประโยคนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว ดีทุกอย่างแต่ไม่ถูกรัก น่าขำสิ้นดี
“คืนนี้กูอยากดื่ม”
“เออ เดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อน”
ภาคินตบบ่าเขาอีกครั้ง ก่อนพาเดินเข้าไปด้านในทั้งคู่เลือกนั่งโต๊ะวีไอพีมุมหนึ่ง ภาคินสั่งเครื่องดื่มมาหลายขวด ส่วนคิรินนั่งเงียบและยกแก้วขึ้นดื่มโดยแทบไม่พูดอะไร โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเป็นครั้งที่สาม ชื่อแพรวปรากฏบนหน้าจอ คิรินกดตัดสายทันที
“ไม่รับหน่อยเหรอ”
“ไม่”
“เผื่อเขาอยากอธิบาย”
“กูไม่อยากฟัง”
ภาคินพยักหน้าแล้วไม่เซ้าซี้ต่อ เขารู้ว่าเพื่อนเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง ต่อให้เสียใจมากแค่ไหนก็มักทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คืนนี้ดูเหมือนคิรินกำลังอยู่ในจุดที่แม้แต่ตัวเองก็ควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีนัก
“โต๊ะสิบสอง วีไอพี!” ผู้จัดการเรียกเสียงดัง “พิ้งค์ ไปดูแลหน่อย”
“ได้เลยค่า!”
พริกหวานรีบคว้าถาดเครื่องดื่ม ก่อนสูดหายใจลึกแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะเป้าหมาย คืนนี้เธอตั้งใจทำยอดให้ได้มากที่สุด ถ้าขายเครื่องดื่มได้ดีและมีแขกให้ทิปอีกสักหน่อย เงินค่าเทอมก็คงใกล้ครบขึ้นอีกนิด
“สวัสดีค่า หนุ่มหล่อทั้งสองท่าน!” เสียงหวานสดใสดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง ภาคินเงยหน้ามองแล้วผิวปากเบา ๆ
“โอ้โห พนักงานร้านนี้น่ารักจัง”
“ขอบคุณค่ะ ชมแบบนี้พิ้งค์เขินนะคะ”
“ชื่อพิ้งค์เหรอ”
“ใช่ค่า พิ้งค์คนสวย ยินดีให้บริการ!”
“มั่นใจดีนี่เรา”
“แน่นอนสิคะ ถ้าไม่ชมตัวเองแล้วใครจะชม”
ภาคินหัวเราะชอบใจ ก่อนเชิญให้เธอนั่งร่วมโต๊ะ พริกหวานยิ้มรับแล้วเริ่มรินเครื่องดื่มให้เขาอย่างคล่องแคล่ว เมื่อหันไปมองชายหนุ่มอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ด้านในสุด เธอกลับชะงักเล็กน้อย หล่อ! หล่อมากเสียด้วย! ผู้ชายสวมแว่นตรงหน้าดูดีราวกับพระเอกซีรีส์เกาหลี ผมสีน้ำตาลเข้มรับกับใบหน้าคมคาย จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง เสื้อเชิ้ตสีดำยิ่งขับให้เขาดูสุขุมและมีเสน่ห์ เสียอย่างเดียว หน้าบึ้งเหมือนโกรธคนทั้งโลก
“คุณคนหล่ออีกท่านไม่สนใจสาวสวยเหรอคะ” เธอลองถามเสียงอ้อน คิรินเงยหน้าขึ้นมองเพียงครู่เดียว
“ไม่”
คำตอบสั้นจนพริกหวานกะพริบตาปริบ ๆ ภาคินหัวเราะ “อย่าไปสนใจมันเลยน้อง มันเพิ่งอกหัก”
“อ๋อ!”
หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที “อกหักต้องดื่มค่ะ คืนนี้พิ้งค์ช่วยปลอบใจเอง”
“ผมไม่ได้ขอให้ปลอบ”
น้ำเสียงเย็นชาทำให้เธอชะงัก แต่เพียงวินาทีเดียวก็กลับมายิ้มได้ “แหม พิ้งค์ก็แค่อยากให้คุณลูกค้ามีความสุขนี่คะ”
“หรืออยากขายเหล้า”
“อุ๊ย รู้ทันด้วย!” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน “ก็ทั้งสองอย่างแหละค่ะ”
“อย่างหลังมากกว่ามั้ง”
พริกหวานเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้พูดจาไม่ค่อยน่ารัก แต่เธอก็ยังรักษามารยาท
“งั้นคุณลูกค้าช่วยอุดหนุนพิ้งค์อีกสักขวดสิคะ รับรองยิ้มหวานทั้งคืนเลย”
ภาคินหัวเราะเสียงดัง “เออว่ะ น้องมันพูดเก่ง!”
คิรินมองหญิงสาวตรงหน้า เสื้อผ้าสีดำรัดรูป เครื่องสำอางจัดจ้าน และท่าทางออดอ้อนอย่างคล่องแคล่วทำให้เขาเผลอตัดสินเธอไปแล้วในใจ ยิ่งเห็นเธอยิ้มให้ภาคินเพื่อเชียร์เครื่องดื่ม ความขุ่นมัวที่มีต่ออดีตคนรักก็ยิ่งถูกลากมาปะปนอย่างไร้เหตุผล
“อยากได้เงินมากเหรอ”
พริกหวานหันมา “คะ?”
“ถามว่าอยากได้เงินมากหรือไง”
“ก็อยากสิคะ” เธอตอบตามตรง “ใครบ้างไม่อยากได้เงิน”
“แล้วคืนนี้อยากได้เท่าไหร่”
“โห ถามแบบนี้พิ้งค์ตอบหนึ่งแสนได้ไหมคะ”
หญิงสาวพูดติดตลก แต่คิรินกลับหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาวางธนบัตรหลายใบลงบนโต๊ะ
“ได้สิ”
รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางลง “ถ้าเธอทำให้คุ้ม”
ภาคินหันขวับ “ไอ้คิริน!”
พริกหวานมองเงินตรงหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ “พิ้งค์ขายแค่เครื่องดื่มค่ะคุณลูกค้า”
“เหรอ”
“ค่ะ”
“น่าเสียดาย”
หญิงสาวเม้มปากเล็กน้อย “งั้นพิ้งค์รินเหล้าให้นะคะ”
บทล่าสุด
#17 บทที่ 17 งานพิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#16 บทที่ 16 ผมขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#15 บทที่ 15 บังเอิญที่เจ็บที่สุด
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#14 บทที่ 14 ยิ่งหนี ยิ่งเจอ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#13 บทที่ 13 เลิกคิดถึงเขาเสียที
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#12 บทที่ 12 อย่าติดต่อพิ้งค์อีก
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#11 บทที่ 11 เขาเป็นคนแรกของหนู
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#10 บทที่ 10 คืนที่เขาทำลายเธอ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#9 บทที่ 9 แพรวอยากกลับมา
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#8 บทที่ 8 คนเฮงซวย
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026
คุณอาจชอบ 😍
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง













