บทนำ
จูน : คนอย่างไอ้พี่ซันเหรอคะ? เป็นผู้ชายที่เกิดมามีหน้าที่แค่อย่างเดียวจริง ๆ คือการสร้างความสุขให้กับผู้หญิงบนเตียงเท่านั้น อย่าเผลอเอามาเป็นพ่อพันธ์เชียวนะสงสารอนาคตของชาติ!
บท 1
...ผู้ชายสันดานหมา ๆ ก็ได้มองแค่ขาอ่อนจูนเท่านั้นล่ะค่ะ อ้อ! ไม่ได้มองเพราะความสามารถของเขานะ แต่ได้มีวาสนาตาก็เพราะน้องจูนใจบุญล้วน ๆ
-KaLaGiNee Bar-
“วันนี้ก็แซบค่า”
“เช่นเคยจ้ะมาร์กี้คนสวย ไม่แซบไม่ใช่จูน” แค่เดินเข้ามากระเทยตัวแม่อย่างอีมาร์กี้ หรือไอ้มาโนช อดีตหนุ่มป๊อบของโรงเรียนประจำจังหวัดก็ดังทักทายเพื่อนจูนซะแล้ว
“ก็นะ หาผัวให้ได้ค่อยเชิดไม่มองพื้น” แค่ตอบประโยคมั่นหน้านิดเดียวอีมาร์กี้ก็เบ้ปากใส่จูนซะแล้ว
“ไม่เอาค่ะกาลกิณีบาร์มีแต่หมาไม่มีเทพบุตร”
“อีดอก! บาร์กูออกจะมีแต่หนุ่มหล่อน่าจับมาฟาดทั้งนั้นแหกตาดูซะบ้างอีจูน”
“ฟาดตูดกับมึงน่ะสิอีเก้ง หยุดกระแนะกระแหนเรื่องความสวยและโสดของกูซะที เลิกปากหมาแล้วบริการลูกค้าเดี๋ยวนี้ค่ะ now!”
“อีจูนอีผี! อีผีแม่ม่ายมาสิงคนสวย!” ฮ่า ๆ อีมาร์กี้หรือไอ้มาโนชเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลายของน้องจูนกระชากเสียงกร่นด่าใส่หน้าคนสวยเวอร์อย่างจูนแล้วก็เดินจากไป มันไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะแต่มันเดินไปหาเครื่องดื่มมาให้ต่างหาก
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจูนนะคะ เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ แม่เป็นคนไทย ส่วนพ่อเป็นลุงฝรั่งที่มีหัวใจโคตรรักความเป็นไทย ต้นกำเนิดการมีชีวิตของน้องจูนคนสวยที่มีชื่อสั้น ๆ ว่าจูน จูนจริง ๆ ชื่อโคตรสั้นและโคตรไม่ลูกครึ่ง คือมันมีความเป็นมาแบบนี้ค่ะ
พ่อฉันเป็นคนอังกฤษเมืองผู้ดี ตอนจบเกรด 12 กำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัยพ่อก็มาเที่ยวเมืองไทย พอมาเที่ยวก็เกิดชอบเลยขอปู่กับย่ามาเรียนที่นี่ซะเลย มาเรียนแล้วยังไงต่อคะ ก็บุพเพสันนิวาสนำพาให้ไปเจอแม่ในวันพระจันทร์เต็มดวงไง คืนวันเพ็ญเดือนสิบสองแล้วก็พบรัก คบกัน เรียนจบ แต่งงาน มีลูก
ด้วยความที่พ่อรักความเป็นไทยมาก แล้วพ่อก็จำได้ดีว่าวันแรกที่พบแม่พระจันทร์มันโคตรสวย พอมีลูกก็ตั้งชื่อสั้น ๆ ตามความประทับใจที่ตราตรึงไม่รู้ลืมว่า จันทร์ ชื่อจันทร์สั้น ๆ ฮ่า ๆ แต่แม่แย้งว่าชื่อเหมือนยายทวดมากนั่นมันชื่อยายทวดเลยล่ะ พ่อเลยเปลี่ยนจากจันทร์เป็นเอาเดือนเกิดมาผสม ฉันเกิดเดือนกรกฏาคม = July อ่านว่า จูลาย จูลายตัดอายข้างหลังไปเหลือจูล แต่จูลมันทำไมฟังดูแปลก ๆ จังเลยพ่อเลยเอาจูล กับ จันทร์มายำรวมกันกลายเป็น...
...กลายเป็นน้องจูนค่า!!!
ฮ่า ๆ ชื่อสั้น ๆ แต่โคตรมีที่มา ชื่อโคตรโหลแต่พ่อกับแม่สร้างประวัติความเป็นมาให้มันดูมีมูลค่าได้โคตรเจ๋งเลยใช่ไหมล่ะ
ปัก!
“มาแล้วค่ะ!”
“กระแทกกระทั้นทำตัวเป็นกาลกิณีต่อลูกค้ายิ่งกว่าชื่อร้านอีกนะคะมึงเนี่ย” ฉันยิ้มและกล่าวคำสรรเสริญอีเก้งเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม
“มึงไม่หล่อไม่มีจู๋กูไม่ปฏิบัติดีค่ะ”
“ติดป้ายไฟหน้าทางเข้าเลยค่ะมาร์กี้เน้นคำโต ๆ ไปเลยว่า ไม่มีจู๋ห้ามเข้า”
“ว้าย! อีจจูนอีผี! อีชะนีปากร้าย”
“ฮ่า ๆ ดีใจที่มึงด่า ไปค่ะไปบริการผู้ชายเถอะอย่าสนใจชะนีสวย ๆ แบบกูเลย” แค่ได้ทำให้มาร์กี้มันด่าเล็ก ๆ น้อย ๆ น้องจูนคนนี้ก็อารมณ์ดีแล้ว ส่วนอีมาร์กี้ก็มองค้อนแล้วก็เดินบิดตูดไปคอยบริการแขกผู้ชายตามคำแนะนำของฉันจริง ๆ
กลับมาที่เรื่องของฉันดีกว่าค่ะ ฉันอายุ 22 ปี เพิ่งเรียนจบ จบแบบเพิ่งจบมาหมาด ๆ งานการยังไม่มีทำแต่ความว่างมันเยอะก็เลยออกมานั่งดริ๊งซ์กับเพื่อนบ่อย ๆ ถ้าไม่ได้นัดเพื่อนก็มีที่นี่ ๆ แหละ อีกาลกิณีบาร์ที่มีเจ้าของเป็นตัวกาลกิณียิ่งกว่าชื่อผับเป็นที่สิงสถิตเพราะมันเป็นของเพื่อน มาคนเดียวได้เพราะถ้าเมาเดี๋ยวมันลากกลับเอง อิอิ
อ้อ ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องของจูนนะคะ แต่อย่างจูนอย่าเรียกว่านางเอกเลย คุณสมบัติไม่ครบมีดีก็แค่สวยมาก สวยเวอร์ สวยกินคน กินผี กินยันซาตาน แต้มบุญก็เช่นกัน แต้มบุญไม่ถึงหรอกไม่น่าจะเป็นนางเอกได้ เอาเป็นว่าเรื่องนี้น้องจูนเป็นตัวเอก เป็นแค่ตัวเอกก็พอเพราะฉันไม่อยากเป็นนางเอก การเป็นนางเอกมันจะมีเส้นบาง ๆ ของการต้องมีความน่ารักเอาไว้ซึ่งน้องจูนไม่น่าจะมี แหะ ๆ
“อีจูนขา~”
“เฮ้อ! ไม่ไปเวียนว่ายตายเกิดสักทีอีมาโนช กูจะนั่งดื่มและฟังเพลงอย่างสงบในกาลกิณีบาร์สักวันไม่ได้เลยสินะ”
“อีชะนีปากไร้คุณธรรม!”
“ไม่ต้องด่ากูต่อรีบพูดเรื่องของมึงมา”
“ชิส์! กูจะบอกว่ามีผู้ชายล้อหล่อเขาอยากเลี้ยงเหล้ามึงค่ะ” อีมาร์กี้กระซิบกระซาบและเอาไหล่มากระแซะฉันเหมือนตัวมันนั่นแหละที่โดนผู้ชายมาขอเลี้ยงเหล้าซะเอง
“หือ? คนไหนคะเพื่อนมาร์กี้” ได้ยินแบบนี้ก็หูผึ่งสิคะ เหล้าฟรีมันดีกับคนที่ไม่มีงานอิอิ
“คนนั้นค่ะเพื่อนจูนที่สูง ๆ หล่อ ๆ ตัวขาวออร่าเหมือนจะโปร่งแสงตรงมุมโน้น” แล้วอีมาร์กี้ก็ชี้นิ้วไปตรงนั้นด้วยความเขินอายและระริกระรี้
“หือ? ชื่ออะไรมึงรู้ไหม” ฉันมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะมันค่อนข้างไกลและมืดแต่รู้ว่าขาว ขาวมากจริง ๆ
“ชื่อนี้โลกต้องรู้เพราะคนหล่อต้องถูกจารึกชื่อเสมอ มึงฟังดี ๆ นะคะอีจูน”
“อย่าเยอะมาโนช”
“ชิส์! เออ ๆ เขาชื่อ...พี่ซัน” อีมาร์กี้บอกด้วยความอารมณ์เสียที่โดนฉันตัดบท
“ซัน?” ฉันทวนชื่อแล้วหรี่ตามองอีกครั้ง โชคดีที่ตอนนี้เป็นจังหวะที่ไฟมันสว่างขึ้นก็เลยมองเห็นหน้าคนคนนั้นได้ชัดเจน
“อีมาโนช” พอเห็นหน้าฉันก็รีบสะกิดอีมาร์กี้หรือไอ้มาโนชทันที
“อะไรคะหล่อใช่ไหมล่ะชะนี”
“...มึงไปบอกเขาให้กูหน่อย”
“โอ้โหเพิ่งเคยเห็นพุ่งใส่ผู้ชายที่มาขอเลี้ยงเหล้า เอาไงคะให้บอกว่า?”
“บอกว่ากูดื่มแต่ไวน์ไม่แดกเหล้า ไม่แหกตาดูให้ดีก็ไม่ต้องมาสาระแนขอเลี้ยง...ไอ้เส็งเค็งมะเร็งหำ!”
บทล่าสุด
#41 บทที่ 41 จูนไหว...END
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#40 บทที่ 40 ลูกหมู
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#39 บทที่ 39 ไม่เอาแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#38 บทที่ 38 สายสัมพันธ์
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#37 บทที่ 37 ดูถูกความรัก
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#36 บทที่ 36 คู่หื่น
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#35 บทที่ 35 ดีกัน
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#34 บทที่ 34 น้ำตา
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#33 บทที่ 33 เบื่อ
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025#32 บทที่ 32 งี่เง่า
อัปเดตล่าสุด: 10/31/2025
คุณอาจชอบ 😍
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
เจ้าพ่อมาเฟีย
เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
แต่กลับเลือกเดินจากไปในวันที่กำลังจะมีเจ้าก้อนน้อย
สองปีผ่านไป...
เธอกลับมาในฐานะเด็กฝึกงาน
และเขาอยู่ในฐานะคุณหมอเจ้าของไข้ลูกชายของเธอ
เรื่องราวจะลงเอยอย่างไร จบลงแบบไหน
ติดตามได้ใน... เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์













